به گزارش همشهری آنلاین؛ پریمونی با بیان اینکه کوچکترین محاسبه اشتباه میتواند دامنه درگیریهای کنونی را گسترش دهد، گفت: «ما بسیار فراتر از یک سطح بیسابقه از تنش قرار داریم. جهان در آستانه نقطهای بدون بازگشت است و کوچکترین حادثه ممکن است آن را وارد یک درگیری جهانی کند.» پریمونی منشأ وضعیت کنونی را غلبه منطق تقابل، مسابقه تسلیحاتی و کنار گذاشته شدن اصول حقوق بشردوستانه دانست و افزود آنچه در غزه، ایران، اوکراین، سودان و جمهوری دموکراتیک کنگو رخ میدهد، نشانه عقبنشینی مشترک از حقوق انسانی است. به گفته او، مجموعهای از منافع نظامی، مالی، فناوری و رسانهای، کشورها و مخالفان سیاسی را بهعنوان دشمنانی معرفی میکند که باید حذف شوند. پریمونی تأکید کرد که در چنین شرایطی، صلح باید به «اولویت مطلق» سیاست بینالمللی تبدیل شود؛ زیرا رهبران غربی نه قادر به پیروزی در جنگهایی هستند که از آنها حمایت میکنند و نه توانایی متوقف کردن این جنگها را دارند. هشدار درباره پیامدهای بحران تنگه هرمز این تحلیلگر فرانسوی در بخش دیگری از گفتوگو، تنگه هرمز را یکی از حیاتیترین نقاط اقتصاد جهانی توصیف کرد و گفت ادامه درگیری در منطقه، بحران اقتصادی را از مرحله احتمال خارج کرده است. او با اشاره به شکست روندهای دیپلماتیک میان ایران و آمریکا مدعی شد که ادامه حملات و رویارویی نظامی، اقتصاد جهانی را در معرض شوک سنگینی قرار داده است. به اعتقاد پریمونی، بسته شدن یا ناامن شدن طولانیمدت تنگه هرمز، تنها به افزایش قیمت نفت محدود نمیشود و میتواند تولید صنعتی، حملونقل، کشاورزی و امنیت غذایی در سراسر جهان را تحت تأثیر قرار دهد. پریمونی با استناد به برآوردهای اقتصادی مطرحشده در گزارشهای بینالمللی گفت کاهش رشد اقتصاد جهانی، افزایش تورم و اختلال در انتقال میلیونها بشکه نفت در روز، بخشی از پیامدهای احتمالی ادامه بحران است. او همچنین هزینه مستقیم عملیات نظامی و خسارت واردشده به زیرساختهای منطقه را صدها میلیارد دلار برآورد کرد و گفت مجموع هزینههای اقتصادی بحران در سالهای ۲۰۲۶ و ۲۰۲۷ ممکن است به چند هزار میلیارد دلار برسد. این تحلیلگر فرانسوی هشدار داد که افزایش قیمت انرژی در کشورهای توسعهیافته ممکن است به شکل گرانی بنزین، گاز و کودهای کشاورزی ظاهر شود، اما در کشورهای فقیر و در حال توسعه، همین بحران میتواند مستقیماً امنیت غذایی و زندگی میلیونها نفر را تهدید کند. او گفت: «مشکلی که در کشورهای توسعهیافته با افزایش قیمت بنزین و گاز احساس میشود، در کشورهای در حال توسعه ممکن است به مسئله مرگ و زندگی تبدیل شود.» آمریکا به اهداف خود در برابر ایران نرسید پریمونی در پاسخ به پرسشی درباره تغییر توازن قدرت در خاورمیانه اظهار کرد که تحولات اخیر، محدودیت توان نظامی و سیاسی آمریکا را آشکار کرده است. او مدعی شد ایالات متحده با وجود برخورداری از بزرگترین بودجه نظامی جهان، نتوانسته است در رویارویی با ایران به اهداف اعلامی خود، از جمله تغییر حکومت، کسب پیروزی نظامی یا ایجاد شکاف میان مردم و حاکمیت، دست پیدا کند. به گفته این فعال سیاسی فرانسوی، نتیجه تحولات اخیر برخلاف انتظار طراحان عملیات نظامی بوده و ایران توانسته است نوعی راهبرد بازدارندگی را در برابر قدرتی بهمراتب بزرگتر از خود به نمایش بگذارد. پریمونی افزود: «نه تغییر