تاریخ ادبیات معاصر ایران ویترینی از نامهایی است که با ژستهای ادبی و تکلفهای زبانی سعی در اثبات جایگاه خود داشتند. در این میان، اسماعیل فصیح مانند یک تکنوکرات خونسرد از هیاهوی این ویترین پرزرقوبرق جدا بود. او نه به دنبال ستایش منتقدان بود و نه میخواست با بازیهای کلامی خود را در تاریخ ثبت کند. فصیح، گزارشگر واقعیتهای تلخ و شیرین طبقه متوسط ایران بود؛ نویسندهای که تاریخ اجتماعی دهههای 40 تا 70 را نه با شعار، بلکه با مشاهده نوشت.
