به گزارش رکنا،امیر قلعهنوعی در مقابله با منتقدان، میگوید: «متأسفانه برخی افراد که ادعای وطنپرستی دارند، در واقع بیوطن و ایرانفروش هستند و به دنبال تخریب جایگاه تیم ملی حرکت میکنند.» و توجیه او در باره پاداش ۱۴۰ میلیارد تومانیاش که ۷۰ برابر قراردادش است: «خب ما در شروع کار ایثار کردیم و رقم اولیه را پایین بستیم. بد کاری کردیم؟ یعنی من اگر در لیگ بودم اندازه آن مربی نمیگرفتم؟» و ادامه میدهد: «این پولی بوده که ما خودمان درآوردهایم.»
در این مقاله قصد داریم از لحاظ «روانشناسی مقابله با انتقاد» در شخصیت قلعهنوعی بپردازیم. او از انتقاد نه به عنوان یک فرصت برای اصلاح، بلکه در بسیاری از موارد، به عنوان یک «حمله به حریم اقتدار» یاد میکند.
در دنیای فوتبال، انتقاد همواره بخشی جداییناپذیر از ماهیت حرفه است. اما در مورد امیر قلعهنوعی، نحوه برخورد او با انتقادات، از یک «پاسخ ساده» به یک «استراتژی دفاعی» تبدیل شده است. برخورد او با منتقدان را نمیتوان در یک قالب واحد گنجاند؛ او ترکیبی از پناه گرفتن در پشت اقتدار، حمله به اعتبار منتقد و استفاده از انتقاد برای ایجاد اتحاد در تیم را به کار میگیرد.
تغییر جهت نقد؛ از «اشتباه فنی» به «فشار بیرونی»
یکی از بارزترین رفتارهای قلعهنوعی هنگام مواجهه با انتقادات فنی - مانند نقد آرایش تاکتیکی یا انتخاب بازیکن -، تلاش برای تغییر جهت بحث است. او به جای اینکه مستقیماً به تحلیل نقد و بررسیِ اشتباهات فنی بپردازد، اغلب سعی میکند انتقاد را به عنوان نتیجه «فشار رسانهای»، «عدم شناخت شرایط تیم» یا «دخالتهای مدیران» جلوه دهد.
او با این کار، ماهیت انتقاد را از یک بحث «علمی و فنی» به یک بحث «شخصی و محیطی» تغییر میدهد. این رفتار باعث میشود که منتقد، به جای اینکه بر روی اشتباه مربی تمرکز کند، در موضع دفاع از نیت خود قرار گیرد. در واقع، قلعهنوعی با این کار، «دیوار دفاعی» ایجاد میکند تا نقدها به هسته اصلی تصمیمات او نرسند.
حمله به اعتبار منتقد
در روانشناسی، تکنیکی وجود دارد که در آن فرد برای فرار از پاسخ به یک اتهام، به شخصیت یا صلاحیتِ مطرحکننده …
