به گزارش شهرآرانیوز، دولت چین پنجشنبه، ۲۹ مرداد، با کارزار موسوم به روز D اقتصادی ترامپ علیه ایران مخالفت و بر لزوم استفاده از ابزارهای دیپلماتیک برای پایاندادن به درگیری تاکید کرد.
لین جیان، سخنگوی وزارت امور خارجه چین، در پکن به خبرنگاران گفت: اعمال تحریم و فشار کمکی به حل مساله نمیکند. چین از طرفهای مربوطه میخواهد که اقدامات مسئولانهای اتخاذ کنند و مسائل را از طریق ابزارهای دیپلماتیک و سیاسی حل کنند.
دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، روز چهارشنبه، ۲۸ مرداد، برنامه خود برای پیادهسازی آنچه که خردکنندهترین عملیات اقتصادی انجامشده علیه هر کشوری نامیده میشود را اعلام و کارزار خود را برای منزویکردن ایران تشدید کرد و به کشورها و شرکتهایی که به تهران کمک میکنند، در مورد عواقب شدید اقتصادی هشدار داد.
وی گفت که ایالات متحده دنبال قطع کانالهای مالی و تجاری است که از ایران حمایت اقتصادی میکنند.
در ادامه حتما بخوانید تکرار محاسبه غیرواقعبینانه آمریکا از تحریم بر ایران | ونس: فشار اقتصادی باعث میشود ایران به سوی بهبود رابطه با غرب حرکت کند
منبع: تابناک
به گزارش مشرق، در حالی که با پایان بهاصطلاح مهلت ۶۰ روزه تعیینشده در مذاکرات اسلامآباد، تحلیلهای متعددی در رسانههای منطقهای و بینالمللی و نیز منابع صهیونیستی در مورد سناریوهای مرحله جدید و محدودیتهای گزینههای آمریکا ارائه میشود، محافل آمریکایی تاکید دارند که استراتژی دونالد ترامپ رئیس جمهور این کشور، برای خفه کردن اقتصاد ایران از طریق تحریمها و محاصره دریایی با آزمون دشواری روبرو است، زیرا تهران همچنان در موضع خود ثابت قدم است و حاضر است به جای پذیرش شرایط آمریکا، بارهای اقتصادی قابل توجهی را تحمل کند.
در این زمینه مجله آمریکایی پولیتیکو، در گزارشی با استناد به مقامات سابق دولت ترامپ، سفرای آمریکا و کارشناسان منطقه اعلام کرد که تردیدهای زیادی درباره جنگ اقتصادی وعده داده شده توسط آمریکا علیه ایران وجود دارد و اسکات بیسنت، وزیر خزانه داری، مدعی بود که این جنگ با جنگهای قبلی متفاوت خواهد بود، اما به نظر میرسد که اینگونه نیست.
ایران پرچم سفید را بالا نخواهد برد
پولیتیکو در این مقاله به بررسی مخمصه ترامپ در جنگ با ایران و دلایل عدم تسلیم کشورمان در برابر فشارهای آمریکا پرداخته و نوشت: دونالد ترامپ منتظر است تا ایران در نتیجه جنگ اقتصادی پرچم سفید را بالا ببرد، اما به نظر میرسد تهران آماده است تا بیشتر منتظر بماند و از خواستههای او برای لغو هزینههای اعمال شده بر کشتیهایی که از تنگه هرمز عبور میکنند یا سایر خواستههایی که ترامپ میخواهد برای پایان دادن به درگیری به آنها دست یابد، پیروی نخواهد کرد.
بر اساس این گزارش، جیمز جفری، سفیر سابق آمریکا که در سه دولت، از جمله دولت اول ترامپ، خدمت کرده است، در این زمینه گفت: این یک جنگ فرسایشی است و من مطمئنم که وزارت خزانهداری در حال انجام اصلاحات جزئی در اینجا و آنجا برای بستن روزنهها یا گسترش تحریمها است. اما باور اینکه پس از ۲۰ سال تحریمهای ایالات متحده و تجربه ایران در دور زدن آنها، اتفاق قاطعی رخ دهد، دشوار است.
این رسانه آمریکایی تصریح کرد: در این میان دولت ترامپ در بحبوحه یک جنگ نامحبوب که قیمت نفت را به نزدیک ۹۰ دلار در هر بشکه رسانده و به افزایش هزینههای استقراض بلندمدت به بالاترین سطح خود در تقریباً دو دهه گذشته کمک کرده است، با انتخابات میاندورهای مهمی روبرو است، آن هم در زمانی که امیدها برای توافق صلح در حال کمرنگ شدن است.
