پیروزی دختران هاکی ایران در قهرمانی آسیا

به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو، شاید امروز نام بسیاری از بازیکنان تیم ملی والیبال زیر ۱۷ سال ایران برای هواداران این رشته چندان آشنا نباشد، اما همین نوجوان‌ها می‌توانند چند سال دیگر در ترکیب تیم ملی بزرگسالان قرار بگیرند. مسیر رسیدن به آن نقطه اما از همین روزها و از سخت‌ترین آزمون دوران ورزشی آنها عبور می‌کند؛ رقابت‌هایی که در آن هر امتیاز می‌تواند تجربه‌ای تعیین‌کننده برای آینده یک بازیکن باشد.

قهرمانی جهان زیر ۱۷ سال یکی از جدیدترین مسابقات رده‌های پایه والیبال جهان است. این رقابت‌ها تاکنون تنها یک دوره برگزار شده و حالا دومین دوره آن، بار دیگر بهترین استعدادهای نوجوان والیبال جهان را مقابل یکدیگر قرار می‌دهد. مسابقاتی که اهمیت آن تنها به کسب مدال محدود نمی‌شود و می‌تواند محلی برای شناسایی بازیکنانی باشد که در سال‌های آینده به ستاره‌های والیبال جهان تبدیل خواهند شد.

ایران یک تجربه مهم دارد

تیم ملی نوجوانان ایران در نخستین دوره این رقابت‌ها نشان داد که فاصله چندانی با قدرت‌های جهان ندارد. ملی‌پوشان ایران در آن مسابقات در مرحله‌ای حساس مقابل ایتالیا، قهرمان رقابت‌ها، قرار گرفتند و تنها دو امتیاز با حذف این تیم فاصله داشتند. نبردی نزدیک که در نهایت به سود ایتالیا به پایان رسید، اما برای والیبال ایران یک تجربه ارزشمند به همراه داشت.

نوجوانان ایران پس از آن شکست، مسیر مسابقات را ادامه دادند و با پیروزی مقابل برزیل و بلژیک، جایگاه پنجم جهان را به دست آوردند. این نتیجه نشان داد که والیبال پایه ایران ظرفیت رقابت با قدرت‌های بزرگ دنیا را دارد و می‌تواند در سطح جهانی برای رسیدن به رتبه‌های بالاتر تلاش کند.

حالا اما یک نسل تازه وارد میدان شده است؛ نسلی که می‌خواهد داستان خود را در بزرگ‌ترین صحنه والیبال پایه جهان بنویسد.

نسلی که از آسیا به جهان رسید

تیم جدید ایران با پشتوانه نایب‌قهرمانی آسیا راهی مسابقات جهانی شده است. این نتیجه اگرچه قهرمانی نبود، اما نشان داد که نسل جدید نیز از کیفیت لازم برای حضور در بالاترین سطح برخوردار است. حالا آزمون اصلی در برابر تیم‌هایی است که بهترین استعدادهای نوجوان خود را به میدان فرستاده‌اند.

در میان بازیکنان ایران، نام آیدین پوزش به عنوان بهترین پاسور آسیا و آژوان نمازی به عنوان بهترین دریافت‌کننده قدرتی قاره بیش از دیگران مورد توجه قرار گرفته است. حضور این بازیکنان می‌تواند یکی از نقاط قوت ایران در مسابقات جهانی باشد، اما شاید مهم‌تر از نام‌های فردی، چیزی باشد که در عملکرد تیمی این نوجوانان دیده می‌شود.

این تیم تنها مجموعه‌ای از چند استعداد مطرح نیست؛ بلکه گروهی از بازیکنان است که باید در کنار یکدیگر برای رسیدن به یک هدف مشترک تلاش کنند. هماهنگی، اعتماد متقابل و توانایی حفظ تمرکز در لحظات حساس، عواملی هستند که می‌توانند سرنوشت ایران را در برابر تیم‌های قدرتمند جهان مشخص کنند.

هر امتیاز، یک تجربه برای آینده

برای بازیکنان این رده سنی، حضور در مسابقات جهانی تنها یک رقابت ورزشی نیست. آنها در این مسابقات با فشار مسابقات بین‌المللی، فضای سالن‌های بزرگ، حریفان متفاوت و شرایطی روبه‌رو می‌شوند که شاید در سال‌های آینده بارها در دوران حرفه‌ای خود تجربه کنند.

به همین دلیل، حتی یک مسابقه سخت یا یک شکست نزدیک هم می‌تواند بخشی از مسیر پیشرفت آنها باشد. تجربه‌ای که شاید امروز چندان به چشم نیاید، اما در آینده می‌تواند در تصمیم‌گیری یک بازیکن در لحظه‌ای حساس از یک مسابقه بزرگ به کار بیاید.

والیبال ایران در سال‌های اخیر همواره برای ساختن نسل بعدی تیم ملی تلاش کرده است و مسابقات رده‌های پایه یکی از مهم‌ترین مسیرها برای شناسایی این استعدادهاست. بازیکنانی که امروز در رده زیر ۱۷ سال بازی می‌کنند، اگر مسیر رشدشان به درستی ادامه پیدا کند، می‌توانند در سال‌های آینده به ترکیب تیم‌های ملی جوانان، امید و در نهایت بزرگسالان برسند.

