اقتصاد ایران در سال ۱۴۰۵ در شرایطی وارد مرحلهای تازه از فشارهای انباشته شده است که بنگاههای تولیدی و اقتصادی، بیش از هر زمان دیگری با مسئله نااطمینانی مواجهاند. در چنین فضایی، دیگر نمیتوان وضعیت یک کارخانه، کارگاه یا بنگاه اقتصادی را صرفاً با شاخصهایی مانند میزان تولید، قیمت مواد اولیه یا نرخ فروش محصولات سنجید. آنچه امروز بیش از هر عامل دیگری بر تصمیمهای اقتصادی سایه انداخته، نبود تصویری روشن از آینده است؛ آیندهای که در آن تولیدکننده نمیداند هزینههایش در ماههای پیشرو چه میزان افزایش خواهد یافت، مواد اولیه را با چه قیمتی و در چه زمانی دریافت خواهد کرد، انرژی تا چه اندازه در اختیارش خواهد بود و در نهایت، آیا مصرفکننده توان خرید محصول تولیدشده را خواهد داشت یا خیر.
