سردار آزمون عزادار شد

 اولین بار سایت اسپورت ۲۴ یونان، اعلام کرد مهدی طارمی در تمرین المپیاکوس با اعضای این تیم خداحافظی کرده و قرار است برای پیوستن به الوصل امارات راهی این کشور شود. الوصل در لیگ نخبگان آسیا حضور و حریف استقلال و تراکتور است. فردای اعلام این خبر، مبلغ قرارداد طارمی با الوصل ۸۵۰ هزار دلار اعلام شد که یک سوم دستمزد او در تیم یونانی و فصل قبل بوده است. طارمی وقتی از اینتر راهی یونان شد نیز یک مرحله در دستمزد خود تخفیف داده بود.

 این سیر بازگشت به عقب، چه در دستمزد و چه در سطح فوتبال، برای طارمی و تمام بازیکنان دیگر اجتناب ناپذیر است. سن که بالا می‌رود، از کارایی بازیکن کاسته شده و یک ستاره هر چقدر بزرگ و اثرگذار، روزی به پایان کار خود می‌رسد. هر چقدر هم بازیکنان و اطرافیان آنها بخواهند انکار کنند، از روی نشانه‌های این چنینی می‌توان حقیقت را فهمید.

 روزی که رونالدو راهی عربستان و مسی راهی آمریکا شد، نشانه مرحله آخر هنرنمایی دو ابر ستاره بود. از دهه ۷۰ شمسی که پای بازیکنان ایرانی به اروپا باز شد، این مسیر در فوتبال ما هم تجربه شده و از علی دایی، کریم باقری و خداداد عزیزی که اولین لژیونرهای ایرانی در بوندسلیگا بودند، مقصد اول بازگشت از اروپا کشورهای عربی و سپس لیگ برتر خودمان تعیین شده است.

 فرقی نمی‌کند مثل مهرداد میناوند در ۲۷ سالگی یا مثل سردار آزمون در ۳۰ سالگی این مسیر را طی کنید، یا مثل طارمی در ۳۴ سالگی، حقیقت یکیست و آن پایان حرفه پرافتخار این ستاره‌هاست. هیچ بازیکنی دوست ندارد اروپا را رها کند. در مواردی مثل جهانبخش، می‌بینیم که حتی راضی به حضور در تیم‌های درجه چندم هم می‌شوند تا در قاره سبز بمانند، یا در نمونه‌های خارجی که پیشنهاد چند ۱۰ برابری کشورهای عربی را برای ماندن در اروپا رد می‌کنند.

 وقتی کار بازیکن ما به امارات و قطر برسد، یعنی یکی دو فصل بعد آن بازیکن در لیگ برتر خودمان خواهد بود (در مورد طارمی پرسپولیس یا تراکتور) و بازیکنی که به این مرحله رسیده، دیگر انگیزه چندانی در تیم ملی و باشگاهی ندارد. او مزد اسم و رسمش را می‌گیرد و فداکاری که در جوانی کرده، همین طارمی روزی پیشنهاد ۲ میلیون دلاری قطری‌ها برای تمدید را رد و با ۲۰۰ هزار دلار به پرتغال رفت، حالا پولی را که آن روز رد کرده بود را می‌گیرد.

 این وسط تیم ملی باید نگران شرایط خود باشد. امیر قلعه نویی در این سال‌ها تمام تخم مرغ‌هایش را در سبد بازیکنان بزرگ و در راس بقیه، مهدی طارمی چیده و دیدیم که در همین جام جهانی یا جام ملت‌های قبل، زمانی که طارمی مهار شود یا آماده نباشد، تیم ما به بن بست می‌خورد. طارمی در جام ملتهای پیش رو هم نقطه اتکای تیم ملی خواهد بود اما این بازگشت به عقب قطعاً روی کیفیت بازی او تاثیر می‌گذارد.

