خیابان امام رضا(ع)، حالا آیینهای از یک شور بیپایان است؛ جایی که در هیاهوی وداع، کفشهای جامانده بر آسفالت، روایتگر گامهایی هستند که هرچند بیپاپوش، اما استوارتر از همیشه به مقصد رسیدند. این پارههای تن رهگذران، نه مشتی اشیای بیجان، که امضای حضور عاشقانی است که در تلاطم بیقرار ازدحام، پا سست نکردند. هر جفت رهاشده، قصهای از یک شوق ناتمام است؛ انگار زمین، خاطرات آن ارادههای مستحکم را در دل خود، میان غبار این سوگ بزرگ، به یادگار نگه داشته است.