حکومت، نه پیروزی نظامی و نه حمایت مردم ایران از اهداف مهاجمان حاصل نشد؛ بلکه نتیجهای معکوس به وجود آمد و قدرت ضعیفتر توانست راهبرد بازدارندگی خود را در برابر قدرت قویتر اجرا کند.» او با اشاره به جنگهای آمریکا در افغانستان، عراق، لیبی و سوریه گفت سیاست ایجاد بیثباتی شاید به سرنگونی برخی حکومتها منجر شده باشد، اما نتیجه نهایی آن، شکلگیری سرزمینهایی ویران، ساختارهای سیاسی ضعیف و رشد گروههای تروریستی بوده است. پریمونی با تأیید تغییر تدریجی موازنه قدرت میان غرب و بازیگران منطقهای تأکید کرد که این تغییر، بهتنهایی ضامن صلح نیست و باید با سیاست همکاری و اجرای پروژههای مشترک توسعهای همراه شود. «طرح واحه»؛ آب، انرژی و غذا برای صلح منطقهای پریمونی در ادامه از برنامهای با عنوان «طرح واحه» یا «Oasis Plan» سخن گفت؛ طرحی که به گفته او، بر بازسازی مناطق آسیبدیده و ایجاد منافع مشترک اقتصادی میان کشورهای خاورمیانه استوار است. او سه ستون اصلی این برنامه را «آب، انرژی و غذا» عنوان کرد و گفت بدون توسعه مشترک، هیچ توافق سیاسی نمیتواند به صلحی ماندگار منجر شود. براساس توضیحات پریمونی، این طرح شامل توزیع عادلانهتر منابع آبی، توسعه تأسیسات آبشیرینکن، ایجاد شبکههای انتقال آب، تولید برق از اختلاف ارتفاع و توسعه کشاورزی در مناطق خشک است. بازسازی غزه، احیای فرودگاه بینالمللی یاسر عرفات و ایجاد یک بندر بزرگ دریایی و منطقه اقتصادی نیز از دیگر پیشنهادهای مطرحشده در این برنامه است. او گفت: «بدون توسعه مشترک مبتنی بر پروژههای بزرگ آب، انرژی، کشاورزی و حملونقل، صلح پایدار در منطقه امکانپذیر نخواهد بود.» انتقاد از استاندارد دوگانه فرانسه این تحلیلگر فرانسوی در ارزیابی سیاست خارجی کشورش گفت میان ادعای فرانسه درباره دفاع از حقوق بینالملل و عملکرد تاریخی و معاصر آن شکافی جدی وجود دارد. پریمونی، سیاست فرانسه در آفریقا و خاورمیانه را ادامه نوعی رویکرد نواستعماری دانست و گفت پاریس همواره تلاش کرده است حوزههای نفوذ سنتی، پایگاههای نظامی و منافع اقتصادی خود را حفظ کند. او بهعنوان نمونه به روابط فرانسه با نیجر اشاره کرد و گفت این کشور برای دههها از منابع اورانیوم نیجر استفاده کرده، در حالی که بخش بزرگی از مردم این کشور همچنان به برق دسترسی ندارند. پریمونی همچنین سیاست فرانسه در قبال لیبی و سوریه را متأثر از منافع اقتصادی و ژئوپلیتیکی دانست و اظهار کرد روابط پاریس با دولتهای منطقه، تا زمانی ادامه یافته که منافع فرانسه تأمین شده است. او نتیجه گرفت که مسیر طولانیای پیش روی فرانسه قرار دارد تا اصولی را که درباره آزادی، حقوق بشر و چندجانبهگرایی مطرح میکند، در عمل و بدون استاندارد دوگانه اجرا کند. «استقلال راهبردی اروپا وجود ندارد» پریمونی در ادامه، ادعای اروپا درباره برخورداری از استقلال راهبردی را رد کرد و گفت سیاست خارجی و امنیتی اتحادیه اروپا همچنان بهشدت به آمریکا و ناتو وابسته است. او اظهار کرد: «استقلال راهبردی اروپا وجود ندارد. اتحادیه اروپا از نظر نظامی تحت کنترل ساختار ناتو قرار دارد و بسیاری از تصمیمات امنیتی آن متأثر از واشنگتن است.» به گفته وی، توسعه حضور ناتو در اروپای شمالی و شرقی، مدیترانه، آفریقا و منطقه هند ـ اقیانوس آرام نشان میدهد این سازمان دیگر صرفاً یک پیمان دفاعی محدود به اروپا نیست و به دنبال گسترش نقش سیاسی و نظامی خود در سطح جهانی است. پریمونی خرید تسلیحات دوربرد آمریکایی از سوی کشورهای اروپایی و همکاری دولتهای این قاره با شرکتهای فناوری و اطلاعاتی آمریکا را نشانه دیگری از وابستگی اروپا دانست. او تأکید کرد تا زمانی که اروپا در سیاستهای نظامی، اطلاعاتی و دیپلماتیک خود تابع ساختارهای تحت رهبری آمریکا باشد، سخن گفتن از استقلال راهبردی واقعی دشوار خواهد بود.
