
کد خبر: 784751 | ۱۴۰۵/۰۵/۰۹ ۰۹:۴۸:۱۶ اعتمادآنلاین |
روزبه دلاور| با نزدیک شدن به آغاز فصل بیست و ششم لیگ برتر فوتبال ایران در ماه مرداد فضای ورزش کشور در میان دو قطب متضاد گیر افتاده است. از یک سو شور و هیجان ناشی از قرعه کشی لیگ و رقابت چهار قدرت سنتی فوتبال ایران یعنی پرسپولیس، استقلال، تراکتور و سپاهان و از سوی دیگر واقعیتهای تلخ اقتصادی و وضعیت بحرانی کشور که در سایه تنشهای منطقهای و شرایط جنگی قرار دارد. در حالی که جامعه با فشارهای تورمی محدودیت منابع و اولویتهای حیاتی معیشتی دست و پنجه نرم میکند سرازیر شدن ارقام نجومی به بدنه فوتبال حرفهای پرسشهای بنیادینی را در مورد عدالت اجتماعی و اخلاق حرفهای و مدیریت منابع ملی مطرح کرده است. طلسم هزینهها، وقتی سقفها فرو میریزند
اگرچه سازمان لیگ فوتبال ایران در فصول اخیر تلاش کرده با وضع قوانینی تحت عنوان سقف بودجه افسار هزینههای باشگاهها را در دست بگیرد اما واقعیتهای موجود در بازار نقل و انتقالات نشان میدهد که این دیوارها در برابر سیل دلارهای نفتی و بودجههای صنعتی چندان مستحکم نیستند. باشگاههای مدعی یعنی پرسپولیس، استقلال، سپاهان و تراکتور همچنان با جذب ستارههای گرانقیمت و تا حدودی کادر فنی پرهزینه استانداردهای مالی لیگ را به شکلی نامتوازن بالا بردهاند. برای بسیاری از هواداران دیدن ارقام قراردادها که گاهی با استانداردهای جهانی با در نظر گرفتن به کیفیت فنی لیگ، فاصله معناداری دارد شوکهکننده است. اما این هزینهکرد تنها بحث پولهای جابهجا شده نیست؛ نشاندهنده یک الگوی مدیریتی ناکارآمد است که در آن بدون توجه به بهرهوری و بازگشت سرمایه تنها بر مبنای خرج کردن برای استراتژی تعیین میشود. در شرایطی که کشور در وضعیت جنگی و تحت فشارهای شدید تحریمی قرار دارد …





