از روزگاری که فوتبال برای مخاطب ایرانی در صدای گزارشگرانی چون بهرام شفیع و اسماعیل کوتی خلاصه میشد تا امروز که دهها برنامه در قابهای متنوع تلویزیونی و پلتفرمهای آنلاین برای تصاحب «چشم» و «ذهن» مخاطب با یکدیگر رقابت میکنند، رسانههای ورزشی ایران مسیری پرپیچ و خم، پرهزینه و البته تعیینکننده را پشت سر گذاشتهاند. جام جهانی ۲۰۲۶ را میتوان نقطه عطفی در این مسیر دانست؛ مقطعی که نهتنها کمیت تولیدات به شکلی بیسابقه افزایش یافت، بلکه الگوهای تولید، نوع روایت و حتی مناسبات مالی پشت صحنه نیز دستخوش تغییرات اساسی شد.