پولیتیکو افزود که در مقابل، رهبران ایران این درگیری را حیاتی میدانند، که به تهران توجیهی برای تحمل سختیهای اقتصادی عظیم به جای تسلیم شدن میدهد، به ویژه با توجه به تورم بالای مداوم در ایالات متحده و قیمت پایین اوراق قرضه خزانهداری. بازده اوراق قرضه ۳۰ ساله خزانهداری ایالات متحده، شاخصی که ترامپ مدتهاست به آن علاقه زیادی دارد، روز سهشنبه به بالاترین سطح خود از قبل از بحران مالی جهانی رسید.
در ادامه این گزارش آمده است که افزایش بازده به بالاترین حد خود در تقریباً دو دهه گذشته صرفاً به جنگ شش ماهه مربوط نمیشود. کمبود سوخت جهانی و بیثباتی عمومی نیز در بالا نگه داشتن قیمت انرژی برای مدت طولانی نقش داشته و خطر تورم پایدار را افزایش داده است. این امر، خطرات بازارهای اوراق قرضه جهانی را که مدتهاست تحت تأثیر منفی شوکهای مربوط به موضعگیریهای متناقض ترامپ قرار گرفتهاند، افزایش داده است.
مقاومت ایران، آمریکاییها را درباره اثربخشی جنگ اقتصادی دچار تردید کرده است
پولیتیکو خاطرنشان کرد که در این زمینه، مقاومت عجیب ایران یکی از دلایلی است که موجب شده برخی از مقامات سابق دولت آمریکا تردید داشته باشند که محاصره دریایی هر اندازه هم بزرگ باشد یا هر استراتژی جدیدی که آمریکا در سطح تحریمها رونمایی کند، برای تغییر محاسبات ایران کافی باشد.
بر اساس این یادداشت، یک مقام سابق دولت ترامپ که نخواست نامش فاش شود، گفت: «من فکر میکنم فشار اقتصادی باید به روشهای جدیدی اعمال شود که هنوز ندیدهایم و تاکنون هیچ یک از روشها برای تسلیم کردن ایران کارساز نبوده است». دولت آمریکا هنوز اقدامات اضافی که قصد انجام آن را دارد اعلام نکرده است، اما گزینههای موجود شامل هدف قرار دادن بانکهای بزرگ چینی که تجارت نفت ایران را تسهیل میکنند، گسترش تحریمهای ثانویه بر کشورهایی که با ایران تجارت میکنند و مصادره داراییهای ایران به جای صرفا مسدود کردن آنها است.
رسانه مذکور آمریکایی ادامه داد: در این راستا مقامات ایرانی علناً تلاشهای ایالات متحده برای مطیع کردن آنها با تحریمها را به سخره گرفتهاند. محمد باقر قالیباف، رئیس مجلس ایران، روز سهشنبه در پلتفرم X نوشت: «آمریکاییها فکر میکنند که اعمال فشار بر ایران به امتیازاتی منجر میشود که هرگز بخشی از توافق نبودهاند. بسنت و پیت هگست برای این کار مناسب نیستند و منتظر این نباشید که این دلقکها گندی را که شما به پا کردهاید، درست کنند».
در ادامه این گزارش آمده است که در شش ماه پس از آغاز جنگ علیه ایران، ترامپ مجموعهای از تاکتیکهای فشار را برای خفه کردن اقتصاد ایران به کار گرفته است، از جمله جلوگیری از فروش مهمترین صادرات ایران، یعنی نفت، از طریق محاصره دریایی مداوم بنادر ایران. دولت ایالات متحده همچنین تحریمهایی را علیه خریداران خارجی نفت ایران اعمال کرده، ناوگان کشتیرانی غیررسمی که نفت را حمل میکند را هدف قرار داده و تلاش کرده است تا ایران را از شبکههای مالی که برای انتقال وجوه استفاده میکند، قطع کند.
مجله پولیتیکو در ادامه تاکید کرد که با این حال، افرادی که در مذاکرات قبلی با ایران کار کردهاند، میگویند این میزان فشار برای وادار کردن این کشور به تسلیم به خصوص ۶ ماه بعد از حملات گسترده علیه آن به هیچ وجه کافی نیست و هیچ نقطه شکستی برای ایران وجود ندارد.
