علیرضا محمودی فرد پسادکترای حرفهای آیندهپژوهی، پژوهشگر و مدرس دانشگاهها بگذارید داستان را از یک تراژدی خاموش در راهروهای سازمانها شروع کنیم؛ هر صبح، کارمندانی را میبینیم که با تقویمهای شلوغ و فهرستهای بلندِ کارهای روزانه، از این اتاق به آن اتاق میدوند؛ پایان سال که میرسد، همه خستهاند، گزارشها پُر از اعداد و
