گروه اجتماعی – سعید تهرانی: اورژانس پیشبیمارستانی، نخستین حلقه نظام سلامت است. حلقهای که اگر کارآمد نباشد، حتی مجهزترین بیمارستانها نیز نمیتوانند همه خسارتهای ناشی از تأخیر در امدادرسانی را جبران کنند. با این حال، این حلقه حیاتی سالهاست با مجموعهای از مشکلات ساختاری دست و پنجه نرم میکند. از ناوگان فرسوده گرفته تا کمبود نیروی انسانی، محدودیت در تأمین تجهیزات، افزایش حجم مأموریتها و فرسودگی شغلی کارکنانی که هر روز با مرگ، درد و اضطراب روبهرو هستند.
امداد در شرایط فرسودگی
شغل تکنسین اورژانس از سختترین مشاغل حوزه سلامت است. امدادگران، برخلاف بسیاری از کارکنان بیمارستان، هر روز در دل خیابان، جاده، خانه، کارخانه یا محل حادثه حاضر میشوند. جایی که هیچ چیز قابل پیشبینی نیست. یک مأموریت ممکن است انتقال بیماری با درد قفسه سینه باشد و مأموریت بعدی، صحنه دلخراش یک تصادف زنجیرهای یا احیای کودکی که دچار ایست قلبی شده است.
این مواجهه مداوم با بحران، فشار روانی سنگینی ایجاد میکند. شیفتهای طولانی، کمبود فرصت استراحت، مسئولیت تصمیمگیری در چند دقیقه و مشاهده مکرر صحنههای تلخ، فرسودگی شغلی را به بخشی از زندگی بسیاری از نیروهای اورژانس تبدیل کرده است. با وجود این، کمتر درباره سلامت روان امدادگران، حمایتهای شغلی یا ضرورت حفظ انگیزه آنان سخن گفته میشود.
وقتی آمبولانس هم خسته است
در کنار فرسودگی نیروها، ناوگان اورژانس نیز با شرایط مطلوب فاصله دارد. جعفر میعادفر، رئیس سازمان اورژانس کشور، در گفت و گو با ایلنا با اشاره به گلایه برخی شهروندان از تأخیر آمبولانسها، اعلام کرده است: حدود سه هزار دستگاه آمبولانس فرسوده در کشور وجود دارد. آمبولانسهایی که سالها، بیش از عمر استاندارد خود در حال خدمت هستند.به گفته او، طی یک سال گذشته حدود ۷۰۰ تا ۸۰۰ دستگاه آمبولانس جدید جایگزین شدهاند، اما این تعداد هنوز پاسخگوی نیاز واقعی کشور نیست. هرچند برنامه ورود ۵۰۰ دستگاه آمبولانس دیگر نیز در دستور کار قرار گرفته و بخشی از خودروها وارد کشور شدهاند، اما فاصله میان امکانات موجود …
