سینمای غرب عادت داشت مرز میان مستند و داستان را روشن نگه دارد، عباس کیارستمی این مرز را محو کرد و از دل همین محوشدگی، پرسشی فلسفی درباره ماهیت خود واقعیت بیرون کشید.