با حضور مهدی تارتار روی نیمکت پرسپولیس، پنج بازیکن فصل گذشته گلگهر نیز به جمع سرخپوشان اضافه شدند؛ اتفاقی که از همان ابتدا با واکنش بخشی از هواداران همراه بود و برخی این خریدها را حاصل علاقه سرمربی به شاگردان سابقش دانستند.
تارتار که این روزها همراه پرسپولیس در اردوی آمادهسازی ارزروم حضور دارد، در گفتوگو با دوربین باشگاه به این انتقادها پاسخ داد. او با دفاع از کیفیت فنی بازیکنان جذبشده تأکید کرد این نفرات با بررسی و شناخت کامل انتخاب شدهاند و از هواداران نیز خواست از برنامههای کادر فنی حمایت کنند تا تیم از همان هفته نخست برای قهرمانی بجنگد.
با این حال، پرسش اصلی اینجاست که آیا جذب چند بازیکن از تیم سابق سرمربی، موضوعی نگرانکننده است؟ چنین اتفاقی در فوتبال ایران معمولاً با عنوان «خریدهای فامیلی» شناخته میشود و بارها دستاویزی برای انتقاد از مربیان بوده است، اما در فوتبال حرفهای جهان این اتفاق نهتنها غیرعادی نیست، بلکه یکی از رایجترین شیوههای نقلوانتقالات محسوب میشود.
نمونههای داخلی نیز کم نیست. یحیی گلمحمدی پس از قبول هدایت دهوک عراق، چند بازیکن فولاد را که پیشتر با آنها کار کرده بود به تیم جدیدش برد. انتخابی که بر پایه شناخت فنی و آشنایی کامل با تواناییهای بازیکنان انجام شد و اتفاق عجیبی هم به شمار نمیرفت.
دلیل این رویکرد نیز روشن است. وقتی یک تیم دستخوش تغییرات گسترده میشود، حضور چند بازیکن آشنا با تفکرات سرمربی، روند هماهنگی تیم را سرعت میبخشد. این بازیکنان پیش از این با سبک تمرینی و خواستههای تاکتیکی مربی کار کردهاند و زمان کمتری برای تطبیق نیاز دارند.
نمونه مقابل این ماجرا را میتوان در استقلال فصل گذشته دید؛ جایی که ریکاردو ساپینتو هشت بازیکن خارجی جذب کرد، اما بخش قابل توجهی از آنها نتوانستند انتظارات را برآورده کنند و خیلی زود در فهرست خروج قرار گرفتند. شاید اگر او به جای این تعداد بازیکن جدید، چند مهره آشنا از تیم قبلی خود را به استقلال میآورد، روند هماهنگی تیم سریعتر پیش میرفت.
این رویکرد حتی در فوتبال ملی نیز دیده میشود. بسیاری از مربیان ترجیح میدهند زوج مدافعان میانی یا حتی دو هافبک و دو مهاجم را از یک باشگاه انتخاب کنند تا هماهنگی ایجادشده …
