شروط هند برای عادی‌سازی روابط با چین

روزنامه وال‌استریت‌ژورنال به نقل از افراد مطلع گزارش داد که «دن دریسکول»، معاون وزیر جنگ و وزیر نیروی زمینی ارتش آمریکا قصد دارد تا پایان سال جاری میلادی و حتی احتمالاً زودتر از آن، از مقام خود کناره‌گیری کند. 

به گزارش تابناک به نقل از ایسنا، بر اساس این گزارش، تصمیم دریسکول پس از ماه‌ها تنش فزاینده با «پیت هگست»، وزیر جنگ آمریکا اتخاذ شده است.

وال‌استریت‌ژورنال می‌نویسد خروج دریسکول از پنتاگون، خلأ رهبری در ارتش آمریکا را عمیق‌تر خواهد کرد؛ به‌ویژه آنکه ارتش این کشور هم‌اکنون نیز فاقد یک رئیس ستاد تایید شده توسط سنا است. هگست در ماه آوریل، ژنرال «رندی جورج» را بدون ارائه توضیح مشخصی از ریاست ستاد ارتش برکنار کرد و دولت ترامپ تاکنون جانشینی برای او معرفی نکرده است.

در حال حاضر، «کریستوفر لانیو»، معاون رئیس ستاد ارتش که پیش‌تر دستیار ارشد نظامی هگست بوده، به‌عنوان سرپرست این سمت فعالیت می‌کند.

دریسکول که از نیروهای پیشین تکاور ارتش و از چهره‌های نزدیک به «جی‌دی ونس»، معاون رئیس‌جمهور آمریکا به شمار می‌رود، در طول حدود ۱۸ ماه حضور خود در این سمت، موضوعاتی چون نوسازی ارتش، بهره‌گیری از فناوری‌های تجاری و درس‌آموزی از تحولات میدانی جنگ اوکراین را در دستور کار قرار داده بود.

وال‌استریت‌ژورنال همچنین به نقل از منابع مطلع گزارش داده که دریسکول و خانواده‌اش تابستان امسال منزل سازمانی ویژه معاون وزیر جنگ در پایگاه مشترک «مایر-هندرسون هال» را ترک کردند؛ خانواده او به کارولینای شمالی نقل مکان کردند و خود وی در آپارتمانی کوچک‌تر در داخل پایگاه اقامت کرده است.

بر اساس گزارش وال‌استریت‌ژورنال، دریسکول در نخستین روزهای فعالیتش با واکنش منفی هگست مواجه شد. بنا بر گزارش‌های پیشین این روزنامه، دریسکول پیشنهاد کرده بود مقدمات سفر ونس و ترامپ برای دیدار با نظامیان و گفت‌وگو درباره اصلاحات در ارتش فراهم شود؛ اقدامی که با انتقاد شدید وزیر جنگ روبه‌رو شد.

روزنامه اطلاعات نوشت:به گفته او،در صورت تطبیق شاخص‌های شدت مصرف انرژی ناوگان سبک ایران با استانداردهایی نظیر کشور ترکیه که از نظر جمعیت، جغرافیا و شاخص‌های تن‌کیلومتر و نفرکیلومتر به ایران نزدیک است، امکان کاهش روزانه حدود ۸۵ میلیون لیتر از کل مصرف سوخت ناوگان سبک وجود دارد که نیمی از این شکاف (۵۰ درصد) ناشی از مصرف بالای خودروهای داخلی است.

صنعت خودرو دهه هاست که به تقاضاها وفشارها برای اصلاح مصرف سوخت خودروهای داخلی بی توجه بوده و این تقاضاها را به نوعی فانتزی وغیرضرور تصورمی کرده ؛ تصوری که به نظر می رسد کماکان پابرجاست. چرا که این صنعت با وجودی که مدیریت یکی از بزرگترین کارخانه هایش- ایران خودرو- به بخش خصوصی واگذار شده وهمین برنامه درباره سایپا هم وجوددارد، فقط رشد ۱۸۰درصدی قیمت محصولاتش محقق شده و تقریبا هیچ اقدام موثر و ملموسی برای کاهش مصرف سوخت تولیداتش انجام نداده است.

