فرهنگ شکوهی؛ پاسدار زبان و میراث شفاهی سمنان درگذشت

به گزارش شهرآرانیوز، محمدجواد غفورزاده، مشهور به «شفق»، امروز ۲۹ مرداد در مراسم «امین ایران ۴» بزرکداشت اربعین خاکسپاری رهبر سعید انقلاب در مشهد با اشاره به چگونگی انتخاب اشعارش برای کتیبه‌های روضه منوره حرم مطهر رضوی اظهار کرد: در دوران شیوع کرونا بود و از دفتر تولیت آستان قدس رضوی با من تماس گرفتند و اعلام کردند که کاری با من دارند. روز بعد به خدمت ایشان رسیدم و موضوع را مطرح کردند.

وی افزود: به من گفته شد که در قسمت پایین روضه منوره، سنگ‌هایی وجود دارد که کتیبه ندارند و قرار است برای این بخش، تعدادی شعر و اثر تهیه شود. آثاری نیز برای مقام معظم رهبری ارسال شده بود و ایشان پس از مشاهده آثار، فرموده بودند که در مشهد به من مراجعه شود.

این شاعر با بیان اینکه در آن مقطع شیوع ویروس کرونا به دلیل شرایط خاص، تقریبا هیچ‌کس در حرم حضور نداشت، ادامه داد: در همان ایام به همراه ایشان وارد روضه منوره شدیم تا محل کتیبه‌ها را ببینیم و مشخص شود چه میزان شعر و چند بیت برای هر بخش مورد نیاز است و قطع و قالب کتیبه‌ها چگونه باید باشد.

غفورزاده گفت: پس از بازدید از روضه منوره، اعلام کردم که چند روز بعد تعدادی اثر و نمونه را ارائه خواهم کرد تا برای مقام معظم رهبری ارسال شود و نظر ایشان درباره انتخاب نهایی اعمال شود.

در ادامه حتما بخوانید داریوش ارجمند: رهبر شهید انقلاب معجزه تاریخ ما بود + فیلم چهار غزل برای کتیبه‌های حرم امام رضا (ع)

وی با اشاره به چهار غزلی که برای این منظور انتخاب کرده بود، بیان کرد: چهار اثر را برای خودم انتخاب کرده بودم. غزل نخست با این مطلع آغاز می‌شد: «دوباره آمدم تا دوباره در بزنم / کبوترانه در این آستانه پر بزنم».

این شاعر ادامه داد: غزل دوم با این بیت آغاز می‌شد: «این حریم کیست با نور و جلال آمیخته / جلوه‌اش، چون باغ جنت با جمال آمیخته» و غزل سوم نیز با مطلع «سلام آمده‌ام تا به من امان بدهی / دلی به روشنی رنگ آسمان بدهی» آغاز می‌شد.

غفورزاده افزود: غزل چهارم نیز با این مطلع آغاز می‌شد: «این گلزار بهشت است غمی نیست در اینجا / حق را به جز این در حرمی نیست در اینجا».

وی تصریح کرد: پس از گذشت حدود دو تا سه هفته، با من تماس گرفتند و اعلام کردند که مقام معظم رهبری فرموده‌اند غزل چهارم برای کتیبه انتخاب شود. نقش بستن غزل با خط طلایی در روضه منوره

این شاعر برجسته کشور با اشاره به اجرای این طرح گفت: با عنایت تولیت محترم و تلاش استادان خوشنویسی و هنرمندان حرفه‌ای، این غزل در پایین پای مبارک امام رضا (ع)، از درِ نقره پایین پا تا قسمت ورودی بانوان، به‌طور کامل با خط طلایی و زیبا نقش بست.

غفورزاده این اتفاق را افتخاری برای خود دانست و اظهار کرد: برای من افتخار بزرگی است که توانسته‌ام بخشی از توان و قلم خود را در خدمت آستان مقدس امام رضا (ع) قرار دهم و چند بیت شعر برای کتیبه‌های این حرم مطهر بنویسم.

فرهنگی

به گزارش خبرگزاری تسنیم، استاد افشین علا شاعر برجسته کشورمان در گفتگو با برنامه غمزه خبرگزاری تسنیم درباره ویژگی‌های شخصی رهبر شهید انقلاب اسلامی نکاتی بیان کرد. 

پس از وقایع سال 88، گردوغبارهایی به‌پا شده و حتی برای خود ما نیز ابهام‌ها و فاصله‌هایی پدید آمده بود. در نخستین دیداری که پیش آمد، من گله‌مند به محضر آقا رفتم؛ اما برخورد ایشان نه‌فقط برای من، بلکه شاید برای تاریخ فرهنگ و هنر انقلاب، سرفصل تازه‌ای آفرید. 

 ایشان در برابر همه گلایه‌ها و حتی قهر بعضی افراد با خودشان فرمودند: «از قول من به همه عزیزان بگویید از این طرف که منم، راه کاروان باز است.»

