به گزارش خبرنگار دفاعی و نظامی تابناک ؛در دنیای امروز، قدرت یک نیروی هوایی دیگر تنها با تعداد جنگندههای نسل پنجم یا موشکهای دوربرد سنجیده نمیشود. آنچه یک عملیات هوایی را به موفقیت میرساند، توان حفظ جنگندهها در آسمان است؛ موضوعی که بدون سوخترسانهای هوایی تقریباً غیرممکن خواهد بود. هر جنگنده، هرچقدر هم پیشرفته باشد، ظرفیت سوخت محدودی دارد. این محدودیت باعث میشود شعاع عملیاتی هواپیما، زمان حضور بر فراز هدف و حتی نوع مأموریتی که میتواند انجام دهد، به میزان سوخت وابسته باشد. اگر قرار باشد جنگندهای از فاصلهای دور به هدف حمله کند، ساعتها در منطقه گشت بزند یا چندین بار مأموریت خود را تکرار کند، دیگر مخازن داخلی سوخت پاسخگو نیستند. درست در همین نقطه است که تانکرهای هوایی وارد صحنه میشوند. سوختگیری هوایی شاید در نگاه اول یک عملیات ساده به نظر برسد؛ دو هواپیما کنار هم پرواز میکنند و سوخت منتقل میشود. اما در عمل، این یکی از پیچیدهترین مانورهای هوانوردی نظامی است. دو هواپیما که گاهی مجموع وزن آنها به صدها تن میرسد، باید با اختلاف سرعتی بسیار اندک و در ارتفاع بالا، در فاصلهای بسیار نزدیک از یکدیگر پرواز کنند. کوچکترین خطا، تلاطم شدید یا اشتباه خلبان میتواند حادثهای مرگبار رقم بزند. این عملیات در شب، شرایط جوی نامناسب یا هنگام عملیات رزمی، دشوارتر نیز میشود. خلبان جنگنده باید با دقتی در حد چند سانتیمتر، خود را به بوم سوخترسان یا شلنگ انتقال سوخت نزدیک کند، در حالی که هر دو هواپیما با سرعتی در حدود ۷۰۰ تا ۹۰۰ کیلومتر بر ساعت در حال حرکت هستند. امروز تقریباً تمام عملیاتهای دوربرد آمریکا، ناتو و بسیاری از قدرتهای نظامی جهان بر پایه همین شبکه سوخترسانی هوایی طراحی میشود. جنگندهای که از یک پایگاه دوردست برخاسته است، میتواند در طول مسیر چندین مرتبه سوختگیری کند و ساعتها دورتر از پایگاه خود باقی بماند؛ قابلیتی که بدون تانکرهای هوایی هرگز امکانپذیر نبود. اما مأموریت این هواپیماها تنها افزایش برد نیست. در بسیاری از عملیاتها، فرماندهان برای ساعتها جنگندهها را در نزدیکی منطقه بحران نگه میدارند تا در صورت صدور دستور، در کوتاهترین زمان وارد عمل شوند. این مفهوم که در ادبیات نظامی با عنوان «حضور مداوم هوایی» شناخته میشود، …
![[علی دارابی] گرفتار دولت در دولت نشویم!](/news/u/2026-08-23/ettelaat-dxse1.jpg)