این موضوع وقتی بدتر می شود که بدانیم ورود خودروهای مونتاژی، گران ، بی کیفیت وپرمصرف چینی توسط برخی خودروسازان رانتی نیز به افزایش مصرف سوخت کشور دامن زده واین آش چنان شور شده که صدای ارکان ارشد دولت را هم درآورده است.

یعنی نه تنها صنعت داخلی خودرو به سوی کاهش مصرف سوخت حرکت نکرده بلکه برخی ذینفعان پرنفوذ این صنعت با مانع تراشی های گسترده بر سر واردات خودروهای کم مصرف وارزان برای اقشار متوسط، اوج سودجویی خود را با ورود خودروهای مونتاژی وپر مصرف چینی بروز داده اند که با توجه رشد لجام گسیخته مصرف بنزین، اکنون زمان تعیین تکلیف این معضلات فرا رسیده است.

بدین ترتیب در حالی که دولت فشاراصلی رشد مصرف بنزین را برگرده مردم گذاشته و می‌خواهد با ۲ محور کاهش یا مدیریت سهمیه‌ها یا رشد قیمت، مصرف سوخت رو به افزایش شدید کشور را کنترل نماید -اقدامی که فشارهای تورمی و معیشتی مضاعفی برمردم تحمیل خواهد کرد- خودروسازان به عنوان مقصر اصلی این موضوع، همچنان در حاشیه امن خود نشسته و بدون پرداخت هیچ گونه هزینه یا بازخواستی، به بیان گلایه های معمول خود مانند ضرردهی وبدهکاری به قطعه سازان و بهانه‌های نخ نما وتکراری این چنینی مشغولند!

اما این سکوت و سایه‌نشینی باید پایان یابد و بر مسئولان است که این مقصر اصلی رشد مصرف بنزین را مورد بازخواست وحسابرسی جدی قراردهد تا تولید محصولات پرمصرف و تداوم مونتاژ خودروهای چینی را متوقف، دست آنها را از واردات خودرو که اصولا ربطی به فعالیت ذاتی‌شان که تولید است، ندارد، کوتاه و فعالیت ذینفعان و لابی‌کنندگان آنها در بدنه دولت وحاکمیت را خنثی نماید.

ممکن است برخی در مقام پاسخ به این‌گونه نقدها، بحث حمایت از تولید ملی را پیش کشیده وبر تداوم وضعیت فعلی صنعت خودرو وحواله دادن تغییرات کاهش مصرف سوخت به آینده ای مبهم وطولانی مدت، تاکیدکنند؛کاری که همیشه در برابر منتقدان انجام داده‌اند. اما بایدبه این گونه مدافعان مصلحتی گفت که روش فعلی تولید خودروهای بی کیفیت وپرمصرف وگران وقدیمی نه تنها حمایت از تولید ملی نیست بلکه عین تلف کردن منابع کشور وضایع کردن حقوق عمومی ومنافع مردم محسوب می شود.

صنعت خودرو دهه هاست که به بهانه حمایت از تولید ملی از انواع و اقسام حمایت ها ورانت های دولتی وحاکمیتی مانند بازار انحصاری از طریق ممنوعیت یا محدودیت شدید در واردات واقعی خودرو و مختل کردن رقابت پذیری، ارز زیر قیمت واقعی، تسهیلات بانکی متعدد،منابع ارزان انرژی،حمایت های سیاسی ومانند آن برخوردار شده و با به دست آوردن سودهای کلان وغیرواقعی از این محل، هرگونه انگیزه خود برای اصلاحات ؛ از جمله درباره کاهش مصرف سوخت را از دست داده است.

بااین حال، رشد شدید مصرف بنزین وسهم ۵۰ درصدی صنعت خودرو دراین موضوع که بنابر برخی برآوردها تا ۷۰ درصد هم می رسد، تغییر جدی در ریل گذاری قبلی صنعت خودرو را ضروری کرده وهمان گونه که کارشناسان هم می گویند، حتی رشد قیمت بنزین وکاستن از سهمیه های عمومی، صرفا راهکاری موقت برای کاهش مصرف بنزین است وکاهش پایدار، منوط به اصلاح صنعت خودرو وآزاد سازی واقعی واردات خودروهای کم مصرف خواهد بود.

