تمام نگاهها به یک نفر دوخته شده بود: ژوزه مورینیو. ورزشگاه آلفردو دیاستفانو در مجموعه والدبباس، روز جمعه میزبان یک بازی تدارکاتی پیشفصل رئال مادرید بود که در واقع بیشتر یک بازی تمرینی محسوب میشد و حتی یک بازی دوستانه جدی نبود.
جام جهانی برنامههای همه را به هم ریخته است، هم برنامه رقابتهای لالیگا و هم دیدارهای آمادهسازی پیش از فصل. با این حال، بازیکنان رئال مادرید، یا دستکم بخشی از آنها، نخستین دقایق بازی خود را مقابل آلکورکن تجربه کردند. البته بیش از همه، نگاهها به سرمربی تیم، ژوزه مورینیو، معطوف بود.
نخستین حضور، یا بهتر بگوییم بازگشت مورینیو بهعنوان سرمربی رئال مادرید، یادآور یکی از دیدارهای جام حذفی اسپانیا در فصل ۱۰-۲۰۰۹ بود. نه به خاطر نتیجه مسابقه که تا دقیقه بیستم ۰-۰ بود و خبرنگاران تنها اجازه تماشای همین ۲۰ دقیقه را داشتند، بلکه به خاطر نام حریف. آنها در آن سال پیروزی بزرگی برابر رئال کسب کردند، البته با وجود شباهت در نام رقیب، تفاوت میان آن مسابقه و این دیدار بسیار زیاد است.
نخستین چهره شناختهشدهای که وارد زمین شد، سامی خدیرا، هافبک سابق رئال مادرید، بود که حالا به باشگاه بازگشته است. این ملیپوش سابق آلمان با لباس صورتیرنگی که پیشتر در تصاویر اولیه حضور مورینیو در والدبباس خبرساز شده بود، وارد زمین شد. او اکنون بهعنوان دستیار سوم در کادر فنی سرمربی پرتغالی فعالیت میکند.
اندکی بعد، بازیکنان رئال مادرید نیز برای گرم کردن وارد زمین شدند. نخستین بازیکنی که پا به چمن گذاشت، آندری لونین بود و چند دقیقه بعد رائول آسنسیو و سپس ادواردو کاماوینگا به او ملحق شدند.
پس از آن، دین هویسن و فرانکو ماستانتونو وارد زمین شدند. آنها در حال شوخی با یکدیگر بودند و حتی برای همدیگر پشتپا میگذاشتند؛ البته با توجه به اینکه هر دو سابقه مصدومیت دارند، این شوخیها هم جلب توجه میکرد.
در ادامه، آلوارو کارراس، گونزالو گارسیا، ترنت الکساندر آرنولد، آردا گولر و چند بازیکن تیم کاستیا نیز به تمرینات اضافه شدند، اما هنوز خبری از آقای خاص نبود. تمام نگاهها به تونل رختکن دوخته شده بود و همه منتظر ورود ژوزه مورینیو بودند، او هم طبق معمول، کمی همه را منتظر گذاشت.
سرانجام زمزمهها بلند شد، مورینیو از راه رسید. او با دستهایی در جیب و قدمهایی آرام مقابل خبرنگاران ظاهر شد که کاملاً با شخصیت همیشگیاش هماهنگ بود. مورینیو کنار خط ایستاد و بدون اینکه در روند گرم کردن بازیکنان دخالت کند، کمتر از دو دقیقه روی چمن حضور داشت و سپس همراه بازیکنان به رختکن بازگشت تا بازی تمرینی آغاز شود.
این مسابقه که خبرنگاران تنها ۲۰ دقیقه ابتدایی آن را تماشا کردند، سه تماشاگر ویژه نیز در سکوها داشت: فدریکو والورده، رودریگو و ادر میلیتائو.
در جریان مسابقه، رائول آسنسیو یکی از چهرههای برجسته میدان بود. اگرچه روحیه جنگندگی او چیز تازهای نیست، اما این بار بیش از هر چیز، رهبریاش در زمین جلب توجه میکرد، او از همان دقیقه نخست مدام به همتیمیهایش دستور میداد و رفتاری شبیه یک کاپیتان داشت.
در همان دقیقه نخست نیز رئال مادرید صاحب یک ضربه پنالتی شد، اما آردا گولر نتوانست آن را تبدیل به گل کند و دروازهبان حریف ضربه او را مهار کرد.
هرچه بازی جلوتر میرفت، فریادهای آسنسیو با معدود دستوراتی که مورینیو از کنار زمین میداد همراه میشد. البته سرمربی پرتغالی حالت همیشگی خود را حفظ کرده بود و با دستهایی در جیب، چند دستور کوتاه داد و دوباره روی نیمکت نشست. او دیگر از جای خود بلند نشد و ترجیح داد با کمترین حضور و واکنش، بازی را دنبال کند.
در نهایت در لحظات پایانی، رئال به دومین پنالتی خود رسید و این بار دنیل یانز، بازیکن جوان تیم، با ضربهای دقیق آن را تبدیل به گل کرد و رئال ۱-۰ پیروز این دیدار شد. با این حال مورینیو تا پایان بازی آرام بود و باید دید وقتی رقابتهای رسمی آغاز شود، آیا این آرامش آقای خاص واقعی است یا تنها به روزهای ابتدایی پیشفصل محدود میشود.
