شلیک پهپادها یا ابزارهای پنهان عملیاتی اوکراین به سمت یک شناور در پهنه آبهای دریای خزر، نقطه عطف تازهای در تسریع و گستردگی منازعه شرق اروپا محسوب میشود. دریای خزر تا پیش از این، یک محیط جغرافیایی محصور، امن و دور از دسترسی مستقیم خطوط آتش غرب یا کییف شناخته میشد؛ حیاط خلوتی استراتژیک که شریانهای مواصلاتی و دالانهای لجستیکی میان تهران و مسکو را پوشش میداد.
اما اقدام اخیر کییف، رسما پای این آبراه حیاتی را به «منطقه خاکستری» باز کرد. ولودیمیر زلنسکی با این اقدام، جغرافیای جنگ را توسعه داد تا پیام روشنی صادر کند: هیچ نقطه امنی در معادله پشتیبانی حریف وجود ندارد. اما چرا رئیسجمهوری اوکراین دقیقا در آستانه سفر حیاتی خود به واشنگتن دست به چنین ریسک محاسباتی بالایی زده است؟
کالبدشکافی رفتار زلنسکی
برای درک رفتار ریسکپذیر زلنسکی، باید اتمسفر سیاسی کییف پیش از مواجهه با دونالد ترامپ را بازخوانی کرد. رئیسجمهور اوکراین تحت فشار شدید «معماواره بقا» دست به این اقدام زده است. در لایه نخست، کییف میکوشد با ناامنسازی حیاط خلوت لجستیکی روسیه، خطوط پشتیبانی و شریانهای ترانزیتی میان ایران و روسیه را مختل کرده و ریتم عملیاتی مسکو در جبهههای نبرد را کند سازد.
در تاریکخانه دیپلماسی، زلنسکی میداند که ترامپ با نگاهی کاملا معاملهگرانه (Transactional) به سیاست خارجی مینگرد و تمایلی به پرداخت «چکهای سفید» به بازیگران هزینهزا ندارد. زلنسکی با حمله به خزر میکوشد تصویر کییف را از یک «متقاضیِ کمک مالی و نظامی» به یک «کارگزار عملیاتی و بازدارنده کاریزماتیک» تغییر دهد که میتواند بدون نیاز به مداخله مستقیم واشنگتن، ضربات سنگینی به محور تهران-مسکو وارد کند.
بازاریابی استراتژیک کییف در آمریکا
ناظران و اندیشکدههای برجسته تصمیمسازی در ایالات متحده، حرکت اوکراین در خزر را نه یک اقدام کور یا هیجانی، بلکه یک «بازاریابی استراتژیک» (Strategic …