تحریمها مردم عادی را هدف قرار میدهد این فعال سیاسی فرانسوی سیاست تحریم و فشار حداکثری علیه ایران را بخشی از راهبرد گستردهتر آمریکا برای تضعیف دولتهای مستقل توصیف کرد. او گفت تحریمهای اعمالشده علیه ایران، کوبا، روسیه و ونزوئلا بیش از آنکه حکومتها را تحت فشار قرار دهد، زندگی مردم عادی را هدف میگیرد و پیامدهایی مانند کمبود دارو، افزایش فقر و مرگومیر غیرمستقیم به همراه دارد. پریمونی افزود استفاده از مسدودسازی داراییها و نظام مالی مبتنی بر دلار بهعنوان ابزار فشار سیاسی، کشورهای بیشتری را به سمت دلارزدایی و ایجاد سازوکارهای مالی مستقل سوق داده است. او با اشاره به حضور خود در نشست بریکس در کازان گفت مسئله دلارزدایی و جلوگیری از استفاده سیاسی از نظام مالی بینالمللی، یکی از محورهای اصلی گفتوگوهای کشورهای عضو این مجموعه بوده است. به اعتقاد پریمونی، نتیجه سیاست تحریم، بیش از آنکه انزوای رقبای غرب باشد، نزدیکتر شدن کشورهای جنوب جهانی به یکدیگر و کاهش تدریجی نفوذ سیاسی و مالی غرب است. او گفت: «سیاست تحریمها بیشتر موجب انزوای غرب میشود تا منزوی کردن رقبای آن؛ در مقابل، همکاری میان کشورهای جنوب جهانی را تقویت میکند.» معماری امنیتی جدید با حضور ایران پریمونی درباره آینده امنیت خلیج فارس گفت کشورهای منطقه باید به جای وابستگی دائمی به قدرتهای خارجی، مسئولیت اصلی تأمین امنیت خود را بر عهده بگیرند. او به پیشنهاد مطرحشده از سوی وزیر خارجه عمان برای شکلگیری یک معماری امنیتی با مشارکت شش کشور شورای همکاری خلیج فارس، ایران و عراق اشاره کرد و گفت هر هشت کشور باید در گفتوگوها، تصمیمگیریها و تقسیم مسئولیتهای امنیتی حضور داشته باشند. به اعتقاد این تحلیلگر، سیاست چند دههای «مهار ایران» نتوانسته است ثبات پایداری در خلیج فارس ایجاد کند و باید جای خود را به الگوی «فراگیری و مشارکت» بدهد. پریمونی افزود آمریکا و کشورهای اروپایی میتوانند در ساختار جدید همچنان نقش داشته باشند، اما این نقش نباید صرفاً نظامی باشد. آنها باید از گفتوگوهای منطقهای، اعتمادسازی، انتقال فناوری و پروژههای توسعهای مشترک حمایت کنند. او گفت: «خلیج فارس نباید به صحنه دائمی رقابت قدرتهای بزرگ تبدیل شود. کشورهای منطقه باید مسئولیت اصلی امنیت خود را بر عهده بگیرند و ثبات را بر پایه احترام متقابل، حاکمیت ملی و همکاری جمعی بنا کنند.» فرانسه باید از دنبالهروی واشنگتن فاصله بگیرد پریمونی سیاست کنونی اروپا در خاورمیانه را عمدتاً متأثر از جهتگیریهای راهبردی واشنگتن دانست و گفت اتحادیه اروپا با وجود طرح شعار استقلال راهبردی، در تصمیمات نظامی و دیپلماتیک همچنان با سیاست آمریکا هماهنگ است. او معتقد است این وابستگی، توانایی اروپا برای پیگیری منافع اقتصادی، امنیتی و دیپلماتیک مستقل خود را محدود کرده و باعث شده است این قاره بهجای