شروع یک مسیر طولانی

شاید چند سال دیگر، زمانی که تیم ملی بزرگسالان ایران در یک مسابقه مهم به میدان می‌رود، برخی از چهره‌های امروز تیم زیر ۱۷ سال نیز در میان ملی‌پوشان باشند. شاید نام آیدین پوزش، آژوان نمازی یا دیگر بازیکنان این نسل آن زمان برای همه هواداران والیبال آشنا باشد.

اما برای رسیدن به آن روز، مسیر طولانی در پیش است. آنها باید از مراحل مختلف رده‌های پایه عبور کنند، در مسابقات داخلی و بین‌المللی تجربه کسب کنند و مهم‌تر از همه، روند پیشرفت خود را حفظ کنند.

به همین دلیل، رقابت‌های قهرمانی جهان زیر ۱۷ سال را نباید فقط با نتیجه نهایی یا جایگاه ایران در جدول ارزیابی کرد. این مسابقات فرصتی برای دیدن آینده والیبال ایران است؛ آینده‌ای که شاید امروز هنوز نام‌هایش ناشناخته باشد، اما هر ست، هر امتیاز و هر مسابقه می‌تواند بخشی از داستان شکل‌گیری آن باشد.

نسلی که حالا در آستانه بزرگ‌ترین آزمون دوران نوجوانی خود قرار گرفته، تنها برای امروز بازی نمی‌کند. آنها برای ساختن تجربه، اعتبار و شاید جایگاهی در آینده تیم ملی ایران به میدان می‌روند. آینده والیبال ایران ممکن است همین حالا، در همین نسل و از همین مسابقات جهانی آغاز شده باشد.

انتهای پیام/

جماران ورزشی؛ یکی از وزنه بردارانی که در رقابت های قهرمانی نوجوانان و جوانان آسیا 2026 تاشکند ازبکستان درخشان ظاهر شد، محمدجواد بیرانوند بود. او در این رقابت ها 9 مدال طلای نوجوانان، جوانان و آسیای میانه را به دست آورد.

بیرانوند گفت وگویی با خبرنگار ورزشی جماران داشت که در ادامه می خوانید.

او درباره رقابت های قهرمانی آسیا تاشکند گفت: رقبای سختی در این مسابقات داشتم و باید با 8 وزنه بردار دیگر برای کسب مدال طلا رقابت می کردم. تمام تلاشم را به کار گرفتم و خوشبختانه توانستم 9 طلا به دست آورم و قهرمان نوجوانان، جوانان و آسیای میانه شوم.

بیرانوند درباره رکوردشکنی هایی نیز که در این رقابت ها برجای گذاشت گفت: سه رکورد نوجوانان جهان و سه رکورد نوجوانان آسیا را شکستم و توانستم ایران عزیز را سربلند کنم.

این وزنه بردار نوجوان ایران درباره چشم انداز فعالیت ورزشی خود گفت: من دوست دارم در المپیک لس آنجلس هم حاضر باشم و اینگونه نیست که همه چیز را به 2032 موکول کنم. تمام تلاشم را انجام می دهم تا بتوانم در المپیک دو سال بعد نیز شرکت کنم.

او درباره تاثیر کار با سهراب مرادی و بهداد سلیمی در تیم های ملی برای رسیدن به پیشرفت گفت: این دو ورزشکارانی بودند که طلای المپیک و جهان را دارند؛ در ورزش جهان مطرح هستند، انگیزه خوبی به وزنه بردار می دهند و از تمرینات اصولی استفاده می کنند. به واسطه اینکه خودشان مدال آور بودند خیلی خوب و حرفه ای ما را هدایت می کنند.

بیرانوند درباره اینکه چندمین ورزشکار خانواده خود است و آیا کسی از دختران خانواده بیرانوند هم به وزنه بردار شدن فکر می کند یا نه گفت: من پنجمین ورزشکار خانواده هستم که مدال بین المللی دارد. از دختران خانواده هم هستند افرادی که تمایل به حضور در این رشته دارند. برادر بزرگم روح الله به هرشکلی که توانسته پشت من بوده و حمایتم کرده است. عبدالله هم خودش در اردوهای تیم ملی به هر طریقی که از دستش بر می آید کنار من است.

او درباره اینکه آیا نصیحت های برادرانش باعث ناراحتی او شده یانه گفت: به خاطر سن کمتری که دارم من را راهنمایی می کنند و یک برادر کوه پشت سر آدم است. از نصیحت های ورزشی برادرانم هیچ وقت ناراحت یا عصبانی نشدم چون آن ها راهی رفتند که تجربه شان بیشتر از من است. تا جایی که توانستم به حرف هایشان گوش کردم و کاری جز این انجام ندادم. اصلا ناراحت نشدم.

بیرانوند در پایان گفت: از پدر و مادر عزیزم که در این راه همراهم بودند و خیلی کمکم کردند تشکر ویژه دارم. از محمدتقی بیرانوند مربی که از سال 92 مربی من بوده است خیلی ممنونم و قدردان این عزیزان هستم. از آقایان سجاد انوشیروانی، بهداد سلیمی، سهراب مرادی تشکر می کنم که این چندوقت پشت من بودند و همه جوره کمک کردند؛ از لحاظ ذهنی، تمرینی و هرچه که فکر کنید کمک کردند تا این محمدجواد باشم.