به گزارش "ورزش سه"، لوران تیلیه از پایان سال ۲۰۲۵ هدایت تیم ملی والیبال ژاپن را بر عهده گرفته است، اما نزدیک به شش سال است که در والیبال این کشور فعالیت میکند و با فرهنگ و سبک زندگی ژاپنیها آشنا شده است. او در آستانه هفته سوم لیگ ملتهای والیبال ۲۰۲۶ در اوساکا، جایی که ژاپن با هشت پیروزی متوالی صدرنشین جدول بود، در گفتوگویی مفصل درباره شیوه مربیگری، تفاوتهای فرهنگی و فلسفه کاری خود صحبت کرد.
تیلیه در پاسخ به این سؤال که آیا برای موفقیت در ژاپن باید فاصله فرهنگی با بازیکنان را از بین برد، گفت: «فاصله، کلمه درستی است. در سالهای اول حضورم در پاناسونیک، حتی از لمس کردن بازیکنان یا نزدیک شدن به آنها میترسیدم، چون میدانستم این رفتار بخشی از فرهنگشان نیست. اما در والیبال، تماس، تشویق و ایجاد انگیزه از طریق لمس اهمیت دارد. به مرور این مانع از بین رفت و حالا احساس میکنم، بهویژه نسل جوانتر، این نوع ارتباط را بهتر پذیرفتهاند.»
سرمربی قهرمان المپیک ۲۰۲۰ درباره نظم مثالزدنی ژاپنیها نیز توضیح جالبی داد: «هسته اصلی کار من این است که آنها را تشویق کنم گاهی قوانین را زیر پا بگذارند. من مربیای نیستم که فقط دستورالعمل بدهد؛ بلکه بازیکنان را هدایت میکنم تا در لحظه، خودشان تصمیم بگیرند. همیشه به آنها میگویم: “من شما را برای هرجومرج آموزش میدهم.” در بالاترین سطح ورزش، هیچ مسابقهای دقیقاً مطابق برنامه پیش نمیرود و بازیکن باید بتواند در همان لحظه بهترین تصمیم را بگیرد.»
تیلیه در ادامه، تفاوت نگاه فرانسه و ژاپن به خلاقیت را نیز تشریح کرد و گفت: «در فرانسه بیشتر روی فردگرایی و خلاقیت تأکید میشود و به همین دلیل بازیکنانی با تکنیک بالا و توانایی بداههپردازی داریم. اما در ژاپن همه چیز باید استاندارد باشد و همه یک حرکت را انجام دهند. من سعی میکنم بازیکنان را از این چارچوب خارج کنم، چون اگر فقط از روی دستورالعملها بازی کنید، در نهایت پیشرفتتان متوقف میشود.»
او همچنین درباره انعطافپذیری تاکتیکی بازیکنان ژاپنی اظهار داشت: «ژاپنیها معمولاً به پلن A بسیار پایبند هستند، اما در والیبال شرایط دائماً تغییر میکند و باید بتوانید سریع خودتان را با اتفاقات مسابقه وفق دهید. به همین دلیل، من سعی میکنم کمتر همه چیز را از قبل مشخص کنم تا بازیکنان یاد بگیرند در لحظه تصمیم بگیرند.»
سرمربی تیم ملی ژاپن در بخش دیگری از این گفتوگو به فضای خاص والیبال این کشور اشاره کرد و گفت: «در ژاپن سیستم ستارهسازی بسیار قوی است. هر بازیکن باشگاه هواداران خودش را دارد و بسیاری از تماشاگران بیشتر برای دیدن بازیکن محبوبشان به سالن میآیند تا نتیجه مسابقه. آنها حتی به کوچکترین رفتار و حرکات بازیکنان توجه میکنند و این فشار متفاوتی روی ورزشکاران ایجاد میکند؛ شرایطی که واقعاً مختص ژاپن است.»
