هوا سنگین بود؛ سنگینتر از هر غمی که شهر تا به حال به خود دیده باشد. تهران در آن روز، دیگر تهران همیشگی نبود. خیابانها، اتوبانها و کوچههای منتهی به مصلی بزرگ امام خمینی(ره)، رگهایی بودند که گویی خونشان به سمت یک قلب تپنده جاری میشد؛ قلبی که دیگر نمیتپید، اما تمام این شهر را به تپش انداخته بود.