 شاید اگر قلعه نویی خیلی زودتر از این‌ها فکر جانشینی برای سردار و طارمی بود، الان اینقدر نگران نبودیم اما در فاصله چند ماه تا جام ملت‌ها بازگشت طارمی به آسیا بدترین خبر برای تیم ملی بود.

بیشتر بخوانید: سفر طارمی به امارات؛ ستاره ایرانی برای مذاکره سفر کرد

پایگاه خبری فوتبالی - مارتین اودگارد، کاپیتان آرسنال، پس از شروع درخشان توپچی‌ها در فصل جدید لیگ برتر، از شرایط بدنی خود ابراز رضایت کرد و گفت مصدومیت‌های فصل گذشته را پشت سر گذاشته است. اودگارد در دیدار مقابل کاونتری نیز نمایش بسیار خوبی داشت و گل سوم آرسنال را در دقیقه ۴۹ به ثمر رساند تا پیروزی ۳-۰ تیمش را تکمیل کند.

به گزارش فوتبالی،  اودگارد درباره شرایط خود گفت: “فصل گذشته برای من واقعاً سخت بود. مصدومیت‌های زیادی داشتم و مدام از ترکیب خارج می‌شدم. گاهی اوقات با آمادگی ۱۰۰ درصدی بازی نمی‌کردم، اما حالا احساس خوبی دارم و بدنم در شرایط خوبی است. تابستان خوبی داشتم و جام جهانی خوبی را هم پشت سر گذاشتم.”

کاپیتان آرسنال که در دیدار مقابل کاونتری به عنوان بهترین بازیکن مسابقه انتخاب شد، نشان داد که می‌تواند فصل جدید را در شرایطی متفاوت آغاز کند. او هفته گذشته نیز در پیروزی ۳-۰ مقابل منچسترسیتی در جام خیریه گلزنی کرده بود و حالا با گلزنی برابر کاونتری، در دو بازی ابتدایی فصل دو گل به ثمر رسانده است.

اودگارد همچنین درباره شروع فصل گفت: “این یک شروع عالی بود. همیشه خوب است که فصل را با پیروزی آغاز کنید؛ پیروزی در خانه، سه گل و یک کلین‌شیت. عملکردمان بسیار خوب و محکم بود.”

او حالا امیدوار است با حفظ آمادگی بدنی، در ادامه فصل نقش پررنگ‌تری در موفقیت آرسنال داشته باشد و علاوه بر بازی‌سازی، تعداد گل‌های خود را نیز افزایش دهد. آرسنال با این پیروزی، دفاع از عنوان قهرمانی لیگ برتر را با قدرت آغاز کرد.

به گزارش مشرق، فوتبال در همه جای جهان جزو پرمخاطب‌ترین ورزش‌هاست و به واسطه همین اقبال عمومی، بستری برای رشد قارچ‌گونه برخی مفسده‌ها از جمله دلالی، شرط‌بندی، تبانی و … است. هر فصل فوتبالی که به پایان می‌رسد و موعد نقل و انتقالات فرامی‌رسد، در کنار واسطه‌ها، مدیربرنامه‌ها و ایجنت‌های قانونی،‌ صدای پای کسانی شنیده می‌شود که نه دنبال توسعه فوتبال و پیشرفت بازیکنان بلکه دنبال پر شدن جیب و چرب‌تر شدن لقمه خود هستند.

تفاوت دلال سودجو با ایجنتی که قانونی کار می‌کند چیست؟ این مساله‌ای است که تلاش شده در این یادداشت به آن پاسخ داده شود:

چه کسی قیمت بازیکن را در فوتبال ایران تعیین می‌کند؟ قبل از هر چیز باید یک تفکیک مهم را روشن کنیم: ایجنت با دلال یکی نیست.

ایجنتِ حرفه‌ای، بخشی از فوتبال مدرن است و می‌تواند در مذاکره، از منافع بازیکن یا باشگاه دفاع کند. حضور ایجنت به خودی خود نه مشکل است و نه نشانه فساد؛ مساله از جایی آغاز می‌شود که تعارض منافع، روابط پشت‌پرده و واسطه‌گری غیرشفاف وارد فرآیند انتقال بازیکن شود.

