
مجید خاکپور | شهرآرانیوز؛ با آمدن دوربین دیجیتال، نگرانی دلهره آور عکاسان عصر آنالوگ، یعنی تمام شدن فیلم، از میان رفت. افزایش ظرفیت کارت حافظه نیز زندگی را برای عکاسان سادهتر کرد. کمی فشار انگشت اشاره روی دکمه شاتر و نگه داشتن آن، پس از نورسنجی، قاب بندی و فوکوس، به ثبت چندین فریم در ثانیه منجر میشود. رؤیای عکاسان آنالوگ برآورده شد. این موهبت، عکاسان را در فشردن شاتر جسور و دست ودل باز بار آورد؛ چنان که اگر از منظر عکاسی سنتی به آن نگاه کنیم، بسیاری از آنان در شمار اسراف کاران بزرگاند.
فضای مجازی، شبکههای اجتماعی و گوشیهای هوشمند، بار هزینههای نگارخانه داران، چاپ گران و قاب سازان را از دوش عکاسان و فشار ممیزی را از روانشان برداشت تا زندگی بیشتر به کامشان باشد. اکنون ما در عصر تولید و انتشار بی شمار عکس به سر میبریم؛ اما آن رؤیا، نفرینی نیز با خود داشت.
آنچه در این عصر از کف میرود، فرصت تماشا، اندکی مکث و تأملی است که از مواجهه با عکسهای خوب عایدمان میشد (و میشود). عکسهایی که لایق قابی شکیل، نشستن بر دیوار و نورپردازی به دقت تنظیم شده یک نگارخانه هستند، به چند ثانیه دیده شدن در ابعاد حدود ۵ در ۳ سانتی متری گوشیهای همراه قناعت کرده و محکوم به فراموشی در سیل عکسها و ویدئوهای دیگر شدهاند.
نمیشود از هزینه ها، مشکلات و محدودیتهای چاپ عکس و برپایی نمایشگاه چشم پوشید، اما عادت به انتشار بی محدودیت، بی سانسور و بی هزینه در فضای مجازی و دریافت دوپامین فوریِ بازخوردهای مثبت در قالب لایک و کامنت و بازنشر هم در کم رونق شدن نمایشگاههای عکس بی تأثیر نبوده است. البته شکی در این نیست که فضای مجازی نقشی بسیار سودمند در معرفی آثار و هنرمندان داشته و احتمالا به فروش آثار هنری هم کمک کرده است، اما اگر یکی از دلایل کاهش انگیزه عکاسان برای برپایی نگارخانهها و نمایشگاهها بوده باشد، میتوان به عنوان موضوعی برای بحث و آسیب شناسی به آن نگاه کرد.
پایین آمدن کیفیت ارائه عکس و اهمیت چاپ آن موضوعی است که در گفتوگو با مهدی رضوی که هم عکاس است و مدرس عکاسی و هم متخصص در چاپ عکس هنری، مطرح کردهایم.
مهدی رضوی از شمار عکاسانی است که در دهه ۸۰ در مشهد تلاش داشتند نگاهی نو در عکاسی داشته باشند و گرایشی جدی به فرم گرایی داشتند. او عضو انجمن ملی …









![[لیلا اردبیلی] میراث فرهنگی؛ فراتر از دیوار و سنگ](/news/u/2026-08-23/ettelaat-j0awm.jpg)


