به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، وقتی مشعل بازیهای آسیایی هانگژو در شامگاه ۱۶ مهر ۱۴۰۲ خاموش شد، کاروان ایران با ۵۴ مدال و رتبه هفتم آسیا به خانه بازگشت؛ عددی که روی کاغذ قابل قبول به نظر میرسید، اما پشت آن، داستانی پیچیده از افتوخیزها، اشکها، طلسمشکنیها و فرصتهای از دست رفته پنهان بود. هانگژو برای ورزش ایران فقط یک رویداد چندرشتهای نبود؛ صحنهای بود که نشان داد ورزش ایران همچنان میتواند قهرمان بسازد، اما برای رقابت با قدرتهای نوظهور آسیا، راهی طولانی در پیش دارد.
حالا که تنها چند هفته تا بازیهای آسیایی ناگویا ۲۰۲۶ باقی مانده، مرور کارنامه ایران در هانگژو بیش از هر زمان دیگری اهمیت پیدا کرده است؛ کارنامهای که هم جای افتخار دارد و هم زنگ خطر.
هفتم آسیا؛ جایگاهی قابل دفاع یا یک عقبگرد؟
ایران در نوزدهمین دوره بازیهای آسیایی با ۱۳ مدال طلا، ۲۱ نقره و ۲۰ برنز، در مجموع ۵۴ مدال کسب کرد و در رده هفتم جدول مدالی ایستاد. این در حالی بود که کاروان کشورمان در جاکارتا ۲۰۱۸ در جایگاه ششم قرار گرفته بود و بنابراین، هانگژو را باید از منظر رتبه، یک پله عقبتر از دوره گذشته دانست.
در همان روزهای پایانی مسابقات، بسیاری از کارشناسان ورزشی معتقد بودند که تعداد مدالهای ایران رضایتبخش است، اما کاهش سهم طلاها نسبت به برخی رقبای آسیایی، مهمترین نگرانی برای آینده ورزش کشور به شمار میرود. ایران در حالی با ۱۳ طلا به کار خود پایان داد که کشورهایی مانند ازبکستان و هند، سرمایهگذاری گستردهای روی رشتههای مدالآور انجام داده و فاصله خود را با ایران کاهش داده یا افزایش دادهاند.
کشتی؛ ناجی همیشگی ورزش ایران
اگر کشتی نبود، شاید روایت هانگژو برای ایران تلختر از اینها به پایان میرسید. آزاد و فرنگی در مجموع ۵ مدال طلا، ۴ نقره و چندین مدال دیگر را به ارمغان آوردند تا بار دیگر ثابت کنند که ستون اصلی ورزش ایران همچنان روی تشک بنا شده است.
طلای امیرحسین زارع، حسن یزدانی و یونس امامی در کشتی آزاد و درخشش محمدهادی ساروی و امین میرزازاده در کشتی فرنگی، نهتنها جایگاه ایران را در جدول مدالی تثبیت کرد، بلکه یادآور این واقعیت بود که کشتی همچنان قابل اعتمادترین رشته ایران در میادین بزرگ است. با این حال، اتکای بیش از حد به کشتی، پرسشی مهم را مطرح میکند؛ اگر روزی این موتور هم از حرکت بایستد، چه رشتهای جای خالی آن را پر خواهد کرد؟
طلایی که کسی انتظارش را نداشت
شاید کمتر کسی پیش از آغاز مسابقات تصور میکرد تیم ملی شطرنج ایران بر فراز آسیا بایستد. اما پرهام مقصودلو، پویا ایدنی، محمدامین طباطبایی، بردیا دانشور و علیرضا پوراعظم با نمایشی درخشان، یکی از غیرمنتظرهترین و ارزشمندترین مدالهای طلای کاروان ایران را کسب کردند.
در کنار شطرنج، رضا علیپور نیز با فتح سکوی نخست سنگنوردی، یک طلای تاریخی دیگر را به نام ایران ثبت کرد. این دو مدال، نشان دادند که ورزش ایران برای موفقیت، لزوماً نباید فقط به رشتههای سنتی خود تکیه کند و سرمایهگذاری در رشتههای جدید میتواند نتایج شگفتانگیزی به همراه داشته باشد.
والیبال؛ پایان یک انتظار طولانی
والیبال ایران که سالها حسرت طلای بازیهای آسیایی را به دوش میکشید، در هانگژو بالاخره به هدف خود رسید. تیم ملی با عبور از رقبا، عنوان قهرمانی را به دست آورد تا یکی از مهمترین افتخارات ورزش تیمی ایران در سالهای اخیر رقم بخورد.
