برکناری اینفانتینو غیرممکن شد!

به گزارش "ورزش سه"، برزیل میزبان بازی افتتاحیه، یکی از نیمه‌نهایی‌ها و فینال جام جهانی زنان ۲۰۲۷ خواهد بود. این رقابت‌ها با حضور ۳۲ تیم، روز ۲۴ ژوئن در ورزشگاه تاریخی ماراکانا در ریودوژانیرو آغاز می‌شود و فینال نیز روز ۲۵ ژوئیه در همین ورزشگاه برگزار خواهد شد.

سائوپائولو میزبان نیمه‌نهایی دیگر و دیدار رده‌بندی است و شش شهر دیگر نیز میزبان مراحل مختلف مسابقات خواهند بود. در مجموع، هر هشت شهر میزبان حداقل هفت بازی خواهند بود. ماراکانا با میزبانی فینال ۲۰۲۷، به سومین ورزشگاه تاریخ تبدیل می‌شود که هم میزبان فینال جام جهانی مردان و هم زنان بوده است. 

جانی اینفانتینو، رئیس فیفا، درباره میزبانی برزیل گفت:«همین که به شور، رنگ و انرژی فوق‌العاده‌ای که هواداران برزیلی در این مسابقات به نمایش خواهند گذاشت و از جهان در هشت شهر پرجنب‌وجوش این کشور میزبانی خواهند کرد، فکر می‌کنم، هیجان‌زده می‌شوم.»

با توجه به این‌که برنامه جانی اینفانتینو، رئیس فیفا، برای فروش سهام اقلیت در جام جهانی با شکست مواجه شده و او با بزرگ‌ترین چالش دوران ریاستش روبه‌رو است، آیا رأی عدم اعتماد می‌تواند پیش از انتخابات سال آینده او را از سمتش برکنار کند؟

خبرگزاری «رویترز» در گزارشی روند برگزاری رأی عدم اعتماد بر اساس اساسنامه فیفا را توضیح داده که در ادامه آن را مرور خواهیم کرد.چه کسی می‌تواند رأی عدم اعتماد را به جریان بیندازد؟

اگر ۲۰ درصد از ۲۱۱ فدراسیون عضو فیفا، یعنی ۴۳ کشور، درخواست خود را به‌صورت کتبی ارائه کنند، شورای فیفا موظف است یک کنگره فوق‌العاده تشکیل دهد.

بنابراین، یک فدراسیون عضو به‌تنهایی نمی‌تواند درخواست رأی‌گیری کند. کنگره فوق‌العاده باید حداکثر ظرف سه ماه پس از دریافت درخواست برگزار شود و دستور جلسه آن نیز قابل تغییر نخواهد بود.

یوفا به‌تنهایی می‌تواند در صورتی که ۵۵ عضو آن چنین درخواستی را ارائه کنند، رأی‌گیری را به جریان بیندازد. کنفدراسیون فوتبال آسیا (AFC) نیز با داشتن ۴۷ عضو، چنین امکانی را دارد. این دو کنفدراسیون پیش‌تر با کنفدراسیون فوتبال آمریکای شمالی، مرکزی و کارائیب (CONCACAF) برای انتقاد از عملکرد اینفانتینو و دادن فرصت استعفا به او، متحد شده بودند.چه کسی درباره سرنوشت اینفانتینو تصمیم می‌گیرد؟

پس از فراخواندن کنگره، هر کشور یک رأی خواهد داشت و تنها فدراسیون‌های عضو که در کنگره حضور دارند، حق رأی خواهند داشت.

رأی دادن از طریق نماینده یا ارسال رأی به‌صورت کتبی در کنگره‌ای که به شکل حضوری برگزار می‌شود، مجاز نیست.برای برکناری اینفانتینو به چند رأی نیاز است؟

اگرچه اساسنامه فیفا جزئیات مربوط به اکثریت لازم برای پیروزی در انتخابات ریاست این نهاد را، بسته به تعداد نامزدها، مشخص کرده است، اما به‌طور صریح درباره اکثریت لازم برای برگزاری یا تصویب رأی عدم اعتماد توضیحی ارائه نمی‌دهد.

با این حال، در اساسنامه آمده است: «مگر اینکه در اساسنامه به شکل دیگری تصریح شده باشد، اکثریت ساده (بیش از ۵۰ درصد) آرای معتبر مأخوذه برای معتبر بودن انتخابات، رأی‌گیری‌ها و سایر تصمیمات کافی است.»

بیشتر بخوانید: حلقه مخالفان اینفانتینو گسترده‌تر شد؛ «آخرین ضربه» به رئیس فیفااگر اینفانتینو برکنار شود چه اتفاقی می‌افتد؟

در اساسنامه فیفا آمده است: «اگر رئیس به‌طور دائم یا موقت قادر به انجام وظایف رسمی خود نباشد، باسابقه‌ترین نایب‌رئیس، اختیارات و مسئولیت‌های رئیس را تا زمان برگزاری کنگره بعدی بر عهده خواهد گرفت.

