چَمَری، این کهنآوای سوگ دیار لُرستان، این بار نه برای یک داغ شخصی، که برای «آقای شهید ایران» در اجتماع عظیم عاشقان رهبر شهید به صدا درآمد؛ نوایی که از عمق اندوه مردمان زاگرس برخاست، از میان تار و پود موسیقی گذشت و روایتگر بغضی شد که واژهها از بیان آن ناتوان بودند.
