به گزارش مشرق ، جنگ بزرگ غرب آسیا این روزها تمام معادلات امنیتی و سیاسی منطقه را در هم ریخته است. آنچه تا چند ماه پیش فقط یک سناریوی هشداردهنده به نظر میرسید، اکنون به واقعیتی تلخ تبدیل شده است. در این میان، کشور کویت خود را در صف اول تقابل با جمهوری اسلامی ایران قرار داده است. اما این جایگاه، نه از سر قدرت نظامی یا اراده ملی، که نتیجه میزبانی بیچون و چرا از نیروهای نظامی آمریکاست. سوال اینجاست که کویت در حالی که حتی کوچکترین توان دفاع از خاک خود را در برابر یک تهدید جدی ندارد، چه سودی از تشدید تنش با ایران میجوید؟
ایران و کویت، علیرغم همسایگی و اشتراکات فرهنگی، همواره روابطی پرفراز و نشیب داشتهاند. تلخترین فصل این روابط، به دوران دفاع مقدس بازمیگردد؛ زمانی که کویت در کنار رژیم بعثی صدام حسین ایستاد و از حمایت مالی و لجستیکی از کشوری که بعدها به خاک خودش نیز حمله ور شد، دریغ نکرد.
اما در همان حال، یکی از درخشانترین صفحات تاریخ همکاری منطقهای نیز توسط ایرانیها نوشته شد، پس از حمله صدام به کویت و به آتش کشیده شدن چاههای عظیم نفتی این کشور، مهندسان و متخصصان ایرانی بودند که با هزینههای جانی و مالی سنگین، به کمک کویت شتافتند و نه تنها آتش زیرساختهای نفتی را خاموش کردند، بلکه خلیج فارس را از یک فاجعه زیستمحیطی جبرانناپذیر نجات دادند.
مشارکت تیم های مهار آتش ایرانی در عملیات اطفای حریق چاه های نفت کویت پس از آتش زدن عمدی آنها توسط ارتش عراق در زمان عقب نشینی از این کشور
این کمک بیچشم داشت، سندی ماندگار بر حسننیت ملت ایران نسبت به همسایگان خود است. اما امروز، کویت با در اختیار قرار دادن خاک خود به ارتش تروریستی آمریکا، پاسخی ناشایست به این کمکهای تاریخی داده است.
نقش کویت در جنگ کنونی
بر اساس گزارشهای متعدد از منابع میدانی و حتی رسانههای بینالمللی، پایگاههای نظامی کویت – از جمله علیالسالم، کمپ عریفجان و اردوگاه العدیری – به سکوهای پرتاب و پشتیبانی نیروهای آمریکایی تبدیل شدهاند. این پایگاهها میزبان سامانههای موشکی هیمارس و راکتاندازهای آمریکایی هستند که در روزهای اخیر، حملاتی را علیه استان خوزستان و سایر نقاط ایران ترتیب دادهاند. حضور سامانههای پدافند هوایی پاتریوت و آشیانههای پهپادی آمریکا در این پایگاهها، …