این کنگره در صورت لزوم، رئیس جدید را انتخاب خواهد کرد.»

در میان هشت نایب‌رئیس شورای فیفا، باسابقه‌ترین عضو، شیخ سلمان بن ابراهیم آل‌خلیفه از بحرین است که ریاست کنفدراسیون فوتبال آسیا را نیز بر عهده دارد.

آیا پیش از این رأی عدم اعتماد برگزار شده است؟

هیچ سابقه‌ای از برگزاری رسمی رأی عدم اعتماد در کنگره فیفا علیه رئیس وقت این نهاد وجود ندارد، اما در سال ۲۰۰۱، زمانی که یوفا رهبری سپ بلاتر را به چالش کشید، شرایط تا حد زیادی به چنین رأی‌گیری‌ای نزدیک شد.

پس از فروپاشی شرکت ISL، شریک بازاریابی فیفا، و افزایش نگرانی‌ها درباره نحوه اداره این نهاد، موقعیت بلاتر به خطر افتاد. لِنارت یوهانسون، رئیس وقت یوفا، علناً احتمال ارائه طرح عدم اعتماد را مطرح کرد و بلاتر نیز در یک نشست فوق‌العاده کمیته اجرایی فیفا با پرسش‌های گسترده‌ای روبه‌رو شد. با این حال، هیچ رأی‌گیری رسمی انجام نشد و بلاتر توانست از این چالش جان سالم به در ببرد.

در سال ۲۰۰۲ نیز، در جریان اختلافی مربوط به میشل زن-روفینن، دبیرکل فیفا، بار دیگر درخواست‌هایی برای برگزاری رأی عدم اعتماد مطرح شد، اما این تلاش‌ها نیز در نهایت به برگزاری رأی‌گیری در کنگره برای برکناری رئیس فیفا منجر نشد.

این مطلب را از دست ندهید: پشت پرده امپراتوری اینفانتینو؛ قدرت، پول و سیاست در پوشش ریاست فیفا

به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو؛ یوفا و کونکاکاف در حال بررسی پروژه‌ای هستند که در صورت عملی شدن می‌تواند یکی از بزرگ‌ترین تغییرات سال‌های اخیر در تقویم فوتبال ملی را رقم بزند؛ ایجاد یک لیگ ملت‌های مشترک بیم اروپا و آمریکای شمالی که قرار است تمامی 96 تیم ملی عضو این دو کنفدراسیون را شامل شود.

این پروژه هنوز در مراحل ابتدایی قرار دارد و جزئیات نهایی آن مشخص نشده، اما بر اساس اطلاعات منتشرشده در رسانه‌های بریتانیایی، مسابقات احتمالا از سال 2028 و پس از پایان جام ملت‌های اروپا آغاز خواهد شد.

این طرح در شرایطی مطرح شده که روابط کنفدراسیون‌های قاره‌ای و فیفا به ریاست جانی اینفانتینو بسیار پرتنش شده است. یوفا و کونکاکاف در ماه‌های اخیر همکاری نزدیک‌تری داشته‌اند و حتی گفته می‌شود دو کنفدراسیون در حال بررسی گزینه‌ای جایگزین برای انتخابات ریاست فیفا در مارس سال آینده هستند.  

اروپا و آمریکای شمالی؛ یک لیگ ملت‌های متفاوت

ایده مطرح‌شده قرار است تا حد زیادی از ساختار لیگ ملت‌های فعلی یوفا و کونکاکاف استفاده کند. تیم‌ها در چند سطح مختلف تقسیم خواهند شد و پس از مرحله گروهی، مسابقات حذفی و در نهایت یک تورنمنت نهایی به سبک فاینال فور برگزار خواهد شد.

در بالاترین سطح، تیم‌هایی مثل اسپانیا، فرانسه، انگلیس و آلمان می‌توانند با قدرت‌های فوتبال آمریکای شمالی مثل مکزیک، آمریکا و کانادا روبرو شوند.

در چنین شرایطی، دیدارهای رسمی تیم‌های بزرگ اروپایی و نمایندگان آمریکای شمالی به شکل قابل توجهی افزایش پیدا خواهد کرد؛ مسابقاتی که هم از نظر ورزشی جذابیت بالایی دارند و هم می‌توانند بازار بزرگی را هدف قرار دهند.

حداقل در شکل فعلی طرح، قرار نیست برنامه‌ریزی مسابقات تاریخ‌های جدیدی به تقویم ملی اضافه کند. یعنی فیفا دِی‌های اضافی نخواهیم داشت. مرحله گروهی احتمالا در پنجره‌های ملی سپتامبر، اکتبر و نوامبر برگزار می‌شود، دیدارهای حذفی در ماه مارس و تورنمنت نهایی در ژوئن برگزار خواهد شد.