درنهایت باید از دولت و حاکمیت خواست وقتی با دستکاری در نرخ‌ها و سهمیه‌های بنزین، مردم را که نقشی در این باره ندارند به هرنحو مجازات معیشتی می‌کنید، چرا متهم اصلی مجازات نمی‌شود؟

به عبارت صریح‌تر، صنعت خودرو و ذینفعان آن باید تحت‌فشار شدید و بی‌رحمانه برای تغییر فوری محصولاتشان قرار گیرند و هزینه دهه‌ها ناکارآمدی‌شان را بپردازند.

در این راستا، مدیران عامل شرکت های سازنده ومونتاژکار خودرو باید به سکوت سنگین خود پایان داده وبه طور علنی برنامه های فوری خود برای کاهش مصرف سوخت خودروهایشان را با قید جدول زمانی شفاف اعلام نمایند ،برای اجرای آن به مردم تعهد بدهند ومشخص شود اگر به این تعهد عمل نشد یا درراه اجرای آن بهانه گیری های معمول برای شانه خالی کردن از مسئولیت رخ داد، چه مجازات هایی در انتظار آنان است.

قطعا این اقدامات خودروسازان به‌ویژه در بازه زمانی کوتاه مدت سخت و دشواراست، اما وقتی آنها مقصر نیمی از رشد مصرف بنزین کشور هستند، عدالت حکم می کند که سهم خود رااز مشکل برداشته، همپای مردم فشار تحمل کرده وسرانجام به اصلاحات ضروری تن دهند. چرا که انتقال کل فشار قیمتی وسهمیه ای بنزین به مردم بی‌تقصیر و تحت فشار و سایه نشینی متهم اصلی، عین ناعدالتی وناصوابی است.

عصر ایران: در دنیایی که فناوری با سرعتی سرسام آور تغییر می کند و وسایل الکترونیکی تنها پس از چند سال از رده خارج و جایگزین می شوند، تماشای ابزارهایی که قرن ها یا حتی هزاران سال بدون تغییر بنیادی به حیات خود ادامه داده اند، شگفت انگیز است. برخی از ساده ترین وسایل خانه ما سده هاست که آزمون زمان را با موفقیت پشت سر گذاشته اند؛ زیرا طراحی، ارگونومی و هدف ساخت آن ها از همان ابتدا به قدری دقیق و حساب شده بوده که به حد کمال نزدیک شده است.

نوآوری همیشه به معنی خلق ابزارهای پیچیده یا برنامه های دیجیتال پیشرفته نیست. گاهی اوج خلاقیت و هوشمندی انسان در ساخت چیزی متجلی می شود که آن قدر کاربردی، ساده و بی نقص است که هیچ پیشرفت فناورانه ای نمی تواند جایگزین بهتری برای آن پیدا کند. اینفوگرافیک زیر ۴ نمونه بارز از این ابزارهای روزمره را نشان می دهد که فرم و کارکرد اصلی آن ها در طول تاریخ دست نخورده باقی مانده است.

چکش: قدمت طراحی اولیه به 1500 پیش از میلاد باز می گردد و امروزه نیز همان ساختار استاندارد را حفظ کرده است.

گیره لباس: طرح فنری آن در سال 1853 میلادی ثبت شد و همچنان بدون تغییر کاربرد دارد.

چوب لباسی: الگوی سیمی ساده آن در سال 1903 میلادی شکل گرفت و تا به امروز فرم خود را حفظ کرده است.

قاشق: از سال 1000 پیش از میلاد تاکنون فرم ارگونومیک و اصلی خود برای غذا خوردن را دست نخورده حفظ کرده است.

طراحی های ماندگار این ابزارها ثابت می کنند که وقتی یک وسیله عملکرد خود را در بهترین حالت ممکن انجام دهد، مرور زمان و پیشرفت فناوری نیز نمی تواند نیاز به آن را از بین ببرد.