فرانسه، تند و بی رحم

خبرآنلاین: سید کاظم اولیایی مدیرعامل پیشین استقلال در روزنامه ایران نوشت: فوتبال حرفه‌ای در دنیا یعنی مشتری‌محوری و وقتی دو تیم حرفه‌ای یک شهر روبه‌روی هم قرار می‌گیرند، در واقع سرمایه‌های فوتبال یک شهر، یعنی هواداران، با یکدیگر روبه‌رو می‌شوند. اما در ایران، به دلیل خصولتی بودن باشگاه‌ها، ضعف در مدیریت‌ ورزشی و برنامه‌ریزی نامناسب فدراسیون که یک مثلث ناکارآمد را ایجاد کرده‌اند، شرایط به‌گونه‌ای پیش می‌رود که تمام افتخار دو تیم آبی و قرمز پایتخت؛ افتخاری که فوتبال کشورمان در تمام دنیا به آن می‌بالد، یعنی حضور ۱۰۰ هزار تماشاگر، در حال از بین رفتن است.

خصولتی بودن باشگاه‌ها و در اختیار بودن ورزشگاه‌ها توسط دولت، مدیران را وادار می‌کند بدون داشتن سخت‌افزار مناسب و درآمد خالص، اقدام به تجهیز استادیوم یا ورزشگاهی نکنند. بنابراین بهتر است ارگان‌های صنعتی دست از مجموعه‌داری بردارند و آن را به بخش خصوصی واگذار کنند تا مسیر جذب هوادار نیز توسط خود باشگاه و با برنامه‌ریزی حرفه‌ای مدیریت شود.

در تمام دنیا، ورزش حرفه‌ای یک صنعت و بستری برای تولید کسب‌وکار و درآمد است و بر اساس باشگاه‌محوری می‌چرخد. اما در کشورمان، خارج از اصل ۴۴ قانون اساسی عمل می‌کنند و باشگاه را تنها به یک مصرف‌کننده تبدیل کرده‌اند.

در حال حاضر نیز سرانه ورزشی تهران حتی نسبت به استان سیستان و بلوچستان کمتر است و پایتخت ایران را از نظر سرانه ورزشی به فقیرترین پایتخت جهان تبدیل کرده‌اند.

باشگاه استقلال امکانات و دارایی‌های زیادی داشته است و اگر بخشی از آن را نیز به این باشگاه بازگردانند، می‌تواند با شراکت بخش خصوصی، مجموعه‌هایی مانند ورزشگاه‌های نقش جهان، تختی و دستگردی را تجهیز کند. حتی در مجموعه ورزشی آزادی، برای ساخت یک استادیوم ۴۰ هزار نفری بانوان خاک‌برداری شده، اما چون حمایتی از آن نمی‌شود، این پروژه رها شده است و حتی تیم‌های تهرانی نیز حاضر به صرف هزینه برای آن نیستند.

در چنین شرایطی است که اعتبار فوتبال کشور زیر سؤال می‌رود و میزبانی‌ها از تیم‌های مطرح، با هزاران هوادار و سرمایه اجتماعی، گرفته می‌شود. بهتر است پیش از آنکه فوتبال و هوادار را از دست بدهیم، دولت فکری به حال خصولتی بودن ورزش کند؛ وگرنه روزی خواهد رسید که دربی ۱۰۰ هزار نفری ما به یک دربی بی‌هیجان با اندک تماشاگر تبدیل شود و تنها در خواب، رویای برگزاری دوباره آن را در تهران ببینیم.

ورزش سه: دادگاه اداری پاریس سقوط باشگاه بوردو به دسته ششم فوتبال فرانسه را تایید کرد تا به یک روند حقوقی طولانی پایان دهد. 

بر اساس حکمی که روز جمعه توسط روزنامه سود اوئست منتشر شد، مجازات در نظر گرفته شده از سوی فدراسیون فوتبال فرانسه باقی ماند و این باشگاه پرافتخار از حضور در مسابقات کشوری محروم شد.

باشگاه بوردو به پیشنهاد کمیته ملی المپیک و ورزش فرانسه اعتراض کرده بود و قصد داشت به سطح چهارم فوتبال فرانسه بازگردد، اما در این مسیر ناکام ماند. به این ترتیب، بوردو باید در گروه دوم دسته ششم به رقابت بپردازد و نخستین بازی خود را در تاریخ ۲۹ آگوست در خانه حریف برگزار کند.

سقوط آزاد این باشگاه فرانسوی که شش عنوان قهرمانی در لیگ یک فرانسه را در کارنامه دارد و آخرین آن را در سال ۲۰۰۹ کسب کرده است، همچنان ادامه دارد. پس از سقوط ورزشی به دسته دوم در سال ۲۰۲۲، این باشگاه در سال ۲۰۲۴ وارد ورشکستگی شد که نتیجه آن از دست رفتن وضعیت حرفه‌ای و تعطیلی آکادمی مطرح آن بود.

