در ماههای اخیر، گسل عمیقی میان درآمد و هزینههای زندگی شکل گرفته است؛ گسلی که سفرۀ جامعۀ کارگری را در وضعیت بحرانی قرار داده است. هرچند مرکز آمار ایران در تازهترین گزارش خود مدعیِ کاهش اندک آهنگ رشد قیمتها در خرداد ۱۴۰۵ شده، اما نگاهی به زیرپوست این آمارها روایت تلختری را به نمایش میگذارد؛ اینکه موتور تورم در بخش خوراکیها با شتاب بیشتری اوج گرفته است. بر اساس این دادهها، در شرایطی که مرکز آمار تورم ماهانۀ کل کشور را ۵.۹ درصد ثبت کرده، شاخص تورم ماهانۀ خوراکیها و آشامیدنیها عدد ۶.۸ درصد را نشان میدهد.
عمق این فاجعۀ معیشتی، خود را در بررسی تورم نقطهای نشان میدهد؛ جایی که در برابر تورم نقطهای ۸۸.۶ درصدی کل کشور، تورم نقطهبهنقطۀ خوراکیها و آشامیدنیها به رقم خیرهکنندۀ ۱۳۳.۹ درصد رسیده است. یعنی یک خانواده برای تهیۀ همان سبد غذاییِ خرداد سال گذشته، حالا باید بیش از دو برابر هزینه کند. همچنین بررسی روند بلندمدت نشان میدهد سطح قیمت مواد غذایی نسبت به سال پایۀ ۱۴۰۰ حدود ۹.۶ برابر جهش داشته، در حالی که این شاخص برای کل کالاها و خدمات ۶.۶ برابر بوده است؛ موضوعی که ثابت میکند بیشترین فشار تورمی مستقیماً بر نیازهای اساسی و روزمرۀ مردم سایه افکنده است.
در بازار خوراکیها، میوه و خشکبار با تورم ماهانۀ ۱۳.۵ درصدی پیشتاز گرانیهای خرداد بودهاند. در بخش تورم نقطهای نیز، روغنها و چربیها با ثبت رکورد ۲۷۸.۴ درصدی در صدر ایستادهاند. در رتبۀ پس از آنها، گوشت قرمز و سفید با تورم ۱۷۱.۵ درصدی و لبنیات و تخممرغ با تورم ۱۵۱.۹ درصدی نیز پشت سر آنها حرکت میکنند تا در عمل، پروتئین و مواد مغذی بیش از پیش از سفرۀ فرودستان رخت بربندند.
در این میان شورایعالی کار در نشست ۲۴ اسفند ۱۴۰۴، سبد معیشت حداقلی کارگران را حدود ۴۵ میلیون تومان برآورد کرد؛ اما در نهایت، پایۀ دستمزد سال ۱۴۰۵ را معادل ۱۶ میلیون و ۶۲۵ هزار و ۵۵۰ تومان تعیین کرد که در نهایت با مزایای مزدی چیزی حدود ۲۵ میلیون تومان در پایان ماه دست کارگر را میگیرد. این رقم ناچیز در بهترین حالت، کمتر از نیمی از هزینههای حداقلیِ زندگی یک خانوار کارگری را پوشش میدهد. در هفتههای اخیر، رشد روزافزون بهای کالاهای اساسی و بهویژه گران شدن رسمی نان، این شکاف بزرگ را بیش از پیش عمیق کرده …
