مرگ و میر ناشی از گرما در افراد بالای ۶۵ سال بیشتر است

باشگاه خبرنگاران جوان - فرض کنید وسط تابستان، در شهری که آفتاب بر دیوارهای خشتی آن می‌تابد، درب یک سازه گنبدی را باز می‌کنید و به جای گرمای سوزان، با توده‌ای از یخ روبه‌رو می‌شوید؛ یخی که ماه‌ها پیش، بدون برق، کمپرسور، موتور یا دستگاه سرمایشی تولید یا ذخیره شده و برای روزهای گرم سال کنار گذاشته شده است. این تصویر شاید بیشتر شبیه یک داستان علمی‌تخیلی باشد تا بخشی از زندگی مردم در گذشته اما پشت آن نه جادو، بلکه ترکیبی از فیزیک، معماری و شناخت دقیق اقلیم ایرانیان قرار داشت. ایرانی‌ها این کار را حدود دوهزار سال پیش انجام می‌دادند. بدون یخچال، بدون برق یا هیچ ماشین‌آلاتی. معماری ایرانیان فناوری شد ایرانیان باستان یاد گرفته بودند از چیزهایی که در اختیار داشتند، مثل سرمای شب، هوای خشک، سایه، خاک و جهت تابش خورشید، برای ایجاد یک سامانه سرمایشی استفاده کنند؛ سامانه‌ای که می‌توانست سرمای زمستان را برای روزهای گرم تابستان ذخیره کند. گویا فناوری از همان سال‌های دور، بخشی از زندگی ایرانیان بوده است؛ ایرانیان باستان تنها برای ساختن بناها به معماری فکر نمی‌کردند، بلکه از آن به‌عنوان ابزاری برای حل مسائل روزمره و غلبه بر شرایط سخت اقلیمی استفاده می‌کردند. قرن‌ها پیش از ورود برق و یخچال‌های مکانیکی، آنها با شناخت رفتار آب، هوا، گرما و تابش خورشید، سازه‌هایی می‌ساختند که خود بخشی از یک سامانه سرمایشی بودند. یخچال‌های سنتی ایران یکی از ملموس‌ترین نمونه‌های همین نگاه فناورانه‌اند؛ بناهایی که در آنها معماری، بدون موتور و برق، به خدمت تولید و نگهداری یخ درمی‌آمد. ذخیره سرمای زمستان برای روزهای گرم تابستان و شاید شگفت‌انگیزترین بخش ماجرا این باشد که هدف فقط تولید یخ برای یک شب یا یک روز نبود؛ قرار بود سرمای زمستان ذخیره شود تا در ماه‌های گرم سال مورد استفاده قرار گیرد.   پیج علمی کازمیک‌ریف توضیح می‌دهد که اولین ترفند آنها ساخت دیواری عظیم از خشت بود که گاهی حدود ۱۲ متر ارتفاع داشت. این دیوار در راستای شرق به غرب ساخته می‌شد تا در زمستان یک سمت آن سایه عمیق ایجاد کند که تقریبا نور مستقیم خورشید به آن نمی‌رسید. درون این سایه حوضچه‌های کم‌عمق و طولانی ساخته می‌شد اما این بار آسمان شب بود که این کار را انجام می‌داد. پس از غروب آفتاب، کارگران لایه‌ای بسیار نازک از آب را داخل آن می‌ریختند. شب‌های کویری بسیار سرد بودند و زیر آسمانی صاف و بدون ابر، آب گرمای خود را به سمت آسمان و فضای اطراف تابش می‌کرد.   دمای آب آنقدر پایین می‌آمد که این لایه نازک پیش از طلوع خورشید یخ می‌زد. سپس این فرایند تکرار می‌شد؛ یک لایه نازک دیگر، یک شب سرد دیگر و همینطور لایه به لایه تا یخ به ضخامت کافی برای برداشت برسد. اما مسئله بزرگ‌تر این بود که چگونه یخ را در تمام تابستان گرم کویر منجمد نگه دارند. آنها یخ را در زیر زمین و داخل سازه‌های عظیمی ذخیره می‌کردند. دیوارهای ضخیم و عایق، اتاقک‌های عمیق و جریان هوای کنترل شده مانع ورود گرما می‌شدند.   ایرانیان باستان در واقع بیش از ۲۰۰۰ سال پیش از اختراع برق نوعی یخچال طبیعی ساخته بودند.   منبع: فارس