امیدها برای نجات باشگاه به پروژه مالکیت جدید توسط اسپارتا کاپیتال معطوف شده بود. سرمایه‌گذاران جدید با وجود ارائه طرح مالی، واگذاری سهام ژرار لوپز به ارزش نمادین یک یورو و صرف‌نظر او از مطالباتش، نتوانستند مقامات را متقاعد کنند. حتی تزریق ۱۰.۶ میلیون یورو برای تامین هزینه‌های فصل ۲۰۲۶-۲۰۲۷ و پرداخت بدهی‌ها نیز کافی نبود.

مدیریت جدید باشگاه در بیانیه‌ای از این تصمیم ابراز تاسف کرد اما اعلام نمود که آن را می‌پذیرد و هم‌زمان خواستار بررسی مجدد پرونده شد. در مقابل، ده رئیس باشگاه از سطح چهارم فوتبال فرانسه از این تصمیم استقبال کردند، زیرا بازگشت دیرهنگام بوردو می‌توانست برنامه مسابقات را برهم بزند و عدالت رقابتی را زیر سوال ببرد.

به گزارش خبرآنلاین سید کاظم اولیایی مدیرعامل پیشین استقلال در روزنامه ایران نوشت: فوتبال حرفه‌ای در دنیا یعنی مشتری‌محوری و وقتی دو تیم حرفه‌ای یک شهر روبه‌روی هم قرار می‌گیرند، در واقع سرمایه‌های فوتبال یک شهر، یعنی هواداران، با یکدیگر روبه‌رو می‌شوند. اما در ایران، به دلیل خصولتی بودن باشگاه‌ها، ضعف در مدیریت‌ ورزشی و برنامه‌ریزی نامناسب فدراسیون که یک مثلث ناکارآمد را ایجاد کرده‌اند، شرایط به‌گونه‌ای پیش می‌رود که تمام افتخار دو تیم آبی و قرمز پایتخت؛ افتخاری که فوتبال کشورمان در تمام دنیا به آن می‌بالد، یعنی حضور ۱۰۰ هزار تماشاگر، در حال از بین رفتن است.

خصولتی بودن باشگاه‌ها و در اختیار بودن ورزشگاه‌ها توسط دولت، مدیران را وادار می‌کند بدون داشتن سخت‌افزار مناسب و درآمد خالص، اقدام به تجهیز استادیوم یا ورزشگاهی نکنند. بنابراین بهتر است ارگان‌های صنعتی دست از مجموعه‌داری بردارند و آن را به بخش خصوصی واگذار کنند تا مسیر جذب هوادار نیز توسط خود باشگاه و با برنامه‌ریزی حرفه‌ای مدیریت شود.

در تمام دنیا، ورزش حرفه‌ای یک صنعت و بستری برای تولید کسب‌وکار و درآمد است و بر اساس باشگاه‌محوری می‌چرخد. اما در کشورمان، خارج از اصل ۴۴ قانون اساسی عمل می‌کنند و باشگاه را تنها به یک مصرف‌کننده تبدیل کرده‌اند.

در حال حاضر نیز سرانه ورزشی تهران حتی نسبت به استان سیستان و بلوچستان کمتر است و پایتخت ایران را از نظر سرانه ورزشی به فقیرترین پایتخت جهان تبدیل کرده‌اند.

باشگاه استقلال امکانات و دارایی‌های زیادی داشته است و اگر بخشی از آن را نیز به این باشگاه بازگردانند، می‌تواند با شراکت بخش خصوصی، مجموعه‌هایی مانند ورزشگاه‌های نقش جهان، تختی و دستگردی را تجهیز کند. حتی در مجموعه ورزشی آزادی، برای ساخت یک استادیوم ۴۰ هزار نفری بانوان خاک‌برداری شده، اما چون حمایتی از آن نمی‌شود، این پروژه رها شده است و حتی تیم‌های تهرانی نیز حاضر به صرف هزینه برای آن نیستند.

در چنین شرایطی است که اعتبار فوتبال کشور زیر سؤال می‌رود و میزبانی‌ها از تیم‌های مطرح، با هزاران هوادار و سرمایه اجتماعی، گرفته می‌شود. بهتر است پیش از آنکه فوتبال و هوادار را از دست بدهیم، دولت فکری به حال خصولتی بودن ورزش کند؛ وگرنه روزی خواهد رسید که دربی ۱۰۰ هزار نفری ما به یک دربی بی‌هیجان با اندک تماشاگر تبدیل شود و تنها در خواب، رویای برگزاری دوباره آن را در تهران ببینیم.