این مدال طلا از آن جهت اهمیت داشت که در سالهای اخیر، ورزش ایران در رشتههای تیمی کمتر توانسته بود در سطح قارهای به قهرمانی برسد. طلای والیبال، ثابت کرد که با برنامهریزی و ثبات، ورزشهای تیمی نیز میتوانند سهم بیشتری از افتخارات ایران داشته باشند. فهرست کامل اسامی مدالآوران کاروان ایران طلا
تیم ملی والیبال ایران
افشین سلیمی در ووشو
یوسف صبری در ووشو
صادق آذرنگ در کوراش
حسین رسولی در دوومیدانی
رضا علیپور در سنگنوردی
محمدهادی ساروی در کشتی فرنگی
امین میرزازاده در کشتی فرنگی
سجاد گنجزاده در کاراته
یونس امامی در کشتی آزاد
حسن یزدانی در کشتی آزاد
امیرحسین زارع در کشتی آزاد
تیم ملی شطرنج ایران نقره
مهسا جاور و زینب نوروزی در قایقرانی
مهسا جاور، نازنین ملایی، فاطمه مجلل و زینب نوروزی در قایقرانی
مهدی حاجموسایی در تکواندو
علیرضا حسینپور در تکواندو
زهرا کیانی در ووشو
الهه منصوریان در ووشو
شجاع حسینی در ووشو
محسن محمدسیفی در ووشو
آرین سلیمی در تکواندو
مهدی الفتی در ژیمناستیک
مجید وحید بریمانلو در کوراش
دنیا آقایی در کوراش
زهرا باقری در کوراش
احسان حدادی در دوومیدانی
امین کاویانینژاد در کشتی
ناصر علیزاده در کشتی
ترانه احمدی در اسکیت
رحمان عموزاد در کشتی آزاد
تیم ملی کبدی مردان
مجتبی گلیج در کشتی آزاد
علی داودی در وزنهبرداری برنز
فرانک پرتوآذر در دوچرخهسواری
مرجان سلحشوری در تکواندو
مبینا نعمتزاده در تکواندو
مهران برخورداری در تکواندو
متین رضایی در تکواندو
ملیکا میرحسینی در تکواندو
محمد رهبری در شمشیربازی
نوشاد و نیما عالمیان و امیرحسین هدایی در تیمی تنیس روی میز
نیما و نوشاد عالمیان در دونفره تنیس روی میز
شهربانو منصوریان در ووشو
علی پاکدامن، محمد رهبری، محمد فتوحی و فرزاد باهر در تیمی شمشیربازی
هانیه رستمیان و امیر جوهریخو تیم میکس تپانچه بادی
عادل مجللی و کیا اسکندانی در قایقرانی
سپهر ساعتچی و پیمان قویدل در قایقرانی
ملیکا امید در کوراش
هدیه کاظمی در قایقرانی
سید دانیال سهرابی در کشتی فرنگی
تیم ملی کبدی زنان
فاطمه سعادتی در کاراته
سارا بهمنیار در کاراته
حسرتهای هانگژو؛ وقتی طلاها نقره شدند
اما هانگژو فقط جشن و شادی نبود. تکواندو، وزنهبرداری و برخی رشتههای دیگر، نتوانستند انتظارات را برآورده کنند. رشتههایی که در دورههای گذشته سهم مهمی در جدول مدالی ایران داشتند، این بار بیشتر به نقره و برنز بسنده کردند.
بررسی آمار مدالها نشان میدهد که ایران اگرچه از نظر تعداد کل مدالها عملکرد قابل قبولی داشت، اما درصد مدالهای طلا نسبت به دورههای گذشته کاهش یافته بود؛ مسئلهای که کارشناسان از همان زمان آن را زنگ خطری برای ورزش ایران توصیف کردند. چرا که در بازیهای آسیایی، جایگاه کشورها بیش از هر چیز با تعداد طلاها سنجیده میشود، نه مجموع مدالها.
زنان ایران؛ قدمهایی آرام اما امیدوارکننده
یکی از نکات قابل توجه هانگژو، حضور پررنگتر بانوان ایرانی در رشتههای مختلف بود. هرچند هنوز فاصله زیادی تا قدرتهای بزرگ آسیا وجود دارد، اما مدالآوری و رقابت نزدیک ورزشکاران زن ایرانی در رشتههای مختلف، نشان داد که سرمایهگذاری در این بخش میتواند در سالهای آینده نتایج مهمی به همراه داشته باشد.
در آستانه برگزاری بازی های آسیایی ناگویا، بسیاری معتقدند که بخشی از امید ایران برای افزایش تعداد مدالها، به رشد ورزش بانوان گره خورده است؛ مسیری که اگر با حمایت و برنامهریزی همراه شود، میتواند یکی از برگهای برنده کاروان ایران در آینده باشد.
ناگویا؛ مقصد بعدی یک مأموریت ناتمام
حالا ورزش ایران بار دیگر خود را برای حضور در بازیهای آسیایی آماده میکند. مسئولان کمیته ملی المپیک از اهداف بلندپروازانهای مانند رسیدن به ۲۷ یا ۲۸ مدال طلا سخن گفتهاند؛ هدفی که تحقق آن، نیازمند تحول در ساختار ورزش قهرمانی کشور است.
هانگژو به ما آموخت که ایران هنوز میتواند روی سکوهای قاره بایستد، اما دیگر تنها بودن در میان قدرتهای سنتی آسیا کافی نیست. هند،چین، ژاپن و ازبکستان و حتی برخی کشورهای جنوب شرق آسیا با سرعت در حال پیشرفت هستند و رقابت هر دوره دشوارتر از گذشته میشود.
شاید بهترین توصیف برای کاروان ایران در هانگژو این باشد؛ «۵۴ مدال و یک مأموریت ناتمام». مأموریتی که قرار است در ناگویا ادامه پیدا کند؛ جایی که ورزش ایران باید ثابت کند هفتمین قدرت آسیا بودن، پایان داستان نیست، بلکه آغاز فصل تازهای است.
انتهای پیام/
