جوانگرایی، تحول و تجربه اندوزی از مواردی است که به فوتبال کشورمان رنگ وجلای خاصی خواهد بخشید. هیچ ایرادی ندارد که از همین امروز در اندیشه فردایی امید بخش باشیم. تیم ملی امید میتواند طلسم عدم راهیابی به المپیک را بعد از حدود نیم قرن بشکند.
اگر بنا داریم در تیم ملی بزرگسالان باز هم به بازیکنان پا به سن گذاشته اتکا کنیم تا در جام ملتهای آسیا باز هم از یک روزنه چند بار گزیده شویم، حرفی نیست، اما اگر بنا داریم تیم ملی را متحول کنیم، بهتر است برای حضور پر قدرت در جام ملتهای آسیا از بازیکنان امید و آیندهدار غافل نمانیم. میدان دادن به بازیکنان جوان به منزله باز شدن گرههای کور فوتبال خواهد بود ولی متأسفانه آیندهنگری حلقه مفقوده در فوتبال ماست که به چشم اسفندیار این ورزش تبدیل شده است.
آیا باز هم آقایان با همان نگرش سنتی ادامه خواهند داد یا با تغییر نگرش به جوانگرایی روی خواهند آورد؟ باید پذیرفت که در دنیای مدرن فوتبال، تکرار الگوهای کهنه، تنها به تکرار شکست میانجامد. تکیه بر بازیکنان پا به سن گذاشته که نشان دادهاند در میادین بزرگ ضعیف عمل میکنند نه تنها راهگشا نیست، بلکه فرصت طلایی حضور نسل جوان را برای کسب تجربه در سطوح بالای فوتبال از بین میبرد.
اکنون ما با یک انتخاب تاریخی روبرو هستیم. یا همچنان در حصار سنتها و لجاجتهای مدیریتی باقی بمانیم و شاهد فرسودگی تدریجی فوتبال ملی باشیم، یا با جسارت، «تیم امید» را به عنوان قلب تپنده و موتور محرک تیم ملی والیبال ایران در جام ملتهای آسیا به خدمت بگیریم.
