در دهه1950 نیروی هوایی آمریکا در حال برنامهریزی برای دریافت صدها بمبافکن مافوق صوت ایکس بی 70 بود. این بمبافکن با سرعت بیش از سه ماخ توان نفوذ در ارتفاع بالا را در خاک شوروی داشت. ولی پیشرفت شوروی در سامانههای پدافند هوایی ارتفاع بالا باعث لغو این برنامه و رو آوردن نیروی هوایی به بمبافکنهای ارتفاع پایین بود. در تمامی طول دهه 1960 ارتش آمریکا دنبال چنین بمبافکنی بود و حتی به صورت موقت بمبافکن اف بی 111 را به خدمت گرفت .در سال 1969 نیروی هوایی برنامه ای ام اس ای را برای توسعه بمبافکن ارتفاع پایین اعلام کرد. در سال 1970 ارتش پیشنهاد شرکت راکول را برای ساخت طرحی با نام ب1 قبول و جنرال الکتریک را برای ساخت موتور این بمبافکن تکلیف کرد. نیروی هوایی در نهایت با ساخت یک نمونه زمینپایه و سه فروند برای تستهای پروازی موافقت کرد و اولین ب1ای که ارتش به آن کد لنسر داد، در 23 دسامبر سال 1974 اولین پرواز خود را انجام داد. لنسر در زمان خود از پیچیدهترین فناوریهای دهه 1960 و 1970 بهره میبرد . هواپیما دارای یک کپسول نجات مشابه اف111 بود و همچنین از بال متغیر برای توان نشست و برخاست کوتاه و همچنین توان پرواز در ارتفاع پایین با سرعت صوت بهره میبرد . میتوانست به سرعت دو ماخ در ارتفاع بالا برسد ( یک ماخ برابر است با سرعت ۱۲۲۵ کیلومتر در ساعت) و قرار بود در ارتفاع پایین سرعتی بین 1/2ماخ تا 1/5ماخ داشته باشد. در سال 1976 ویکتور بیلینکو با میگ-25 پی خود به ژاپن فرار کرد و از طرحی با نام سوپر فاکس بت خبر داد که دارای موشکهای با برد بیش از 100 کیلومتر و توان نگاه به پایین و شلیک به پایین خبر داد. از آنجا که در سال 1976 قیمت هر فروند بی1 از 40 میلیون دلار پیشبینی شده به 70 میلیون دلار رسیده بود و همچنین نگرانی از اینکه سوپر فاکس بت که بعدها تبدیل به میگ-31 شد بتواند به راحتی جلوی حرکت بی1 B را در ارتفاع پایین بگیرد به چنین طرحی انتقادات بسیار وارد شد .در نهایت در سال 1977 دولت کارتر با بیان اینکه میتوان به جای خرید هر فروند بی1 ای حدود 200 موشک کروز اتمی کلکوم با برد 2400 کیلومتر خرید، استدلال کرد میتوان دهها موشک کلکوم را از یک ب52 در خارج مرز هوایی شوروی پرتاب …
