به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، وقتی مشعل بازیهای آسیایی هانگژو در شامگاه ۱۶ مهر ۱۴۰۲ خاموش شد، کاروان ایران با ۵۴ مدال و رتبه هفتم آسیا به خانه بازگشت؛ عددی که روی کاغذ قابل قبول به نظر میرسید، اما پشت آن، داستانی پیچیده از افتوخیزها، اشکها، طلسمشکنیها و فرصتهای از دست رفته پنهان بود. هانگژو برای ورزش ایران فقط یک رویداد چندرشتهای نبود؛ صحنهای بود که نشان داد ورزش ایران همچنان میتواند قهرمان بسازد، اما برای رقابت با قدرتهای نوظهور آسیا، راهی طولانی در پیش دارد.
حالا که تنها چند هفته تا بازیهای آسیایی ناگویا ۲۰۲۶ باقی مانده، مرور کارنامه ایران در هانگژو بیش از هر زمان دیگری اهمیت پیدا کرده است؛ کارنامهای که هم جای افتخار دارد و هم زنگ خطر.
هفتم آسیا؛ جایگاهی قابل دفاع یا یک عقبگرد؟
ایران در نوزدهمین دوره بازیهای آسیایی با ۱۳ مدال طلا، ۲۱ نقره و ۲۰ برنز، در مجموع ۵۴ مدال کسب کرد و در رده هفتم جدول مدالی ایستاد. این در حالی بود که کاروان کشورمان در جاکارتا ۲۰۱۸ در جایگاه ششم قرار گرفته بود و بنابراین، هانگژو را باید از منظر رتبه، یک پله عقبتر از دوره گذشته دانست.
در همان روزهای پایانی مسابقات، بسیاری از کارشناسان ورزشی معتقد بودند که تعداد مدالهای ایران رضایتبخش است، اما کاهش سهم طلاها نسبت به برخی رقبای آسیایی، مهمترین نگرانی برای آینده ورزش کشور به شمار میرود. ایران در حالی با ۱۳ طلا به کار خود پایان داد که کشورهایی مانند ازبکستان و هند، سرمایهگذاری گستردهای روی رشتههای مدالآور انجام داده و فاصله خود را با ایران کاهش داده یا افزایش دادهاند.
کشتی؛ ناجی همیشگی ورزش ایران
اگر کشتی نبود، شاید روایت هانگژو برای ایران تلختر از اینها به پایان میرسید. آزاد و فرنگی در مجموع ۵ مدال طلا، ۴ نقره و چندین مدال دیگر را به ارمغان آوردند تا بار دیگر ثابت کنند که ستون اصلی ورزش ایران همچنان روی تشک بنا شده است.
طلای امیرحسین زارع، حسن یزدانی و یونس امامی در کشتی آزاد و درخشش محمدهادی ساروی و امین میرزازاده در کشتی فرنگی، نهتنها جایگاه ایران را در جدول مدالی تثبیت کرد، بلکه یادآور این واقعیت بود که کشتی همچنان قابل اعتمادترین رشته ایران در میادین بزرگ است. با این حال، اتکای بیش از حد به کشتی، پرسشی مهم را …
