اجتماعی رکنا، وقتی مردم کلید برق را میزنند و چراغ خانه روشن میشود، کمتر کسی به مردانی فکر میکند که دهها متر بالاتر از زمین، میان سیمهای فشار قوی و در چند قدمی مرگ ایستادهاند. رضا قاسمی، سیمبان ۳۰ ساله، از دکلهایی میگوید که زیر پایش شکستهاند، از همکارانی که بدون پشتوانه کافی در دل خطر کار میکنند و از نیروهایی که در گرما، طوفان و حتی شرایط جنگی، اجازه ندادهاند چراغ شهرها خاموش شود؛ قهرمانان گمنامی که میگویند: «ما با جانمان برق را به خانههای مردم میرسانیم، اما هنوز کسی صدایمان را نشنیده است.»