سال ها پیش، کشاورز سالخورده ای هر روز صبح با دو کوزه سفالی به کنار چشمه می رفت. کوزه ها را از آب پر می کرد و با چوبی که روی شانه اش می گذاشت، آن ها را تا خانه حمل می کرد.
یکی از کوزه ها کاملاً سالم بود و تمام آب را به خانه می رساند؛ اما کوزه دیگر ترک کوچکی داشت و در طول مسیر، نیمی از آبش روی زمین می ریخت.
روزها، ماه ها و حتی سال ها گذشت. کوزه ترک خورده از خودش خجالت می کشید. سرانجام یک روز با ناراحتی به کشاورز گفت:
«من از تو عذر می خواهم. سال هاست که باعث هدر رفتن زحمتت می شوم. اگر کوزه سالمی داشتی، آب بیشتری به خانه می رسید.»
کشاورز لبخندی زد و گفت:
«امروز وقتی برمی گردیم، فقط به سمتی از جاده نگاه کن که تو قرار داری.»
در راه بازگشت، کوزه متوجه شد کنار همان سمت جاده، گل های رنگارنگ و زیبایی روییده اند؛ اما سمت دیگر راه خشک و بی روح است.
وقتی به خانه رسیدند، کشاورز گفت:
«سال ها پیش ترک تو را دیدم. به همین دلیل بذر گل ها را فقط در سمت تو کاشتم. هر روز که از چشمه برمی گشتیم، آبی که از تو می چکید آن بذرها را سیراب می کرد. امروز تمام این گل ها نتیجه همان چیزی است که تو آن را نقص می دانستی.»
کوزه ترک خورده سکوت کرد. برای نخستین بار فهمید که همیشه کامل بودن، مهم ترین ویژگی نیست؛ گاهی همین تفاوت ها هستند که زیبایی می آفرینند.
از آن روز به بعد، دیگر هیچ گاه از ترک خود شرمنده نشد؛ زیرا می دانست هر قطره آبی که از او می ریزد، جایی را سرسبزتر می کند.
پیام داستان
نقص های ما همیشه نقطه ضعف نیستند.
هر انسان می تواند به شیوه ای منحصربه فرد برای دیگران مفید باشد.
نباید خودمان را با دیگران مقایسه کنیم.
ارزش واقعی انسان، در اثری است که بر زندگی دیگران می گذارد، نه در کامل بودن.
