شهریور ۱۴۰۴، در میان انبوه خبرهای روزمره دنیای رمزارز، یک خبر متفاوت منتشر شد: نام یک صرافی ارز دیجیتال، کنار نام فدراسیون فوتبال آرژانتین نشست؛ همان تیمی که آخرین قهرمان جام جهانی بود. برای بیشتر مخاطبان ایرانی، آن نام تازه بود. اما آن اسم ده سال سابقه داشت.
این روایت کوتاه، مسیر LBank است از روزی که یک استارتاپ نوپا بود تا روزی که نامش روی صحنه جهانی فوتبال رفت؛ با این قید که مثل هر داستان تجاری دیگری، بخش تبلیغاتیاش را از بخش واقعیاش جدا کنیم.شروع ماجرا؛ استارتاپی که سال ۲۰۱۵ متولد شد
ال بانک در سال ۲۰۱۵ تاسیس شد؛ یعنی در دورانی که بازار رمزارز هنوز کسری از امروز بود و بیتکوین تازه داشت از حاشیه بیرون میآمد. صرافیهایی که در آن سالها متولد شدند، دو سرنوشت داشتند: یا در اولین بحران بزرگ بازار حذف شدند، یا یاد گرفتند چطور دوام بیاورند. آنچه از این مجموعه میدانیم این است که در دسته دوم ماند و طبق اعلام رسمی خودش، در طول این یک دهه رخداد امنیتی بزرگی را تجربه نکرده است.
نکتهای که در اینگونه روایتها معمولاً گم میشود این است: دوام آوردن در صنعتی با این نرخ ریزش، خودش یک سیگنال قابل اعتناست، ولی تضمین آینده نیست. سابقه، فقط یکی از سنجههاست؛ نه همه آن.نقاط عطف مسیر؛ از لیستینگهای بزرگ تا بازارهای جهانی
چیزی که این پلتفرم را در صنعت شناخته کرد، سرعتش در پذیرش داراییهای نوظهور بود. در سالهای اخیر، این راهبرد در حوزه میمکوینها پررنگتر هم شد و خود مجموعه، یکی از هویتهای تجاریاش را همین موضوع معرفی میکند: فهرستکردن سریع داراییهای تازه و تامین نقدشوندگی برای آنها.
این راهبرد یک روی دیگر هم دارد که یک روایت منصفانه باید بگوید: هرچه فهرست داراییها سریعتر و گستردهتر باشد، بار ارزیابی بیشتری بر دوش خود کاربر میافتد. دارایی تازهلیستشده، معمولاً پرنوسانترین و کمعمقترین بازار را دارد. پس همان چیزی که برای پلتفرم مزیت رقابتی است، برای کاربر تازهکار یک نقطه ریسک است.قرارداد با آرژانتین؛ لحظهای که نام برند جهانی شد
در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۵، برابر با اوایل مهر ۱۴۰۴، این مجموعه رسماً اعلام کرد که با فدراسیون فوتبال آرژانتین به توافق رسیده و اسپانسر منطقهای تیم ملی آرژانتین شده است. طبق اعلام رسمی، این یک قرارداد چندساله است و کل چرخه جام جهانی ۲۰۲۶ را پوشش میدهد؛ جامی که در آمریکا و کانادا و مکزیک برگزار میشود. همزمان با اعلام قرارداد، یک برنامه پاداش بزرگ برای کاربران هم راهاندازی شد.
چرا این خبر مهم بود؟ چون فوتبال، پرمخاطبترین مسیر برای عبور یک برند از مرزهای صنعت خودش است. فدراسیون فوتبال آرژانتین پیش از این هم با صرافیهای بزرگ دیگری همکاری کرده بود، و این نشان میدهد ورزش برای این صنعت به یک کانال تثبیتشده تبدیل شده است.
اما یک تفکیک مهم: اسپانسری یعنی حضور تبلیغاتی، نه گواهی کیفیت خدمات. هیچ باشگاه و فدراسیونی هنگام امضای قرارداد تبلیغاتی، عملکرد فنی یا امنیتی یک پلتفرم را تایید نمیکند. این جمله را قاب کنید، چون درباره هر برندی که اسپانسر تیم محبوبتان میشود صدق میکند.امروز ال بانک کجا ایستاده است
طبق آخرین اطلاعیههای رسمی خود مجموعه، این پلتفرم امروز بیش از ۲۵ میلیون کاربر ثبتنامشده در حدود ۱۶۰ کشور و منطقه دارد و بیش از ده سال بدون رخداد امنیتی بزرگ فعالیت کرده است. ارقام مربوط به حجم معاملات روزانه هم در اطلاعیهها اعلام میشود، ولی چون این عدد ذاتاً متغیر است و روزبهروز تغییر میکند، خواندنش فقط با ذکر تاریخ معنا دارد.