رومان گوفمن، رئیس موساد، ۱۴ اوت( 19 مرداد) در تماسی تلفنی با اسعد الشیبانی، وزیر خارجه دولت موقت سوریه، درباره گسترش حضور نظامی ترکیه در سوریه گفتوگو کرده است. منابع مطلع میگویند محور اصلی این تماس، میزان حمایت نظامی آنکارا از ارتش سوریه، از جمله ارسال تسلیحات، پهپادها و افزایش حضور نیروهای ترکیه بوده است. اهمیت این تماس زمانی بیشتر میشود که تنها چهار روز بعد، رژیم صهیونیستی پایگاه هوایی «ابوالظهور» در شمالغرب سوریه را هدف قرار داد؛ اقدامی که از نگاه بسیاری، بیش از آنکه صرفا حملهای به یک پایگاه سوری باشد، هشداری مستقیم به ترکیه درباره گسترش نفوذ نظامی این کشور در سوریه است.
اسرائیل مدعی است دمشق با فراهم کردن زمینه استقرار نیروهای ترکیه و بازسازی پایگاه ابوالظهور، در حال ایجاد شرایطی است که میتواند آزادی عمل نیروی هوایی اسرائیل در سوریه را محدود و تهدیدی جدید علیه این رژیم ایجاد کند. گزارشهایی نیز درباره بازدید یک هیئت ترکیهای از این پایگاه پیش از حمله منتشر شده است؛ ادعایی که آنکارا رد کرده و حمله اسرائیل را تلاشی برای توجیه نقض حاکمیت سوریه دانسته است.
هشدار درباره برخورد مستقیم اسرائیل و ترکیه
ابعاد این حادثه زمانی جدیتر میشود که تام باراک، فرستاده ویژه آمریکا در امور سوریه، حمله اسرائیل را «تشدیدی غیرضروری» توصیف کرده و هشدار داده است که این عملیات میتوانست به رویارویی مستقیم با نیروهای ترکیه منجر شود.
واشنگتن اکنون بهدنبال ایجاد یک سازوکار ارتباطی میان اسرائیل، ترکیه و سوریه است تا طرفها از تحرکات نظامی یکدیگر مطلع باشند و از محاسبات اشتباه و برخوردهای ناخواسته جلوگیری شود.
در واقع، خطر اصلی در سوریه دیگر صرفا واکنش دمشق به حملات اسرائیل نیست؛ بلکه حضور رو به گسترش نیروهای ترکیه، احتمال برخورد مستقیم دو بازیگر نظامی قدرتمند را افزایش داده است.
رقابت آنکارا و تلآویو بر سر آینده سوریه
پس از سقوط بشار اسد در دسامبر ۲۰۲۴، سوریه به میدان تازهای برای رقابت قدرتهای منطقهای تبدیل شده است. ترکیه با حمایت از دولت جدید دمشق، همکاریهای نظامی خود با سوریه را گسترش داده و در آموزش نیروها، تأمین تجهیزات و تقویت ساختار نظامی این کشور نقش پررنگتری گرفته است.
در مقابل، اسرائیل نگران شکلگیری یک ساختار نظامی سوری تحت حمایت ترکیه است؛ ساختاری که میتواند موازنه قدرت را تغییر داده و آزادی عمل اسرائیل در آسمان سوریه را محدود کند.
از همین رو، به نظر میرسد تلآویو در حال ترسیم یک خط قرمز برای آنکاراست: ترکیه میتواند در سوریه نفوذ سیاسی و اقتصادی داشته باشد، اما اسرائیل با تبدیل سوریه به یک پایگاه نظامی تحت نفوذ ترکیه مخالفت خواهد کرد.
با این حال، شواهد موجود نشان نمیدهد که اسرائیل یا ترکیه بهدنبال جنگی تمامعیار باشند. مسئله اصلی، افزایش خطر یک درگیری محدود و ناخواسته است؛ بهویژه اگر یکی از حملات اسرائیل به کشته شدن نیروهای ترکیه منجر شود.
در چنین شرایطی، پرسش تعیینکننده دیگر این نیست که آیا تنش میان آنکارا و تلآویو افزایش خواهد یافت، بلکه این است که اردوغان در صورت کشته شدن نخستین نظامی ترکیه در حمله اسرائیل، چه واکنشی نشان خواهد داد؟ پاسخ به این سؤال میتواند مشخص کند بحران سوریه همچنان در سطح جنگ نفوذ و تهدید باقی میماند یا به نخستین رویارویی مستقیم میان دو قدرت منطقهای تبدیل خواهد شد.
