به گزارش گروه رسانهای شرق،
سپهر خرمی، خبرنگار ورزشی: جلسه شنبهشب هیئترئیسه فدراسیون فوتبال اگرچه در نهایت به ادامه همکاری امیر قلعهنویی تا پایان جام ملتهای آسیا ختم شد، اما برخلاف آنچه در ظاهر اعلام شد، این تصمیم بدون اختلاف نظر و چالش به دست نیامد. شنیدهها از فضای داخلی فدراسیون نشان میدهد اعضای هیئترئیسه بر سر آینده نیمکت تیم ملی اتفاق نظر نداشتند و دو جریان متفاوت در این مجموعه شکل گرفته بود؛ گروهی که معتقد بودند با توجه به عملکرد تیم ملی در جام جهانی ۲۰۲۶، تغییر کادر فنی ضروری است و گروه دیگری که بر حفظ ثبات و ادامه همکاری با قلعهنویی تا پایان جام ملتها تأکید داشتند. در نهایت نظر گروه دوم برنده شد اما همین اختلافها نشان میدهد پرونده سرمربی تیم ملی هنوز برای مدیران فوتبال ایران بسته نشده است. از سوی دیگر، واکنش بخش قابل توجهی از افکار عمومی و کارشناسان نیز نشان میدهد اقبال مثبتی نسبت به ادامه حضور قلعهنویی وجود ندارد و بسیاری معتقدند عملکرد فنی تیم ملی، سبک بازی و حواشی ماههای اخیر، دلایل کافی برای بازنگری در نیمکت تیم ملی بود. با این حال فدراسیون ترجیح داد مسیر قبلی را ادامه دهد؛ مسیری که البته با شرط و شروطی همراه شده است.
پاداش ۱۴۰ میلیاردی؛ «ناچیز» از نگاه طهمورث حیدری
یکی از بحثهایی که همزمان با جلسه هیئترئیسه دوباره مورد توجه قرار گرفت، ماجرای پاداش حدود ۱۴۰ میلیارد تومانی امیر قلعهنویی بابت صعود تیم ملی به جام جهانی بود؛ موضوعی که طی هفتههای اخیر واکنشهای زیادی در فضای فوتبال و افکار عمومی به دنبال داشت. در حالی که بسیاری از کارشناسان و هواداران این رقم را بسیار سنگین توصیف کردند، طهمورث حیدری، عضو هیئترئیسه فدراسیون فوتبال، در گفتوگویی از این مبلغ دفاع کرد و حتی آن را «ناچیز» دانست. اظهارنظر حیدری با واکنشهای فراوانی روبهرو شد؛ زیرا در شرایطی که فوتبال ایران با مشکلات متعدد مالی، بدهی باشگاهها، کمبود امکانات، مشکلات زیرساختی و بحران در تیمهای پایه مواجه است، طبیعی بود که چنین جملهای با انتقاد همراه شود. مخالفان این دیدگاه معتقدند فارغ از اینکه پرداخت چنین پاداشی از نظر حقوقی یا قراردادی درست بوده یا نه، استفاده از واژه «ناچیز» برای رقمی در این ابعاد، با واقعیت اقتصادی فوتبال ایران همخوانی ندارد. این اظهارنظر همچنین باعث شد دوباره بحث درباره عملکرد تیم ملی در جام جهانی مطرح شود. تیمی که اگرچه بدون شکست مسابقات را به پایان رساند، اما با سه تساوی از صعود به مرحله حذفی بازماند و نتوانست انتظارات را برآورده کند. به همین دلیل بسیاری این پرسش را مطرح کردند که آیا چنین عملکردی مستحق پاداشی در این سطح بوده است یا خیر. همین اختلاف نگاهها نیز یکی از دلایلی بود که فضای جلسه هیئترئیسه را تحت تأثیر قرار داد. گروهی معتقد بودند باید از سرمربی حمایت کرد و پرونده گذشته را بست، اما گروهی دیگر اعتقاد داشتند ادامه همکاری بدون پاسخدادن به انتقادهای موجود، تنها فاصله میان فدراسیون و افکار عمومی را بیشتر خواهد کرد.