و یک یادآوری روششناختی که در همه گزارشهای اینچنینی لازم است: بخش عمده این ارقام خوداظهاری خود پلتفرمهاست. مرجع مستقلتر، رتبهبندیهای روزانهای است که مراجع دادهای بازار منتشر میکنند و شاخصهای نقدشوندگی و اعتماد را کنار حجم میگذارند. اگر میخواهید جایگاه واقعی یک صرافی را بسنجید، سراغ همانها بروید و همیشه به تاریخ داده نگاه کنید.
برای کاربر ایرانی هم یک نکته عملی وجود دارد که بیرون از قصه است: صرافی LBank مثل هر پلتفرم بینالمللی دیگری درگاه ریالی ندارد؛ یعنی مسیر ورود پول از یک صرافی داخلی و تهیه تتر میگذرد. این را از ابتدا بدانید تا انتظارتان درست تنظیم شود.سوالات متداولال بانک از چه سالی فعالیت میکند؟
از سال ۲۰۱۵؛ یعنی حدود یک دهه فعالیت پیوسته. این عدد در همه اطلاعیههای رسمی خود مجموعه و در پروفایل آن نزد مراجع دادهای بازار تکرار شده است. برای مقایسه، بخش بزرگی از صرافیهایی که امروز فعالیت میکنند، عمر بهمراتب کوتاهتری دارند.اسپانسری آرژانتین شامل چه چیزهایی است؟
طبق اعلام رسمی، ال بانک بهعنوان اسپانسر منطقهای تیم ملی آرژانتین با فدراسیون فوتبال این کشور همکاری میکند و قرارداد، چندساله است و چرخه جام جهانی ۲۰۲۶ را پوشش میدهد. جزئیات کامل حقوق تبلیغاتی چنین قراردادهایی معمولاً منتشر نمیشود، ولی آنچه روشن است این است که ماهیت آن بازاریابی و برندسازی است؛ نه سرمایهگذاری در باشگاه و نه تاییدی بر خدمات پلتفرم.موسس ال بانک کیست؟
پاسخ صادقانه این است که این مجموعه، برخلاف بعضی رقبایش، چهره یک بنیانگذار مشخص را بهعنوان صورت برند جلو نمیگذارد و در اطلاعیههای رسمی، نقلقولها معمولاً از مدیران ارشد آن منتشر میشود، نه از یک موسس شناختهشده. آنچه قابل استناد است، مشخصات حقوقی مجموعه است؛ یعنی شرکتی که پلتفرم را اداره میکند و محل ثبت آن، که در صفحات رسمی و پروفایل مراجع دادهای بازار قابل بررسی است. توصیه ما همان قاعده همیشگی است: درباره هر پلتفرم مالی، بهجای گشتن دنبال یک اسم، سراغ سند رسمی و قابل راستیآزمایی بروید.
همشهریآنلاین: کودکی که هر شب با دلدرد به رختخواب میرود، اغلب از سردرد شکایت دارد، کودکی که هر روز از رفتن به مدرسه امتناع میکند یا مدام از مادر و پدرش میپرسد «مطمئنی اتفاق بدی نمیافته؟» لزوما لجباز، حساس، تنبل یا وابسته نیست. گاهی این رفتارها زبان اضطراب کودکی است که هنوز نمیتواند احساسش را به درستی توضیح دهد.
اضطراب کودک را با لجبازی او اشتباه نگیرید
اضطراب در کودکان شایع است و واکنش طبیعی آنها به موقعیتهای تازه یا تهدیدکننده است، اما وقتی شدت میگیرد، طولانی میشود یا زندگی روزمره کودک را مختل میکند، دیگر نباید آن را نادیده گرفت.
