به گزارش هفت صبح و به نقل از ایسنا، انیسا گرابوس - پژوهشگر و مدرس زبان فارسی در بوسنی و هرزگوین درباره علاقهمندیاش به زبان فارسی با اشاره به تاریخچه حضور زبان فارسی در کشورش گفت: در طول تاریخ، کشورم (بوسنی و هرزگوین) تحت حکومت امپراتوری عثمانی بود و بهتبع زبان فارسی یکی از سه زبان رسمی و به عنوان زبان ادبیات و فرهنگ در کشورم حضور داشت. در مدارس اسلامی آن دوره زبان فارسی مطالعه میشد و برای کتابهای درسی نیز از «گلستان» و «بوستان» سعدی یا دیگر آثار ادبیات فارسی استفاده میکردند. از همان زمان سنت مثنویخوانی و تفسیر مثنوی مولانا در بوسنی شروع شده و تا امروز ادامه دارد؛ بیش از ۵۰۰ سال است که در کشور بوسنی سنت مثنویخوانی داریم. همچنین در طول تاریخ برخی از شاعران بوسنیایی به زبان فارسی شعر میسرودند و بهعنوان الگو از آثار معروف ادبیات فارسی مثلاَ دیوان حافظ، سعدی شیرازی، آثار مولوی، «بهارستان» جامی و آثاری از این قبیل استفاده میکردند. این اطلاعات را درباره حضور زبان فارسی در کشورم داشتم اما از نزدیک با زبان فارسی آشنا نشده بودم، این زبان را نشنیده بودم و پس علاقهای هم به آن نداشتم. او سپس گفت: در دانشکده فلسفه دانشگاه سارایوو، زبان و ادبیات بوسنیایی میخواندم. سال سوم که بودم، تصمیم گرفتم در دوره آموزش زبان فارسی که رایزنی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران برگزار میکرد، شرکت کنم. با حضور در این دورهها از این زبان خوشم آمد و به آن علاقهمند شدم. نگاه من به این کلاسها نگاه زبانشناختی بود و اتفاقا کلماتی که فکر میکردم از زبان ترکی به زبان ما وارد شده است، در واقع واژههای فارسی هستند و از این زبان وارد زبان بوسنیایی شدهاند؛ کلماتی مانند فنجان، ارغوان، جوراب، شلوار و... . بعد از فارغالتحصیلی در رشته زبان و ادبیات بوسنیایی تصمیم گرفتم، دوباره در مقطع کارشناسی درس بخوانم اما این بار زبان و ادبیات فارسی را انتخاب کردم. پدر و مادرم خیلی مخالفت داشتند و میگفتند چرا همراه دوستان دیگرت در رشته خودت به مقاطع بالاتر نمیروی اما من به زبان فارسی علاقه پیدا کردم و عاشق این زبان شدم و دوست داشتم در رشته زبان فارسی درس بخوانم. خدا را شکر نتایج خوبی هم گرفتم و بهعنوان دانشجوی ممتاز انتخاب شدم و نشان نقرهای دانشگاه سارایوو را از رئیس دانشگاه گرفتم.
او یادآور شد: …
