به گزارش "ورزش سه"، مالدینی و لئوناردو برای بازسازی تیم ملی ایتالیا به سراغ «بهترینها» رفتند، یعنی پپ گواردیولا و کارلو آنچلوتی. اگر حالا انتخاب نهایی آندرهآ پیرلو است، باید توضیح دهند چرا مربیای که سه بار از کار برکنار شده و تجربه قابلتوجهی در کارنامه مربیگری خود ندارد، گزینه مناسبی برای هدایت آتزوری است. او تنها پس از آن انتخاب شد که درِ خانه بهترینها را زدند و آن در به رویشان باز نشد.
پپ گواردیولا پاسخ منفی داد و حالا آندرهآ پیرلو گزینه اصلی هدایت تیم ملی ایتالیا است. وقتی پائولو مالدینی روش فدراسیون فوتبال ایتالیا برای انتخاب سرمربی جدید تیم ملی را توضیح داد، یک جمله بیش از همه جلب توجه کرد:«پنهان نمیکنیم که پیش از پپ، با آنچلوتی هم صحبت کرده بودیم. به نظرمان درست بود که کار را از بهترینهای دنیا آغاز کنیم.»
در ظاهر، این جمله قرار بود جاهطلبی فدراسیون را نشان دهد، اما در عمل به یک بومرنگ رسانهای تبدیل شد که به خودشان بازگشت.
ایده روشن بود: ایتالیا نمیخواست پس از یک ناکامی دیگر در رسیدن به جام جهانی، یک سرمربی معمولی انتخاب کند، آنها به دنبال فردی بودند که بتواند کل سیستم فوتبال این کشور را از نو بسازد و فرهنگ فوتبال ایتالیا را تغییر دهد.
اما حالا که گواردیولا پیشنهاد را رد کرده، سناریوهای جدیدی شکل گرفته و یک سؤال اجتنابناپذیر مطرح میشود: با چه منطقی میتوان در برابر تمام دنیا، آن هم با توجه به بازتاب جهانی این ماجرا پس از پاسخ منفی سرمربی سابق منچسترسیتی، از انتخاب احتمالی آندرهآ پیرلو دفاع کرد؟
اگر واقعاً قرار بود نقطه آغاز این پروژه، بهترین مربیان جهان باشند و الگو، سپردن تیم به کسانی باشد که پیشتر توانایی ساختن تیمهای موفق و آغاز دورههای پرافتخار را ثابت کردهاند، این سؤال کاملاً طبیعی است: بر اساس چه معیارهایی، از آنچلوتی و گواردیولا به آندرهآ پیرلو رسیدید؟
اصل ماجرا این است که فدراسیون از همان ابتدا ادعای بسیار بزرگی مطرح کرد. لئوناردو و مالدینی قمار بزرگی کردند. مشکل، شخص پیرلو نیست. در اصل فاصله بسیار زیاد میان وعدهای که داده شد و انتخابی که اکنون در آستانه انجام آن هستند، باعث شده این تصمیم در مقایسه با سوابق حرفهای گزینههای معتبرتر، بیشتر شبیه یک …
