پرسپولیس برای پایان همکاری با برخی از این بازیکنان، قرارداد آنها را بهصورت توافقی فسخ کرده؛ اقدامی که به معنای پرداخت بخشی از قرارداد فصل آینده این نفرات است. این در حالی است که همین بازیکنان مشتریان خود را در بازار نقلوانتقالات داشتند و میشد با انتقال آنها، علاوه بر کاهش هزینهها، درآمدی نیز نصیب باشگاه شود.
سؤال ساده اما مهم اینجاست؛ اگر قرار بود این بازیکنان درهرصورت از پرسپولیس جدا شوند، چرا باشگاه از محل انتقال آنها درآمدزایی نکرد؟ چرا مدیران ترجیح دادند بهجای دریافت مبلغ رضایتنامه یا حق انتقال، بخشی از قرارداد بازیکنان را نیز پرداخت کنند؟
این تصمیم زمانی عجیبتر به نظر میرسد که پرسپولیس در ماههای اخیر بارها از مشکلات مالی، افزایش هزینهها و محدودیت منابع سخن گفته است. باشگاهی که مدعی صرفهجویی و مدیریت هزینههاست، چگونه از کنار یک فرصت درآمدزایی عبور میکند و در مقابل، هزینهای دیگر را به تعهدات مالی خود اضافه میکند؟
نکته قابلتأمل اینکه در فوتبال حرفهای، باشگاهها معمولاً زمانی که بازیکنی در برنامههای فنی جایی ندارد، تلاش میکنند با فروش او بخشی از سرمایه خود را بازگردانند اما در پرسپولیس، ظاهراً این اصل اقتصادی جای خود را به تصمیمی داده که نهتنها آورده مالی برای باشگاه نداشته، بلکه هزینهای مضاعف نیز ایجاد کرده است.
اکنون انتظار میرود مدیران پرسپولیس بهصورت شفاف توضیح دهند مبنای اتخاذ چنین تصمیمی چه بوده است. آیا هیچ باشگاهی حاضر به پرداخت مبلغ برای جذب این بازیکنان نبود یا اینکه اصولاً تلاشی برای انتقال آنها صورت نگرفت؟ اگر پاسخ منفی است، دلیل انتخاب مسیر پرهزینه فسخ توافقی چیست؟
هواداران پرسپولیس حق دارند بدانند در شرایطی که باشگاه برای جذب بازیکنان جدید با ارقام قابلتوجه هزینه میکند، چرا در پرونده خروجیها، فرصت درآمدزایی ازدسترفته و تصمیمی اتخاذ شده که بیش از آنکه به سود باشگاه باشد، بار مالی تازهای را بر دوش پرسپولیس گذاشته است؛ پرسشی که تا این لحظه، پاسخی روشن از سوی مدیران باشگاه دریافت نکرده است.
