آریا طاری
بازار نقلوانتقالات تابستانی فوتبال ایران همیشه شبیه به یک درام پرتعلیق است؛ پر از شایعه، چرخشهای ناگهانی، امیدها و دلسردیها. اما در میان تمام رفتوآمدها و گمانهزنیهای داغ این فصل، سرانجام باشگاه پرسپولیس از خریدی رونمایی کرد که نهتنها هواداران را به وجد آورد، بلکه پازل تاکتیکی کادر فنی را برای فصل جدید کاملتر از همیشه ساخت. محمدمهدی محبی، وینگر ۲۶ساله، بلندقامت و تکنیکی فوتبال ایران که سابقه پوشیدن پیراهن تیم ملی را هم در کارنامه دارد، با عقد قراردادی ۳ساله به جمع سرخپوشان پایتخت پیوست. خریدی که پس از منتفی شدن چند گزینه دیگر، مانند یک شوک مثبت در اردوگاه پرسپولیس عمل کرد و نشان داد مدیران این تیم بیگدار به آب نزدهاند.
زوجی که بالاخره بازمیگردد
برای درک اهمیت این انتقال، باید کمی به عقب بازگشت؛ به روزهایی که پرسپولیس زیر نظر اوسمار ویرا، نمایشی هجومی، روان و چشمنواز را به رخ رقبا میکشید. در آن دوران، تمام نگاهها به ستاره ازبکستانی، یعنی استون اورونوف معطوف شده بود. اورونوف در نیمفصل دوم یکتنه خطوط دفاعی حریفان را به آتش میکشید، گلهای سرنوشتساز میزد و خاطرهسازی میکرد. اما راز واقعی آن فرم فوقالعاده چه بود؟ پاسخ در سمت مقابل زمین نهفته بود؛ مهدی ترابی. در آن روزها، وجود یک وینگر ششدانگ، باکیفیت و بازیساز در سمت راست باعث شده بود بار حملات پرسپولیس بهطور متوازن بین دو جناح تقسیم شود. مدافعان حریف نمیتوانستند تمام تمرکز خود را روی مهار اورونوف بگذارند، چرا که ترابی در سمت راست هر لحظه آماده مجازات آنها بود. اما با جدایی ترابی، در دو فصل اخیر سنگینی بار هجومی سرخها کاملا روی دوش اورونوف افتاد. نتیجه؟ یارگیریهای فشرده، مراقبتهای دوچندان مدافعان حریف، فشارهای جسمانی و در نهایت مصدومیتهای پیاپی برای ستاره ازبک. پرسپولیس در دو فصل گذشته از فقدان یک جانشین واقعی برای مهدی ترابی رنج میبرد؛ بازیکنی که بتواند خط دفاعی حریف را باز کند و بار تهاجمی را از روی دوش جناح چپ بردارد. حالا با ورود محمدمهدی محبی، به نظر میرسد پرسپولیس بالاخره …
