نورنیوز-گروه بینالملل: در میانه تداوم بحرانآفرینیهای قدرتهای فرامنطقهای و تلاش آمریکا برای تثبیت نظم صهیونیستی-آمریکایی در غرب آسیا، رزمایش «سپر بحرین» با مشارکت نیروهای مسلح کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس شامل بحرین، عربستان سعودی، امارات، کویت، عمان و قطر برگزار شد؛ رزمایشی که اگرچه با تبلیغات رسانهای گسترده تلاش دارد تصویری از انسجام و توانمندی امنیتی این کشورها ارائه دهد، اما واقعیتهای میدانی پرسشهای جدی درباره میزان کارآمدی و استقلال آن مطرح میکند.
مهمترین چالش این رزمایش، فقدان مؤلفههای واقعی امنیتساز در ساختار دفاعی کشورهای شرکتکننده است؛ چرا که بخش عمده توان تسلیحاتی این کشورها وارداتی بوده و وابستگی عمیقی به پشتیبانی قدرتهای خارجی، بهویژه آمریکا، دارند. امنیتی که بر تجهیزات اجارهای و حمایت بازیگران بیرونی استوار باشد، بیش از آنکه تضمینکننده ثبات باشد، میتواند نشانهای از آسیبپذیری راهبردی تلقی شود. اتحاد روی کاغذ؛ اختلافات زیر پوست شورای همکاری
رزمایشهای نظامی زمانی میتوانند پیامآور قدرت بازدارنده باشند که بر پایه همگرایی واقعی سیاسی، امنیتی و راهبردی میان اعضا شکل گرفته باشند. این در حالی است که روابط میان اعضای شورای همکاری خلیج فارس طی سالهای گذشته همواره با رقابتها و اختلافات جدی همراه بوده است.
تنشهای پیدا و پنهان میان عربستان و امارات در پروندههای منطقهای، رقابتهای گسترده میان دوحه و برخی اعضای شورا و تفاوت نگاه کشورهای عضو به تحولات منطقه، نشان میدهد که قرار دادن این کشورها در یک چارچوب امنیتی واحد، بیش از آنکه بازتاب یک اتحاد پایدار باشد، میتواند اقدامی نمادین و رسانهای برای نمایش همگرایی باشد.
امنیت منطقهای با عکسهای یادگاری و رزمایشهای نمایشی شکل نمیگیرد؛ بلکه نیازمند اعتماد متقابل، منافع مشترک و اراده مستقل سیاسی است. مؤلفههایی که بدون کاهش وابستگی به قدرتهای خارجی، دستیافتنی نخواهد بود. تسلیحات عاریهای و رؤیای امنیت وارداتی
رزمایش اخیر در شرایطی …