آن طور که متخصصان میگویند، مرز میان اضطراب طبیعی و اضطراب مشکلساز همیشه برای والدین روشن نیست. نگرانی پیش از امتحان، ترس جدا شدن از والدین یا اضطراب در زمان مواجهه با یک موقعیت تازه میتواند متناسب با سن کودک باشد. مسئله زمانی اهمیت پیدا میکند که اضطراب برای چند هفته ادامه پیدا کند، نگرانیهای کودک به مهدکودک، مدرسه، بازی، خواب، غذا خوردن یا روابط او آسیب بزند و ترسهای کودک تکراری و نامتناسب با میزان واقعی خطر باشند.
زهره صیفیکاران، روانشناس کودک و نوجوان در این زمینه به همشهری میگوید: «یکی از دلایل دشوار بودن تشخیص اضطراب در کودکان این است که آنها همیشه نمیتوانند احساس خود را با کلمات بیان کنند. به همین دلیل اضطراب ممکن است به جای یک جمله واضح درباره «ترس»، خودش را در رفتار یا حتی زبان بدن کودک نشان دهد. مثلا تغییر ناگهانی در خلقوخو، عادتهای روزانه، خواب یا رفتار اجتماعی میتواند از نشانههای اضطراب کودک باشد که والدین باید مراقب باشند آنها را با لجبازی و حرفنشنوی و ... کودک اشتباه نگیرند.» علائم اضطراب در کودکان را بشناسید
این روانشناس کودک درباره علائم اضطراب کودکان میگوید: «دلدرد و سردردهای مکرر بدون علت پزشکی مشخص، خستگی، تپش قلب، تعریق، احساس تنگی نفس یا گرفتگی در گلو از جمله نشانههای جسمی اضطراب هستند. مشکلات خواب، دیر خوابیدن، کابوس دیدن یا ترس از تنها خوابیدن، تغییر اشتها و احساس تنش مداوم در بدن نیز ممکن است با اضطراب ارتباط داشته باشد.»
او ادامه میدهد: «کودکی که مرتب از رفتن به مدرسه، مهمانی، صحبت کردن در جمع یا جدا شدن از والدین اجتناب میکند، ممکن است درگیر اضطراب باشد. همچنین چسبیدن بیش از حد به پدر یا مادر، پرسیدن مداوم سؤالهایی برای اطمینان گرفتن، تحریکپذیری و عصبانیتهای ناگهانی یا قشقرقهایی که با رفتار معمول کودک تفاوت دارند هم میتوانند نشانههای اضطراب او باشند.»
او اضافه میکند: «نگرانی مداوم و غیرواقعبینانه درباره بیماری، مرگ، آینده یا اتفاقات بد، ترس از قضاوت دیگران و احساس ناتوانی هم از نشانههای مهم کودک مضطرب هستند. بعضی کودکان گوشهگیر میشوند و علاقهشان به بازی کاهش پیدا میکند. گریههای زیاد و گفتن جملههایی مثل «من نمیتونم» هم ممکن است از اضطراب باشد.»
به گفته این روانشناس کودک و نوجوان، «در کودکان بزرگتر، اضطراب گاهی به شکل کمالگرایی افراطی و ترس از اشتباه کردن بروز میکند و برای همین، کودک ممکن است از جواب دادن در کلاس یا شرکت در فعالیتهایی که احتمال اشتباه در آنها وجود دارد، خودداری کند.»
صیفیکاران تاکید میکند که «البته وجود این علائم بهتنهایی به معنای اضطراب نیست و برای ارزیابی آن باید به تکرار، شدت و تأثیر علائم بر زندگی روزمره کودک توجه کرد.» اضطراب در هر سن، شکل مخصوصی دارد
شکل بروز اضطراب در کودک با افزایش سن تغییر میکند. صیفیکاران میگوید: «در کودکان کوچکتر مثل زیر ۶ یا ۷ سال، اضطراب بیشتر در قالب علائم جسمی و رفتاری دیده میشود و کودک ممکن است نتواند درباره نگرانی خود توضیح روشنی بدهد. اما مثلا در نوجوانان، نگرانیهای اجتماعی، ترس از قضاوت دیگران و تغییرات خلقی ممکن است برجستهتر باشد و گاهی اضطراب خود را در قالب رفتارهای دیگری نشان دهد.» والدین چطور اضطراب کودک را کم کنند؟
نحوه واکنش والدین در برابر اضطراب کودک اهمیت زیادی دارد. صیفیکاران تاکید میکند: «اولین قدم این است که احساس کودک انکار نشود. جملهای مثل «میفهمم که نگرانی» به کودک نشان میدهد احساسش دیده شده، در حالی که گفتن «نترس، هیچی نیست» ممکن است ترس او را بیاهمیت جلوه دهد. والدین هم باید تا حد امکان آرام بمانند. چون کودک میتواند اضطراب و واکنش هیجانی آنها را دریافت کند.»
