به گزارش تجارت نیوز، تغییر قوانین مربوط به حقوق «نام، تصویر و شهرت» ورزشکاران (Name, Image and Likeness یا NIL)، توافق تاریخی House v. NCAA و ورود مدل «تقسیم درآمد با ورزشکاران» باعث شده ساختار اقتصادی ورزش دانشگاهی آمریکا به تدریج به الگویی مشابه لیگهای حرفهای نزدیک شود.
بررسی اسناد و گزارشهای رسمی نشان میدهد تا پیش از سال ۲۰۲۱، ورزشکاران دانشگاهی اجازه کسب درآمد از شهرت خود را نداشتند و تقریبا تمام درآمدهای حاصل از مسابقات در اختیار دانشگاهها، کنفرانسهای ورزشی و سازمان NCAA قرار میگرفت. در آن دوره، مهمترین منابع درآمد شامل قراردادهای حق پخش تلویزیونی، فروش بلیت مسابقات، اسپانسرینگ تجاری، فروش محصولات هواداری، کمکهای فارغالتحصیلان و خیرین و همچنین درآمدهای حاصل از مسابقات قهرمانی NCAA بود.
بر اساس گزارش رسمی NCAA، همچنان بزرگترین منبع درآمد این سازمان قرارداد رسانهای مسابقات بسکتبال مردان موسوم به March Madness است که سالانه حدود ۹۰۰ میلیون دلار درآمد ایجاد میکند و بخش عمده آن میان دانشگاهها و کنفرانسهای عضو توزیع میشود. کسب درآمد ورزشکاران دانشگاهی
اما نقطه عطف اصلی در سال ۲۰۲۱ رقم خورد؛ زمانی که ورزشکاران دانشگاهی برای نخستین بار اجازه یافتند از نام، تصویر و شهرت خود درآمد کسب کنند. از آن زمان تاکنون، قراردادهای تبلیغاتی با برندها، فعالیتهای اینفلوئنسری در شبکههای اجتماعی، تولید محتوا، امضای یادگاری، فروش محصولات شخصی و حضور در کمپینهای تبلیغاتی به منابع درآمدی جدید ورزشکاران تبدیل شده است.
موسسه بینالمللی Deloitte این تحول را گذار از مدل سنتی ورزش دانشگاهی به «اقتصاد برند شخصی ورزشکار» توصیف میکند؛ مدلی که در آن ارزش رسانهای هر ورزشکار به یک دارایی اقتصادی قابل معامله تبدیل شده است.
تحول بزرگ بعدی با توافق تاریخی House v. NCAA آغاز شد. بر اساس این توافق که از سال ۲۰۲۵ اجرایی شده است، دانشگاهها میتوانند بخشی از درآمد خود را مستقیما میان ورزشکاران توزیع کنند. سقف اولیه این پرداختها حدود ۲۰.۵ میلیون دلار در سال برای هر دانشگاه تعیین شده و علاوه بر آن، حدود ۲.۸ میلیارد دلار نیز به عنوان غرامت به ورزشکاران سابق اختصاص یافته است. بسیاری از تحلیلگران این تغییر را پایان مرز سنتی میان ورزش دانشگاهی و ورزش حرفهای …