 آقا حساب شاعران، نویسندگان و فعالان فرهنگی ــ البته اهل قبله و قلم ــ را با جناح‌های سیاسی گره نمی‌زدند. 

.

 یک‌بار نیز متن گله‌آمیزی درباره رد صلاحیت‌ها برای ایشان نوشتم. آن زمان جوان بودیم و وارد رقابت‌های انتخاباتی می‌شدیم؛ اکنون می‌دانم که آن کار اشتباه بود. گمان می‌کنم روزنامه اطلاعات آن نوشته را منتشر کرده بود و مخاطبش نیز خود آقا بودند. خدا مرحوم آقای دعایی را رحمت کند. مدتی بعد با من تماس گرفت و گفت: «قلم و کاغذ بردار و هرچه می‌گویم بنویس.» پرسیدم: «چه شده، حاج‌آقا؟» گفت: «همین حالا از محضر آقا بیرون آمده‌ام. ایشان فرمودند: من هرگز عدم التزام شما به نظام را باور ندارم. از نظر من، شما شاعر انقلاب هستید و گرایش‌های سیاسی‌تان نیز به خودتان مربوط است.»

 ما بارها چنین برخوردهایی را از ایشان دیدیم. نمی‌دانم چگونه دل بعضی‌ها می‌آمد در برابر چنین انسانی اصرار و لجاجت کنند. ایشان واقعاً در انتظار کوچک‌ترین اشاره‌ای بودند تا همه افراد را، با هر سلیقه و گرایشی، در آغوش بگیرند. خط قرمزهایشان اسلام و ایران بود و وادادگی در برابر دشمن را برنمی‌تافتند. این اصول را 37 سال فریاد زدند و سرانجام با خون خود امضا کردند.

نسخه کامل این گفت و گو را در اینجا ببینید.

انتهای پیام/  

سروشکل صاحبان عزا پس از چهل روز از درگذشت عزیزانشان، هیچ شباهتی به روز خاک سپاری ندارد. همه در لباس‌های آراسته و ظاهری مرتب، میزبان مراسمی آرام‌اند. دیگر خبری از آن شیون‌های دردناک نیست. دیگر خبری از آن اشک‌های بی اختیار نیست.

دیگر کسی به اندازه روز‌های اول با نشستن کنار مزار عزیزش، خود را به خاک‌ها نمی‌اندازد. بالأخص اگر آن که از دنیا رفته، سنی و سالی از او گذشته باشد. نوه داشته باشد. نتیجه داشته باشد. فصل‌های زیادی را دیده باشد. لذت دنیا را برده باشد. میوه اش را از فراز‌های مختلف زندگی چیده باشد.

ما، اما امروز، صاحبان عزایی هستیم که حتی پس از چهل روز، هنوز با ملاقات مزار عزیزمان بی اختیار گریه می‌کنیم. هنوز باور نکرده‌ایم. هنوز با خودمان می‌گوییم این چه خاکی است که سرد نمی‌شود. هنوز کمر راست نکرده‌ایم. به سنگ مزارش نگاه می‌کنیم و هنوز خیلی هایمان باور نمی‌کنیم. ما میزبان چهلمین روز از تدفین آقایی هستیم که میزبان و میهمان، همه عزادارند. همه دست روی شانه‌های هم گذاشته‌اند.

از بلندگو‌ها صدای تلاوت قرآن می‌آید و انگار هنوز کسی روی دست‌های جمعیت در حال حرکت است. ما فقط توی این چهل روز، از در به دری و سردرگمی نجات پیدا کردیم و هربار دلمان گرفت، آمدیم رواق دارالذکر. وگرنه دل همان دل است. دلتنگ. بی قرار. مبهوت و خشمناک. کسی باید به صورت‌های نمناک اشک آلود، گلاب بپاشد. صورت‌هایی که اغلب آفتاب سوخته پیاده روی‌های اربعین و مشهد است.

در ادامه حتما بخوانید چند روز پس از چهل و هشتم

صورت‌هایی که روزی ناباورانه به تیتر قرمز خبرفوری صفحه تلویزیون خیره مانده بود و پلک نمی‌زد و فکر می‌کرد این خبر به زودی تکذیب می‌شود. اما حالا روز‌ها از اعلام آن خبر بزرگ می‌گذرد و ما هنوز زنده‌ایم. هنوز با مشت‌های گره کرده در میدان‌ها حاضریم. پیراهن هایمان دیگر سیاه نیست، اما بیرق سرخ یالثاراتمان زمین نیفتاده.

ما آن میزبان‌های آراسته، اما داغ داریم که شیون هایمان، شعار شد. ما گریه هایمان را پس از روز تدفین، بدرقه راه آقای شهید کردیم و به خانه برگشتیم و حالا در چهلمین روز از موعد خاک سپاری، به رواق دارالذکر برگشته‌ایم. رواقی که ذکر روی لب‌های زوارش، نقش روی پوستر چهلمین روز تشییع و تدفین رهبر شهید است؛ «با تو در عهدیم تا صبح ظهور» ذکری از رواق دارالذکر تا تمام شهر‌های ایران.