این روانشناس کودک اضافه میکند: «اطمینان دادن مداوم هم راهحل مناسبی نیست. کودکی که مرتب میپرسد «مطمئنی اتفاقی نمیافته؟» ممکن است به مرور برای کاهش اضطراب خود به این اطمینان گرفتن وابسته شود. بهتر است والد به جای پاسخ دادن مکرر، مهارتهای مدیریت اضطراب را به کودک یاد بدهد.»
او درباره این مهارتها توضیح میدهد: «تنفس آرام؛ ۴ ثانیه دم، ۴ ثانیه مکث و ۶ ثانیه بازدم، و تکنیک «۵-۴-۳-۲-۱» که توجه کودک را به حواس پنجگانه و زمان حال معطوف میکند، میتواند به کاهش افکار اضطرابزا کمک کند.»
به گفته صیفیکاران، «فعالیت بدنی و بازی آزاد، خواب و وعدههای غذایی منظم و داشتن برنامه روزانه قابل پیشبینی هم در کاهش اضطراب کودک اهمیت دارند. همچنین بهتر است دسترسی کودک به محتواهای اضطرابزا، از بازیهای هیجانی و خشن دیجیتال تا اخبار مربوط به بیماریها، حوادث و بلایا، متناسب با سن او محدود شود.»
این روانشناس کودک تاکید میکند: «در مواجهه با ترسهای کودک، نه اجبار راهحل مناسبی است و نه اجتناب کامل. اگر کودک از مدرسه، حضور در جمع یا جدا شدن از والدین میترسد، بهتر است با حمایت والد و به شکل مرحلهبهمرحله با موقعیت ترسناک روبهرو شود. این مواجهه تدریجی به کودک کمک میکند تجربه کند که میتواند با وجود ترس، از عهده موقعیت برآید.»
او میگوید: «دادن فرصت برای تصمیمگیریهای کوچک و توجه به موفقیتهای کودک هم میتواند حس کنترل و شایستگی او را تقویت کند. درعوض، برچسبهایی مثل «چقدر مضطربی» یا «تو همیشه میترسی» بهتر است از ادبیات خانواده حذف شود. چون ممکن است کودک به مرور اضطراب را بخشی ثابت از هویت خود بداند.» چه زمانی کودک نیاز به متخصص دارد؟
هر اضطرابی نیازمند مراجعه به متخصص نیست، اما به گفته متخصصان اگر نشانهها بیش از ۴ تا ۶ هفته ادامه پیدا کنند، عملکرد کودک در مدرسه یا روابط اجتماعی را مختل کنند یا با مشکلات شدید خواب، افت خلق یا رفتارهای خودآسیبرسان همراه شوند، مراجعه به روانشناس کودک یا روانپزشک کودک ضروری است.
صیفیکاران میگوید: «اضطراب کودک اگر بهموقع دیده شود، قابل مدیریت است. مهمترین نکته هم برای والدین این است که بدانند پشت خیلی از رفتارهای کودک که به شکل لجبازی، وابستگی یا عصبانیت بروز میکند، احساس ترس و ناتوانی وجود داشته باشد. شناخت این نشانهها به والدین کمک میکند که به جای سرزنش کودک، علت رفتار او را ببینند و برای حل آن قدم بردارند.»
این روانشناس میگوید: «هیچ والدی کامل نیست، اما والد آگاهی که نشانهها را جدی میگیرد و بهجای سرزنش، حمایت میکند، بزرگترین هدیه را به کودک خود میدهد.»
پیش از این، مطالعات گذشته نخوردن صبحانه و صرف دیرهنگام غذا در شب را با افت سلامت مرتبط دانسته بودند، اما خطرات ناشی از ساعات مصرف غذا همچنان نامشخص بود. ازهمینرو، پژوهشگران دادههای بیشتر از ۳۱ هزار فرد ۴۰ سال به بالا را در «بررسی ملی سلامت و تغذیه ایالات متحده» بین سالهای ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۸ تحلیل کردند. شرکتکنندگان تمام خوراکیها و نوشیدنیهای مصرفشده در ۲۴ ساعت گذشته را به همراه ساعت دقیق ثبت کرده بودند.
