به گزارش تابناک؛ نقد حق هر شهروندی است اما آنچه نقد را بیاعتبار میکند، بازنویسی گذشته و ارائه روایتی است که با اسناد، گفتههای پیشین یا رفتارهای خود گوینده سازگار نباشد. اظهارات اخیر حسین جنتی درباره دیدار شاعران با رهبرشهیدانقلاب و وضعیت فرهنگی کشور، بیش از آنکه باب یک گفتوگوی جدی را باز کند، پرسشهایی درباره نسبت میان حافظه، روایت و مسئولیت در قبال حقیقت ایجاد کرده است. حسین جنتی این روزها از شکاف اجتماعی، حذف، طرد و فقدان گفتوگو سخن میگوید؛ سخنانی که اگر از زبان فردی با کارنامهای سازگار با این مفاهیم بیان میشد، میتوانست محل تأمل باشد. اما وقتی گوینده خود سالها به ادبیاتی تند، برخوردهای حذفی و واکنشهای کمتحمل نسبت به منتقدان شناخته شده است، طبیعی است که مخاطب پیش از پذیرش پیام، به کارنامه پیامرسان نگاه کند. مسئله اصلی اما صرفاً تناقض میان گفتار و رفتار نیست؛ بلکه نحوه روایت گذشته است. دیدار شاعران با رهبرشهیدانقلاب، رویدادی ثبتشده است و بخشهایی از آن در اسناد و تصاویر رسمی باقی مانده است. بنابراین هر روایت تازهای از آن واقعه، خواه موافق و خواه مخالف، ناگزیر باید با این اسناد سنجیده شود. اگر روایت امروز با مستندات موجود فاصله داشته باشد، پرسش درباره چرایی این فاصله اجتنابناپذیر خواهد بود. تغییر دیدگاه سیاسی امری طبیعی است. افراد بسیاری در طول زندگی مسیر فکری خود را تغییر میدهند. اما تغییر موضع، مجوز تغییر تاریخ نیست. اگر کسی امروز منتقد نظام است، میتواند صریحاً همین را بگوید؛ آنچه محل نقد قرار میگیرد، نه تغییر عقیده، بلکه بازسازی گذشته به گونهای است که با تصویر مطلوب امروز هماهنگ شود. تعداد بازدید : 4 کد ویدیو دانلود ویدیو فیلم اصلی از سوی دیگر، جنتی در گفتوگوی اخیر از «چسب اجتماعی» و ضرورت کنار گذاشتن فرهنگ حذف سخن میگوید. این سخن در ذات خود قابل دفاع است، …
