خبرآنلاین: سالهاست بحث رزیدنتها بیشتر با کشیکهای طولانی و فرسودگی جسمی و روانی گره خورده است، اما در کنار این فشار کاری، بسیاری از دستیاران تخصصی از مشکلات معیشتی و ساختار آموزشی نیز گلایه دارند. به گفته آنان، دورهای که قرار است زمان یادگیری عمیق و تربیت متخصصان آینده باشد، در عمل با دغدغههای اقتصادی و حجم بالای کارهای غیرآموزشی همراه شده است.
دکتر حسن علیمرادی، رزیدنت سال اول بیهوشی، معتقد است یکی از مهمترین مشکلات رزیدنتها، وضعیت اقتصادی آنهاست. او به خبرآنلاین میگوید: «از زمانی که وارد رزیدنتی میشویم عملاً اجازه فعالیت حرفهای خارج از بیمارستان را نداریم. بنابراین تمام هزینههای زندگی باید از همین دریافتی تأمین شود.»
به گفته او، دریافتی رزیدنتهای مجرد حدود ۲۶ تا ۲۷ میلیون تومان و دریافتی رزیدنتهای متأهل حدود ۳۵ تا ۳۶ میلیون تومان است؛ رقمی که برای بسیاری از رزیدنتها، بهویژه کسانی که از شهر دیگری برای تحصیل آمدهاند، پاسخگوی هزینههای زندگی نیست. علیمرادی برای توضیح این وضعیت به یکی از همکارانش اشاره میکند که «حدود ۲۰ میلیون تومان از حقوقش فقط صرف اجاره یک اتاق کوچک نزدیک بیمارستان میشود.»
اما مشکلات تنها به مسائل مالی محدود نیست. این رزیدنت بیهوشی معتقد است بخش مهمی از زمان رزیدنتها صرف کارهایی میشود که ارتباط مستقیمی با آموزش یا درمان ندارند.
او میگوید: «بخش زیادی از درمان در بیمارستانهای آموزشی توسط رزیدنتها انجام میشود، اما در کنار آن حجم زیادی از کارهای اداری هم بر عهده ماست.» به گفته او، تکمیل فرمها، پیگیری پروندهها و درخواستهای اداری بخش قابل توجهی از وقت دستیاران را میگیرد؛ در حالی که بسیاری از این امور میتواند بهصورت سیستمی یا توسط نیروهای اداری انجام شود.
علیمرادی تأکید میکند: «رزیدنت باید ذهنش درگیر درمان بیمار باشد، نه اینکه بخش زیادی از وقتش صرف کاغذبازی و کارهای غیرضروری شود.»
او معتقد است بهبود شرایط معیشتی، کاهش بار اداری و تمرکز بیشتر بر آموزش میتواند بخشی از مشکلات فعلی رزیدنتها را کاهش دهد؛ مشکلاتی که به باور بسیاری از دستیاران تخصصی، در نهایت نهتنها بر کیفیت آموزش، بلکه بر کیفیت خدمات درمانی نیز اثر میگذارد.
