به گزارش رکنا، پاییز ۱۴۰۲، مردی افغان با مراجعه به پلیس آگاهی از قتل پسرش خبر داد. با اعزام تیم جنایی به محل حادثه، تحقیقات از همسر مقتول آغاز شد. این زن افغان ابتدا مدعی شد زمان قتل در خانه نبوده، اما با توجه به اظهارات متناقضش، سرانجام به قتل اعتراف کرد و گفت: من ۱۳ساله بودم که بهزور همسر کریم شدم. هیچ علاقهای به او نداشتم و مدام کتکم میزد. روز حادثه کاسه صبرم لبریز شد و با چاقو او را کشتم.
با توجه به اینکه متهم در زمان ارتکاب جنایت زیر ۱۸ سال بود، پرونده به شعبه ۵ دادگاه کیفری یک استان تهران (ویژه رسیدگی به جرایم اطفال) ارجاع شد.
در جلسه دادگاه، متهم که از کانون اصلاح و تربیت به دادگاه منتقل شده بود، گفت: قبل از ازدواج در افغانستان عاشق پسر دیگری بودم، اما پدرم از پدر کریم شیربها گرفته بود و بهناچار با او ازدواج کردم. از همان روز اول اجازه ندادم کریم به من دست بزند و بارها به خاطر این موضوع کتک خوردم. دیگر خسته شده بودم؛ نه کسی بود که به او تکیه کنم، نه خانهای که به آن امید داشته باشم.
او در ادامه به همدستی با پسری آشنا در پارک اعتراف کرد و گفت: چند ماه قبل از ماجرا در پارک با پسری آشنا شدم و ماجرای زندگیام را برایش تعریف کردم. او قول داد در ازای گرفتن طلاهایم همسرم را بکشد. روز حادثه به همسرم مشروب دادم و پسر جوان وارد خانه شد و دست و پاهای شوهرم را بست و من با کارد آشپزخانه ضرباتی به او زدم.
قاضی با توجه به گزارش پزشکی قانونی که ۱۳ ضربه چاقو را ثبت کرده بود، از متهم توضیح خواست و او پاسخ داد: من فقط سه ضربه را به خاطر دارم و چاقوها را همان پسر با خودش برد.
دادگاه زن افغان را به پرداخت دیه محکوم کرد و قرار شد این مبلغ به صورت قسطی به اولیای دم پرداخت شود. نهادهای خیریه پیشپرداخت اقساط را تقبل کردند، اما متهم در نامهای به دادگاه اعلام کرد توانایی پرداخت اقساط ماهانه را ندارد. خواهر و شوهرخواهرش که تنها بستگانش در ایران هستند، تمکن مالی ندارند و به عنوان نظافتچی در خانههای مردم کار میکنند.
قضات پس از احضار و تأیید این موضوع، برای صدور رأی وارد شور شدهاند. …