در این پژوهش که در نشریه European Journal of Clinical Nutrition منتشر شده، هرگونه غذا یا نوشیدنی حاوی کالری که پس از ساعت ۴ صبح مصرف شده باشد، به عنوان «وعده اول» در نظر گرفته شده؛ بنابراین نتایج لزوماً به یک صبحانه سنتی و کامل محدود نبوده است. آخرین کالری دریافتی نیز به عنوان وعده پایانی و فاصله بین این دو بهعنوان «پنجره غذا خوردن» تعریف شده است. این سوابق با آمار مرگومیر ثبتشده تا پایان سال ۲۰۱۹ تطبیق داده شدند.
در طول دوره پیگیری، ۷ هزار و ۱۲۹ نفر از شرکتکنندگان فوت کردند که ۲ هزار و ۲۵۹ مورد آن به علت بیماریهای قلبیعروقی بود. این بررسی متغیرهایی چون سن، استعمال دخانیات، فعالیت بدنی، کیفیت رژیم غذایی، شاخص توده بدنی، انرژی دریافتی، درآمد و بیماریهای زمینهای را کنترل کرده بود. تأثیر ساعت صبحانه و شام بر افزایش خطر بیماریهای قلبی و مرگ
با به تعویق افتادن وعده غذایی اول، الگوی مشخصی مشاهده شد. در مقایسه با صرف صبحانه بین ساعت ۷ تا ۸ صبح، مصرف اولین وعده بین ۸ تا ۱۰ صبح با ۱۰ درصد افزایش خطر مرگ به هر علتی همراه بود. این اختلاف برای بازه ۱۰ صبح تا ۱۲ ظهر به ۱۹ درصد و برای ساعات بعد از ۱۲ ظهر به ۲۹ درصد رسید.
مرگومیر ناشی از بیماریهای قلبیعروقی نیز روندی مشابه داشته است. خوردن اولین وعده بعد از ساعت ۱۲ ظهر در مقایسه با بازه ۷ تا ۸ صبح، با ۴۶ درصد ریسک بالاتر مرگ قلبی همراه بود. این تأخیر در سن ۵۰ سالگی با کاهش میانگین امید به زندگی به میزان ۲.۴۶ سال برآورد شد.
در خصوص وعده پایانی، نتایج متفاوتی به دست آمده و رابطه خطی سادهای مشاهده نشده است. در مقایسه با اتمام غذا بین ساعت ۷ تا ۸ شب، غذا خوردن قبل از ۷ شب با ۱۳ درصد ریسک بالاتر مرگ به هر دلیلی، و غذا خوردن پس از نیمهشب با ۲۷ درصد ریسک بالاتر همراه بود. کمترین میزان ریسک مرگ در حوالی ساعت ۸ شب ثبت شده است.
«ژیلِی شان»، نویسنده ارشد این پژوهش از دانشگاه علم و فناوری هوآژونگ، توضیح داده که این آمار به معنای بهینه بودن بازه ۷ تا ۸ شب برای تمام افراد نیست. خوردن شام در ساعات پایانی شب میتواند ریتم شبانهروزی و متابولیسم را مختل کند، درحالیکه صرف زودهنگام شام ممکن است ناشی از برنامههای کاری، بیماری یا دریافت کالری کمتر باشد. افرادی که زودتر شام میخوردند، سن بالاتری داشتند، کمتر غذا میخوردند و بیماریهای بیشتری داشتند.
طول پنجره غذا خوردن نیز پیچیدگیهای دیگری وجود داشته است. پس از در نظر گرفتن زمان وعده اول، طول کل این پنجره ارتباط ثابتی با مرگومیر در کل نمونه نشان نداده و تاثیر آن وابسته به زمان آغاز خوردن بود. شان تأکید کرده که زمان وعدههای غذایی یک نشانه مهم برای ریتم شبانهروزی محیطی است. دیر غذا خوردن در صبح یا شب میتواند منجر به ناهماهنگی شبانهروزی و اختلالات متابولیک مانند اختلال در متابولیسم چربی و گلوکز شود. بااینحال، دانشمندان هشدار میدهند که این دادهها ماهیت مشاهدهای دارند و ممکن است بهخاطر تغییر ساعت غذا بر اثر بیماری یا شغل یا عدم ثبت دقیق عادات بلندمدت شکل گرفته باشند؛ بنابراین افراد نباید صرفاً براساس این نتایج تغییرات افراطی در برنامه غذایی خود ایجاد کنند.