این دغدغه فقط مختص فوتبال ایران نیست. فیفا نیز در مقررات مربوط به ایجنت‌ها، بر موضوعاتی مانند کاهش تعارض منافع، شفافیت و تنظیم حق‌الزحمه تأکید کرده است.

در چارچوب مقررات فیفا، اصل بر این است که ایجنت نباید همزمان نماینده طرف‌های مختلف یک معامله باشد؛ مگر در شرایط مشخص و با رضایت کتبی طرفین. همچنین برای حق‌الزحمه ایجنت‌ها چارچوب‌هایی تعیین شده است.

سؤال اصلی برای فوتبال ایران این است: آیا بازیکن واقعاً در انتخاب ایجنت خودش آزاد است؟

اگر مدیر یا فرد صاحب نفوذی در یک باشگاه، بازیکن را به سمت یک ایجنت یا واسطه مشخص هدایت کند و بازیکن برای پیدا کردن تیم بعدی نیز از همان مسیر حرکت کند، باید پرسید، چه کسی از این رابطه سود می‌برد و اگر باشگاه دیگری برای جذب همان بازیکن، عملاً مجبور باشد از همان کانال وارد مذاکره شود، آیا این ساختار می‌تواند بر هزینه نهایی قرارداد تأثیر بگذارد؟

اینها الزاماً به معنای وقوع تخلف در یک مورد مشخص نیست اما دقیقاً همان پرسش‌هایی هستند که یک سیستم حرفه‌ای باید بتواند درباره آنها پاسخ شفاف ارائه کند.

فیفا در روند اصلاح مقررات ایجنت‌ها، از جمله به مسائلی مانند تعارض منافع، کمیسیون‌های گزاف و ضرورت افزایش شفافیت پرداخته است.

بنابراین مساله، دشمنی با ایجنت‌ها نیست.

اتفاقاً ایجنت‌های حرفه‌ای و سالم باید نخستین گروهی باشند که از شفاف شدن این بازار استقبال کنند.

بحث بر سر یک سؤال ساده است: آیا در فوتبال ایران، بازیکن آزادانه نماینده خودش را انتخاب می‌کند یا در برخی موارد، این انتخاب از بیرون به او جهت داده می‌شود؟

اگر انتخاب آزاد است، شفافیت، مشکلی ایجاد نمی‌کند.

اگر قراردادها شفاف‌اند، شفافیت، مشکلی ایجاد نمی‌کند.

اگر همه طرف‌های معامله دقیقاً می‌دانند چه کسی از انتقال یا قرارداد منتفع می‌شود، شفافیت، مشکلی ایجاد نمی‌کند.

پس به جای جنگ با یک صنف، باید درباره شفافیت یک سیستم صحبت کنیم.

فوتبال حرفه‌ای فقط زمین چمن و قراردادهای میلیاردی نیست. فوتبال حرفه‌ای یعنی اینکه پشت صحنه هم مشخص باشد:

چه کسی مذاکره می‌کند؟ چه کسی نماینده چه کسی است؟ چه مبلغی دریافت می‌شود؟ چه کسی از معامله منتفع می‌شود؟ و آیا همه طرف‌ها از این روابط و منافع اطلاع دارند یا نه؟

ارزش یک بازیکن باید تا حد ممکن بر اساس کیفیت، عملکرد و ارزش ورزشی او شکل بگیرد، نه بر اساس اینکه چند واسطه در مسیر قرارداد حضور دارند و چه منافعی از آن می‌برند.

فوتبال حرفه‌ای یعنی شفافیت، حتی وقتی دوربین‌ها خاموش‌اند.

منابع:

* FIFA – Football Agent Regulations

* FIFA – FAQ & How to contact us

* FIFA – New FIFA Football Agent Regulations

* FIFA – Reform proposals concerning football agents’ regulations