به گزارش جماران، الجزیره در گزارشی نوشت: مناظره ریاست جمهوری آمریکا بین جو بایدن و دونالد ترامپ در 27 ژوئن 2024 لحظه ای تعیین کننده در ارزیابی سیاسی معاصر بود؛ نه تنها به دلیل سن بالای بایدن (81 سال) یا عملکرد خسته و متزلزل او بین رنگ پریدگی و سکون، بلکه به دلیل اینکه این عملکرد به طرز چشمگیری موفق شد ترامپ را به شکلی استثنایی جوان و درخشان نشان دهد!
ترامپ در آن لحظه دومین نامزد مسن ریاست جمهوری در تاریخ ایالات متحده بود - بعد از خود بایدن - که تنها چند روز قبل از مناظره 78 سالگی خود را تمام کرده بود. با این حال، دستپاچگی رقیب هشتاد ساله او به او طراوت بخشید؛ ترامپ هوشیار به نظر می رسید، صدایش با اعتماد به نفس تر بود، چشمانش شفاف بود و رفتارش نشان از مردی می داد که تمام وقت را برای تماشای فروپاشی نامزدی رقیبش در اختیار داشت.
در آن زمان، تحلیل شبکه انبیسی نیوز (NBC News) پس از مناظره نشان داد که ترامپ 50 درصد از زمان را از موضوع خارج شده بود، در مقایسه با 30 درصد برای بایدن. اما این اصلا مهم نبود؛ زیرا فقط یک نفر از بین آنها به نظر می رسید که می داند کجا ایستاده است!
مناظره ترامپ و بایدن به عنوان محکومیتی آشکار برای سیستم سیاسی آمریکا عمل می کند: وقتی یک سیاستمدار مسن با همان نقایص شخصیتی و شایستگی ترامپ با پلتفرمی ارائه می شود که او را گزینه ای پر جنب و جوش نشان می دهد، خطای بزرگی رخ داده است.
اما، همانطور که ساموئل موین در کتاب جدید خود «تقدیس افراد کهنسال... حکومت سالخوردگان و انحصار ثروت و قدرت در آمریکا» استدلال می کند، اشتباه است که بر سن نامزدهای اخیر ریاست جمهوری (زیرا ترامپ و بایدن حتی در سال 2020 مسن ترین نامزدهای تاریخ بودند) به عنوان نمادی از آنچه او «حکومت سالخوردگان در آمریکا» (gerontocracy in America) می نامد، تمرکز کنیم.
زیرا نظام دو حزبی همیشه تمایل به ارائه گزینه های خیالی و ناعادلانه داشته است؛ گاهی اوقات مردان مسن برجسته می شوند و گاهی اوقات دیگران.
چند فرانسوی از اینکه در سال 2002 مجبور به انتخاب بین ژاک شیراک و ژان ماری لوپن بودند، حسرت خوردند؟ و چند انگلیسی با همین معضل بین بوریس جانسون و جرمی کوربین در سال 2019 روبرو شدند؟ انتخابات ملی رویدادهایی هستند که …