میانجیگری، اغلب در سیاست تقابل و تحریم مشارکت کند. پریمونی تأکید کرد که ثبات در خاورمیانه از طریق حذف یا منزوی کردن یک بازیگر مهم منطقهای مانند ایران حاصل نمیشود و نیازمند معماری امنیتی فراگیری است که همه کشورهای مرتبط در آن حضور داشته باشند. او افزود: «اروپا باید حاکمیت واقعی دیپلماتیک خود را بازیابد و دوباره به بازیگری صلحطلب تبدیل شود؛ بازیگری که بتواند با همه طرفها، از جمله قدرتهای نوظهور جنوب جهانی، گفتوگو کند.» ژئوپلیتیک؛ مانع اصلی روابط تهران و پاریس این تحلیلگر فرانسوی درباره تضعیف روابط ایران و فرانسه گفت پیشینه فرهنگی، علمی و دیپلماتیک دو کشور همچنان ظرفیت مهمی برای توسعه مناسبات دوجانبه فراهم میکند، اما غلبه نگاه ژئوپلیتیکی مانع استفاده از این ظرفیتها شده است. او گفت مشکل از جایی آغاز میشود که جهان مجموعهای از سرزمینها برای تصرف و تمدنهای دیگر بهعنوان دشمنانی برای مقابله دیده میشوند. پریمونی معتقد است فرانسه میتواند بهجای مشارکت در فشار و تقابل، نقش میانجی میان ایران، اروپا و دیگر بازیگران بینالمللی را بر عهده بگیرد؛ مشروط بر آنکه سیاست خارجی مستقلی داشته باشد و منافع خود را صرفاً از زاویه راهبرد آمریکا تعریف نکند. گذار از جهان تکقطبی به نظم چندقطبی پریمونی تحولات کنونی را بخشی از گذار گستردهتر نظام بینالملل از ساختار تکقطبی به یک نظم چندقطبی دانست. او گفت قدرت گرفتن بریکس، افزایش نقش چین، روسیه و دیگر کشورهای جنوب جهانی و تلاش برای ایجاد سازوکارهای مالی خارج از سلطه دلار، نشانههای این تغییر هستند. به گفته او، فرانسه در نظم جدید دو انتخاب دارد: یا همچنان در چارچوب بلوکبندیهای نظامی و رقابتهای قدرتهای بزرگ باقی بماند، یا به کشوری مستقل و میانجی تبدیل شود که از حقوق بینالملل، توسعه اقتصادی و حل مسالمتآمیز اختلافات دفاع میکند. پریمونی بر ضرورت همکاری برابر با کشورهای جنوب جهانی تأکید کرد و گفت فرانسه باید از الگوی روابط نواستعماری فاصله بگیرد و سیاستی مبتنی بر پروژههای بزرگ زیرساختی، تولید، علم، فناوری و منافع مشترک اتخاذ کند. او افزود: «همکاری باید جایگزین تقابل شود، تولید و فناوری باید جای سوداگری مالی را بگیرد و گفتوگوی تمدنها باید جایگزین برخورد تمدنها شود.» پیام تحولات منطقه برای رهبران فرانسه پریمونی در پایان، مهمترین پیام تحولات اخیر برای تصمیمگیرندگان فرانسوی را پذیرش پایان تدریجی دوران سلطه یکجانبه غرب دانست. او با اشاره به عضویت ایران در بریکس گفت تهران بخشی از مجموعهای است که در حال ایجاد پایههای نظم چندقطبی و افزایش قدرت کشورهای جنوب جهانی است. این فعال سیاسی فرانسوی معتقد است رهبران غربی باید بپذیرند که ادامه سیاست تحریم، مداخله نظامی و تغییر حکومت، دیگر قادر به تأمین منافع بلندمدت آنها نیست و تنها موجب افزایش ناامنی و نزدیکتر شدن کشورهای غیرغربی به یکدیگر میشود. پریمونی تأکید کرد آینده روابط بینالملل باید بر گفتوگو، همکاری، توسعه اقتصادی و احترام به حاکمیت ملتها استوار شود.
او در جمعبندی دیدگاه خود گفت : «دوران امپراتوری در حال پایان یافتن است، اما نپذیرفتن این واقعیت میتواند جهان را با خطرهای بزرگی روبهرو کند. زمان آن رسیده است که همکاری جای تقابل، توسعه جای جنگ و گفتوگوی تمدنها جای منطق رویارویی را بگیرد.» کد خبر 1057029