شرط ادامه همکاری؛ تغییر دستیاران و اطرافیان
یکی از مهمترین نکات مطرحشده درباره جلسه هیئترئیسه، تغییر دستیاران امیر قلعهنویی بود که افراد تصمیمگیر معتقد بودند دستیاران سرمربی کارایی لازم در بعد فنی را ندارند. اعضای هیئترئیسه در جریان مذاکرات با امیر قلعهنویی اعلام کردهاند که ادامه همکاری تا پایان جام ملتهای آسیا، مشروط به ایجاد تغییراتی در کادر فنی و حلقه نزدیکان او خواهد بود. این موضوع نشان میدهد حتی مدیرانی که موافق ادامه حضور قلعهنویی بودند نیز نسبت به عملکرد برخی اعضای کادر فنی رضایت کامل نداشتند. در ماههای اخیر بارها انتقادهایی درباره نحوه مدیریت رسانهای تیم ملی، کیفیت آنالیز مسابقات، ارتباط با افکار عمومی و فضای ایجادشده پیرامون تیم مطرح شده بود؛ انتقادهایی که ظاهرا حالا به یکی از شروط اصلی هیئترئیسه تبدیل شده است. فدراسیون در واقع تلاش کرده میان دو دیدگاه تعادل ایجاد کند؛ نه تغییر کامل سرمربی را پذیرفته و نه ادامه همکاری بدون اصلاحات را. این رویکرد البته میتواند نشاندهنده آن باشد که اعتماد کامل به کادر فعلی وجود ندارد و مدیران فدراسیون نیز احساس کردهاند ادامه مسیر با ترکیب فعلی، ممکن است دوباره همان انتقادهای گذشته را تکرار کند. با این حال هنوز مشخص نیست این تغییرات دقیقا شامل چه افرادی خواهد شد و آیا قلعهنویی حاضر است برای حفظ سمت خود، در ترکیب نزدیکترین همکارانش دست به تغییر بزند یا خیر. تجربه سالهای گذشته نشان داده سرمربی تیم ملی معمولا علاقه زیادی به حفظ حلقه همکاران مورد اعتماد خود دارد و همین مسئله میتواند اجرای این شرط را دشوار کند.
شرط فینالیستشدن؛ وعدهای که تضمینپذیر نیست
یکی دیگر از مواردی که درباره جلسه هیئترئیسه مطرح شد، درخواست از امیر قلعهنویی برای ارائه تضمین یا تعهد نسبت به حضور تیم ملی در فینال جام ملتهای آسیا بود. این موضوع اگرچه در ظاهر نشاندهنده افزایش سطح انتظار مدیران فدراسیون است، اما از منظر مدیریتی و حرفهای با ابهامهای جدی روبهرو میشود. در فوتبال حرفهای هیچ مربیای نمیتواند نتیجه یک تورنمنت را تضمین کند. موفقیت یا ناکامی در مسابقاتی مانند جام ملتهای آسیا به عوامل متعددی از جمله کیفیت رقبا، آمادگی بازیکنان، مصدومیتها، قرعه مسابقات، داوری و حتی اتفاقات غیرقابل پیشبینی بستگی دارد. به همین دلیل، گرفتن قول برای فینالیستشدن بیشتر شبیه یک شعار مدیریتی است تا یک شاخص قابل ارزیابی. از سوی دیگر، اگر چنین شرطی واقعا در قرارداد یا توافق میان دو طرف وجود داشته باشد، پرسش مهمی مطرح میشود؛ اگر تیم ملی به فینال نرسد، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ آیا قرارداد به صورت خودکار فسخ میشود؟ آیا صرف نرسیدن به فینال، بدون بررسی کیفیت عملکرد تیم، معیار مناسبی برای قضاوت خواهد بود؟ پاسخ روشنی برای این پرسشها وجود ندارد. همین تناقض باعث شده برخی کارشناسان این نوع شرطگذاری را بیشتر اقدامی رسانهای بدانند تا تصمیمی اجرایی. در فوتبال حرفهای معمولا شاخصهای فنی، روند پیشرفت تیم، کیفیت بازیها و تحقق اهداف مرحلهای ملاک ارزیابی قرار میگیرد، نه وعدهای درباره نتیجهای که ماهها بعد مشخص خواهد شد.
