به گزارش رکنا ؛ شش رویکرد معماری برای ایجاد سایه
۱. سایبانهای سبک و پارچهای
(Shade Sails and Canopies)
سازههای پارچهای کشیده، که معمولاً از پلیاستر روکشدار یا PTFE ساخته میشوند، در مدت چند هفته نصب میشوند؛ در حالی که رشد یک درخت تا رسیدن به مرحله ایجاد سایه، به چند دهه زمان نیاز دارد. این سایبانها سبک، قابل جابهجایی و اغلب نیمهشفاف هستند. آنها بهگونهای طراحی میشوند که تابش مستقیم خورشید را مسدود کنند، اما نور پراکنده و جریان هوا را از خود عبور دهند. مهمترین مزیت این سازهها، انعطافپذیری فصلی آنهاست؛ بهگونهای که میتوان آنها را جمع کرد، جابهجا کرد یا متناسب با زاویه تابش خورشید در فصلهای مختلف تنظیم کرد.
۲. رواقها و رواقبندی خیابانی
(Arcades and Colonnades)
رواقها، یعنی مسیرهای پیاده سرپوشیده در امتداد نمای ساختمانها، از قدیمیترین و مؤثرترین راهکارهای ایجاد سایه در شهرها هستند. برخلاف درخت که سایه آن با تغییر فصل و زاویه تابش خورشید جابهجا میشود، رواقها در تمام ساعات روز سایهای ثابت و قابل پیشبینی ایجاد میکنند. شهرهایی مانند بولونیا در ایتالیا با کیلومترها رواق پیوسته و همچنین شهرهای تاریخی خاورمیانه با بازارهای سرپوشیده، نمونههای موفق این راهبرد هستند.
۳. نماهای دوپوسته و سایبانهای مشبک
(Double-Skin Façades and Mashrabiya)
در نماهای دوپوسته، لایهای مشبک یا پانلی با فاصله از دیوار اصلی نصب میشود. این لایه، پیش از آنکه تابش خورشید به دیوار یا شیشه برسد، آن را مهار میکند و در عین حال امکان گردش هوا میان دو لایه را فراهم میآورد. مشربیههای سنتی خاورمیانه نیز دقیقاً همین عملکرد را با چوبتراشیهای هندسی انجام میدادند. نسخههای امروزی این سازهها از پانلهای آلومینیومی پارامتریک یا کامپوزیتی استفاده میکنند که با الگوریتمهای مبتنی بر مسیر خورشید طراحی میشوند.
۴. مورفولوژی شهری و کوچههای باریک
(Urban Morphology and Street Canyons)
گاهی مؤثرترین راهکار، افزودن سازهای جدید نیست، بلکه بازاندیشی در هندسه شهر است. کوچههای باریک با ساختمانهای بلند …
