به گزارش رکنا، گاهی رفتن یک بازیکن بزرگ، تنها پایان زندگی یک ورزشکار نیست؛ پایان یک سبک و یک مکتب است. امروز فوتبال جهان با فقدان فرانکو بارزی، یکی از آخرین نمایندگان نسل طلایی مدافعان کلاسیک روبهرو شد؛ بازیکنی که نامش برای همیشه با فوتبال ایتالیا، باشگاه میلان و شماره ۶ جاودانه خواهد ماند.
بارزی تمام دوران حرفهای خود را در میلان سپری کرد؛ وفاداریای که در فوتبال امروز کمتر دیده میشود. او از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۹۷ پیراهن روسونری را بر تن داشت و با بیش از ۷۰۰ بازی، ۱۵ سال کاپیتانی و کسب افتخارات متعدد، به یکی از مهمترین چهرههای تاریخ این باشگاه تبدیل شد.
شش قهرمانی سری آ، سه قهرمانی اروپا و دهها افتخار دیگر، تنها بخشی از کارنامه درخشان این مدافع افسانهای بود. میلان پس از خداحافظی او، شماره ۶ را برای همیشه بایگانی کرد تا احترام خود را به بازیکنی نشان دهد که نماد تعصب و رهبری در این باشگاه بود.
اما ارزش واقعی بارزی فقط در جامها و آمار خلاصه نمیشد. او مدافعی متفاوت بود؛ بازیکنی که با قدرت ذهنی، جایگیری فوقالعاده و قدرت پیشبینی بالا، بدون نیاز به حرکات خشن، حملات حریفان را متوقف میکرد.
در دورانی که بسیاری از مدافعان با قدرت فیزیکی شناخته میشدند، بارزی نشان داد دفاع کردن بیش از هر چیز به هوش نیاز دارد. او نقش لیبرو را به سطحی جدید رساند و از یک مدافع آخر، به مغز متفکر خط دفاع تبدیل شد؛ بازیکنی که حتی آغاز حملات تیمش نیز از تصمیمهای او شکل میگرفت.
در دوران طلایی میلان تحت هدایت آریگو ساکی، بارزی در کنار پائولو مالدینی و الساندرو کاستاکورتا یکی از قدرتمندترین خطوط دفاعی تاریخ فوتبال را ساخت. ساختاری که سالها بعد نیز به عنوان نمونهای کامل از سازماندهی دفاعی در فوتبال مورد تحسین مربیان قرار گرفت.
در تیم ملی ایتالیا نیز بارزی جایگاهی ویژه داشت. او عضو تیم قهرمان جام جهانی ۱۹۸۲ بود و در جام جهانی ۱۹۹۴ آمریکا نیز یکی از فراموشنشدنیترین لحظات دوران حرفهای خود را رقم زد. بازگشت او به میدان تنها چند هفته پس از عمل جراحی زانو در فینال جام جهانی، تصویری ماندگار از فداکاری و روحیه جنگندگی او ساخت.
هرچند ایتالیا در آن دیدار …