کدام دستیاران باید بروند؟
اگر قرار باشد تغییراتی در کادر فنی تیم ملی ایجاد شود، بیش از همه نام سعید الهویی و هومن افاضلی مطرح میشود؛ دو چهرهای که طی ماههای گذشته بارها در مرکز انتقادها قرار داشتند و حضورشان با حاشیههای فراوان همراه شد. سعید الهویی به عنوان یکی از نزدیکترین اعضای کادر فنی، بارها درباره مسائل فنی تیم ملی صحبت کرد اما بسیاری از تحلیلهای او نتوانست منتقدان را قانع کند. علاوه بر این، برخی کارشناسان اعتقاد داشتند تصمیمهای تاکتیکی تیم ملی و سبک بازی محافظهکارانه، حاصل تفکرات مجموعه کادر فنی است؛ موضوعی که باعث شد نام الهویی نیز در کنار قلعهنویی مطرح شود. در سوی دیگر، هومن افاضلی نیز بارها با اظهارنظرهای رسانهای خبرساز شد. او در مقاطع مختلف به جای پاسخدادن به نقدهای فنی، منتقدان را مورد حمله قرار داد و فضایی ایجاد شد که بسیاری آن را تلاش برای حذف نقدهای کارشناسی تلقی کردند. این رویکرد نهتنها کمکی به آرامشدن فضای پیرامون تیم ملی نکرد، بلکه شکاف میان کادر فنی و رسانهها را عمیقتر کرد. یکی دیگر از موضوعاتی که درباره این دو نفر بارها مورد انتقاد قرار گرفت، مواضع آنها درباره جوانگرایی بود. در شرایطی که بسیاری از کارشناسان پس از جام جهانی خواهان آغاز فرایند نوسازی تیم ملی و استفاده از بازیکنان جوان بودند، اظهارنظرهایی از سوی اعضای کادر فنی مطرح شد که این تصور را به وجود آورد که تمایل چندانی به تغییر نسل وجود ندارد. همین مسئله باعث شد بخشی از افکار عمومی نسبت به آینده تیم ملی و برنامهریزی برای سالهای آینده نگران شود. اکنون اگر شرط تغییر دستیاران جدی باشد، احتمالا بیشترین فشار روی همین دو نفر خواهد بود؛ زیرا بخش عمده انتقادهای رسانهای و کارشناسی در ماههای گذشته متوجه عملکرد و مواضع آنها بوده است. در نهایت، تصمیم هیئترئیسه برای ادامه همکاری با امیر قلعهنویی اگرچه به ظاهر پرونده نیمکت تیم ملی را تا پایان جام ملتهای آسیا بسته است، اما واقعیت این است که این تصمیم هنوز با پرسشهای فراوانی همراه است. اختلاف نظر میان اعضای هیئترئیسه، انتقادهای گسترده افکار عمومی، ابهام درباره شرطهای مطرحشده و احتمال تغییر در کادر فنی نشان میدهد آرامش مورد انتظار هنوز به تیم ملی بازنگشته است. جام ملتهای آسیا اکنون به مهمترین آزمون امیر قلعهنویی تبدیل شده؛ آزمونی که نهتنها نتیجه آن، بلکه کیفیت عملکرد تیم و نحوه مدیریت فضای پیرامونی نیز زیر ذرهبین خواهد بود. اگر تیم ملی بتواند با نمایشهای امیدوارکننده و نتایج مطلوب به مراحل پایانی برسد، بسیاری از انتقادها فروکش خواهد کرد، اما اگر روند گذشته تکرار شود، بعید است این بار هیئترئیسه بتواند با همان آسانی از کنار مطالبه تغییر عبور کند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.