به این ترتیب، مسابقات جدید قرار است جای بخشی از دیدارهای ملی فعلی را بگیرد، نه اینکه تقویم بازیکنان را بیشتر فشرده کند. همچنین تلاش خواهد شد بازی‌ها در مناطق جغرافیایی نزدیک به هم برگزار شوند تا میزان سفرهای طولانی کاهش پیدا کند.

پروژه‌ای با گردش مالی بالا

تمام 96 فدراسیون عضو یوفا و کونکاکاف در این پروژه حضور خواهند داشت و بخشی از درآمد حاصل از مسابقات می‌تواند بین آنها توزیع شود.

این برای تیم‌های ملی کشورهای کوچک‌تر اهمیت ویژه‌ای دارد؛ چرا که علاوه بر درآمد بیشتر، فرصت رویارویی با تیم‌های قدرتمندتر را به دست خواهند آورد.

البته قدرت‌های بزرگ هم دلایل اقتصادی کافی برای حمایت از این پروژه دارند. دیدار تیم‌های مطرح اروپا و تیم‌های ملی آمریکا، مکزیک و کانادا می‌تواند بازار تجاری بسیار بزرگی در آمریکای شمالی ایجاد کند.

مکزیک هم می‌تواند یکی از برندگان این طرح باشد. فدراسیون فوتبال این کشور در گذشته احتمال جدایی از کونکاکاف و پیوستن به کونمبول (آمریکای جنوبی) را بررسی کرده بود. این تلاش مکزیک دلایل ورزشی و اقتصادی داشت. برگزاری منظم مسابقات مقابل تیم‌های قدرتمند اروپایی می‌تواند جذابیت چنین تغییری را برای مکزیک کاهش دهد.

یک چالش تازه برای اینفانتینو؟

این پروژه در شرایطی شکل می‌گیرد که اختلافات یوفا و کونکاکاف با فیفا افزایش یافته است. دو کنفدراسیون با طرح جانی اینفانتینو برای جذب سرمایه‌گذاران خصوصی در مسابقات فیفا مخالفت کرده‌اند و پس از مطرح شدن این پروژه، همکاری آنها افزایش پیدا کرده است.

یوفا و کونکاکاف در ماه آوریل و در کنگره فیفا در ونکوور تفاهم‌نامه‌ای برای تقویت همکاری بین دو سازمان امضا کردند و در هفته‌های اخیر این همکاری در پی اختلافات بر سر مدیریت فوتبال جهان جدی‌تر شده است.

خ

نوز مشخص نیست لیگ ملت‌های مشترک برای برگزاری به تأیید فیفا نیاز خواهد داشت یا نه. از آنجا که مسابقات قرار است در پنجره‌های ملی موجود برگزار شود، برگزارکنندگان احتمالا استدلال خواهند کرد که نیازی به ایجاد تاریخ‌های جدید نیست. با این حال، اگر این پروژه به عنوان جایگزینی برای مسابقات تحت مدیریت فیفا تلقی شود، می‌تواند به موضوعی حساس تبدیل شود.

آسیا هم چشم به پروژه دوخته است

ماجرا شاید در آینده به اروپا و آمریکای شمالی محدود نماند. کنفدراسیون فوتبال آسیا هم علاقه خود را به حضور احتمالی در چنین پروژه‌ای نشان داده است، هرچند اضافه شدن AFC در شرایط فعلی بیشتر یک هدف بلندمدت محسوب می‌شود.

آسیا در حال حاضر لیگ ملت‌های مستقلی ندارد و نداشتن لیگ ملتها پیوستن فوری این کنفدراسیون به طرح مشترک را دشوار می‌کند. با این حال، ساختار مسابقات می‌تواند به شکلی طراحی شود که در آینده امکان گسترش آن وجود داشته باشد.

یوفا هنوز به صورت رسمی درباره این گزارش‌ها اظهار نظر نکرده و کونکاکاف تنها بر آمادگی خود برای همکاری‌های بین‌المللی تأکید کرده است.

اگر این پروژه از مرحله مذاکره عبور کند و به واقعیت برسد، لیگ ملت‌های مشترک اروپا و آمریکای شمالی می‌تواند یکی از مهم‌ترین تغییرات تقویم فوتبال ملی در سال‌های اخیر باشد؛ تغییری که پای اسپانیا، فرانسه، انگلیس و آلمان را به مسابقات رسمی مقابل آمریکا، مکزیک و کانادا باز می‌کند و شاید فصل تازه‌ای از فوتبال ملی را رقم بزند. اگر آسیا هم به این پروژه بپیوندد می‌توان از برگزاری یک جام جهانی جدید حرف زد.