بازار
نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای، هزینه سیاسی تداوم جنگ را برای دولت ترامپ افزایش داده است. فشار دموکرات‌ها برای پایان جنگ و اختلافات داخلی در اردوی او، نشان می‌دهد که جنگ با ایران به متغیری اثرگذار در معادلات سیاسی آمریکا تبدیل شده است. این تحول برای بازار انرژی اهمیت دارد؛ زیرا افزایش هزینه سوخت، پیامدهای جنگ را مستقیما به اقتصاد و افکار عمومی آمریکا منتقل می‌کند. ترامپ اکنون با دوگانه‌ای دشوار روبه‌رو است: تداوم جنگ، هزینه‌های سیاسی و اقتصادی را افزایش می‌دهد و عقب‌نشینی بدون توافقی قابل دفاع نیز می‌تواند موقعیت دولت و اعتبار راهبردی واشنگتن را تضعیف کند. بنابراین، تغییر موازنه سیاسی الزاما به چرخش فوری در راهبرد نظامی آمریکا نمی‌انجامد، بلکه دامنه انتخاب‌های کاخ سفید و هزینه هر یک را تغییر می‌دهد؛ از تشدید فشار نظامی و تداوم محاصره اقتصادی تا حرکت به‌سوی توافق سیاسی. ۲. تنگه هرمز؛ فاصله میان افت قیمت نفت و عادی‌سازی عرضه
افت حدود ۶درصدی قیمت نفت WTI در پی افزایش امیدواری‌ها به پایان مسالمت‌آمیز جنگ، در حالی رخ داده که صادرات نفت خلیج‌فارس همچنان پایین‌تر از سطح پیش از جنگ است. این واگرایی نشان می‌دهد بازار پیش از مشاهده بازگشت واقعی عرضه، احتمال کاهش تنش‌های ژئوپلیتیک را در قیمت‌ها لحاظ کرده است. این وضعیت تفاوت بازار کاغذی و فیزیکی نفت را آشکار می‌کند. بازار کاغذی بر اساس انتظارات معامله‌گران حرکت می‌کند و حتی احتمال توافق می‌تواند قیمت قراردادهای آتی را کاهش دهد؛ اما در بازار فیزیکی، معیار اصلی دسترسی واقعی به نفت و امکان انتقال آن به بازارهای مصرف است. بازگشت صادرات به شرایط عادی نیز به تامین امنیت کشتیرانی، رفع محدودیت‌های دریایی، احیای پوشش بیمه‌ای و بازیابی ظرفیت‌های عملیاتی نیاز دارد؛ فرآیندی که زمان‌بر است. بنابراین، حتی توافق سیاسی نیز بازگشت سریع عرضه را تضمین نمی‌کند. تا زمانی که عبور امن و پایدار نفتکش‌ها از تنگه هرمز برقرار نشود، افت قیمت نفت را نمی‌توان نشانه رفع ریسک ژئوپلیتیک و بازگشت امنیت عرضه دانست. ۳. پتروشیمی؛ انتقال شوک انرژی به زنجیره تولید و تجارت …
