درست دو ماه از روز کارگر (یازدهم اردیبهشتماه) میگذرد؛ روزی که رئیسجمهور، دستور قاطع و صریحی مبنی بر حذف، انحلال و برچیدن شرکتهای پیمانکاری و واسطهای صادر کرد. در روزهای نخست پس از ابلاغ این دستور، به ظاهر تکاپویی در بدنه دولت شکل گرفت که در نگاه اول، کورسوی امیدی را در دل جامعه کارگری روشن میساخت. با این حال، فعالان کارگری این حوزه که سالهاست فرسایش در راهروهای بیسرانجام وعدهها را تجربه کردهاند، از همان ابتدا با دیدهای مردد و نامطمئن به این وعدهها نگریستند؛ هرچند امید ناگزیری برای تحقق عدالت، آنها را به پیگیری مکرر این فرمان واداشت.
